Φυλετική σκέψη και πολιτική στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία

Από εδώ

Heinrich Himmler και Reinhard Heydrich, ηγέτες των SS

Ηγέτης των SS ήταν ο Heinrich Himmler (1900-1945), υπό το όνομα Reichsfuhrer-SS. Ο Χίμλερ σπούδασε αγρονομία και εντάχθηκε στο Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα το 1923. Το 1925 εντάχθηκε στα SS και το 1929 διορίστηκε αρχηγός τους. Ακολούθησε αναδιοργάνωση, επέκταση και ισχυροποίησή τους. Όταν πήραν την εξουσία τα SS μεταβλήθηκαν σε όργανο εσωτερικής ασφάλειας του κράτους, ελέγχοντας και όλα τα υπόλοιπα σώματα ασφαλείας.

Ο Χίμλερ φυλετικά ήταν Αλπικός. Αυτό αντικατοπτρίζεται στον χαρακτήρα του. Ήταν μειλίχιος, ευγενικός και προσηνής. Από νεαρός είχε ενταχθεί σε εθνικιστικές και γερμανοκεντρικές οργανώσεις. Ο Αλπικός τύπος έχει έφεση στη γνώση, λιγότερο όμως στη δράση. Ήταν ιδιαίτερα μορφωμένος και καταρτισμένος ιδεολογικά ως προς τον εθνικισμό. Αυτό γίνονταν εμφανές από τις εντυπωσιακές οργανωτικές ικανότητές του και την άριστη επιλογή στελεχών. Το αποτέλεσμα ήταν ο ίδιος να έχει μετατρέψει τα SS σε έναν πανίσχυρο μηχανισμό, κράτος εν κράτει, χωρίς ο ίδιος να έχει ηγετική φυσιογνωμία ή έντονη μαχητικότητα.


Νούμερο 2 στα SS ήταν ο Reinhard Heydrich (1904-1942). Είχε το βαθμό του Obergruppenführer και ήταν πρακτικά ο αρχηγός όλων των αστυνομικών δυνάμεων του καθεστώτος. Από νεαρός συμμετείχε στα Freikorps και σε εθνικιστικές οργανώσεις. Το 1922 εντάσσεται στη σχολή ναυτικών δοκίμων και αποφοιτεί ως αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού. Το 1931 αποτάσσεται λόγω της σχέσης του με τους Εθνικοσοσιαλιστές και όχι λόγω ανάρμοστης συμπεριφοράς σε γυναίκα όπως ψευδώς διαδίδεται. Αυτό φαίνεται και στο ότι αμέσως προσλαμβάνεται από τον Χίμλερ ως αρχηγός της αντικατασκοπείας των SS. Διακρίνεται για την οργανωτικότητα, την ενεργητικότητα και την αποτελεσματικότητά του και ανεβαίνει ραγδαία στην ιεραρχία. Με την εκκίνηση του πολέμου οι ευθύνες του επεκτείνονται. Σε ηλικία 37 ετών γίνεται νούμερο 2 των SS και αναλαμβάνει και την διοίκηση του Προτεκτοράτου Βοημίας και Μοραβίας. Το 1942 δολοφονείται από Τσέχους αντιστασιακούς και κηδεύεται με μεγαλοπρέπεια, παρουσία του ίδιου του Αδόλφου Χίτλερ, ο οποίος τον θαύμαζε.

Ο Reinhard Heydrich φυλετικά ήταν Νορδικός-Διναρικός. Εντυπωσιακό είναι το ύψος του που ξεπερνούσε το 1.90cm, κάτι που ταιριάζει στον φυλετικό του υπόβαθρο. Από μικρός έδειχνε έντονη δραστηριότητα με την συμμετοχή του στα Freikorps και την ένταξή του στον στρατό, που τότε εκεί δεν έμπαινε όποιος να'ναι. Απέκτησε άριστη ιδεολογική κατάρτιση και στρατιωτική εκπαίδευση. Ως Νορδικός ήταν οργανωτικός και αποτελεσματικός στη διοίκηση. Ως Διναρικός απέκτησε άσβεστο φανατισμό. Και οι δύο φυλετικοί τύποι είναι υπεύθυνοι για τον ευερέθιστο και εκρηκτικό χαρακτήρα του, την ενεργητικότητα και την μαχητικότητά του.

Ενδεικτικό της πίστης στην ιδεολογία και της περιφρόνησης του θανάτου είναι το γεγονός όπου ο Heydrich, χωρίς την άδεια του Χίμλερ ή του Χίτλερ, όταν ξεκίνησε ο πόλεμος με τους Σοβιετικούς, εντάσσεται στην πολεμική αεροπορία Luftwaffe και συμμετέχει σε 100 πολεμικές πτήσεις, μέχρι που καταρρίπτεται, πέφτει πίσω από τις γραμμές του εχθρού και κατορθώνει μόνος του να επιστρέψει πίσω μόνο με το όπλο του. Για τα κατορθώματά του λαμβάνει τον Σιδηρούν Σταυρό πρώτης τάξης. Όταν ο Χίτλερ μαθαίνει τι συνέβη, γίνεται έξαλλος που παραλίγο να σκοτωθεί ένα από τα σημαντικότερα στελέχη του καθεστώτος και τον διατάζει να επιστρέψει πίσω στα γραφεία της διοίκησης, όπως και έγινε. Το συμπερασμα είναι ότι ο Heydrich προτίμησε να πολεμήσει και να πέσει υπέρ πατρίδος, παρά να καθίσει αναπαυτικά στα ξένοιαστα γραφεία της διοίκησης, μακριά από τις εχθροπραξίες. Αυτό είναι το πνεύμα της αυτοθυσίας που εξήραν τα SS και κάθε ηγέτης πρέπει να αποδεικνύει ότι αξίζει την θέση του στην ιεραρχία καταβαλλοντας την υπέρτατη θυσία για την πατρίδα.

Άλλο περιστατικό που δείχνει το πνεύμα μαχητικότητας και ανδρείας είναι αυτό της δολοφονίας του το 1942. Αυτός και ο οδηγός του κινούνται με το αυτοκίνητο στην Πράγα, χωρίς αστυνομική συνοδεία, για να δείξει ότι δεν φοβάται τίποτα. Σε μία στροφή, από το πάρκο βγαίνουν οι δύο αντιστασιακοί. Ο ένας από αυτούς πάει να πυροβολήσει, αλλά μπολοκάρει το όπλο και αρχίζουν να τρέχουν για να φύγουν. Ο Heydrich, ενώ θα μπορούσε να δώσει εντολή στον οδηγό να γκαζάρει και να φύγουν άρον άρον, αντιθέτως του λέει αμέσως να σταματήσει. Κατεβαίνει κάτω και αρχίζει να καταδιώκει τους αντιστασιακούς μόνος του με το όπλο του. Όμως δεν έχει αντιληφθεί ότι ένας από αυτούς είχε πετάξει μια χειροβομβίδα στο άσχετο από πριν χωρίς να ξέρει αν θα σταματήσει το αυτοκίνητο. Η χειροβομβίδα σκάει, ο Heydrich πληγώνεται βαριά και εκπνέει λίγες μέρες μετά στο νοσοκομείο.

Η αυτοθυσία, η σκληρότητα και η ανδρεία είναι χαρακτηριστικά του Νορδικού και του Διναρικού τύπου, αρκεί να καλλιεργηθούν ώστε να αναδειχθούν.

Το φυλετικό υπόβαθρο επιδρά καταλυτικά στον τρόπο συμπεριφοράς κάθε ανθρώπου. Οι διαφορές στην συμπεριφορά δεν είναι τυχαίες, αλλά σε μεγάλο βαθμό καθορισμένες από την φυλή. Βέβαια, η φυλετική προδιάθεση πρέπει να καλλιεργείται. Η φυλετική γνώση είναι κολοσσιαίας σημασίας για την διοίκηση.

Η φυλετική πολιτική των SS

Τα SS για να υλοποιήσουν την φυλετική και στρατιωτική ιεραρχία που σχεδίαζαν, έπρεπε να κάνουν ορθή επιλογή μελών. Πριν γίνουν εξουσία, τα SS ήταν μέλη του κόμματος που εθελοντικά έπαιζαν τον ρόλο της προσωπικής φρουράς των ηγετών του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος. Όταν έγιναν καθεστώς, τα μέλη μπορούσαν να επιλέγονται πλέον με πιο αυστηρά κριτήρια. Μάλιστα, πολλοί εκδιώχθηκαν από τα SS με την εφαρμογή των νέων κριτηρίων. Το γραφείο RuSHA των SS ήταν υπεύθυνο ειδικά για φυλετικά θέματα. Ο λοχαγός Bruno Schultz, φυλετικός ανθρωπολόγος, έθεσε τα κριτήρια επιλογής των SS.



Ο υποψήφιος έπρεπε να είναι σε άριστη φυσική κατάσταση, όπως όλοι οι στρατιωτικοί. Επιπλέον έπρεπε να αποδείξει την Γερμανική-Άρια καταγωγή του μέχρι το 1800 και μέχρι το 1750 για αξιωματικούς. Το ύψος του έπρεπε να είναι τουλάχιστον 1.70m για κανονικό μέλος και 1.80m για την φρουρά του Furher υπό το όνομα Leibstandarte. Βέβαια για να ενταχθεί κάποιος έπρεπε να έχει δεχθεί την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία. Δεν υπηρχαν κριτήρια περί μορφωτικού επιπέδου.

Ως προς τα φυλετικά κριτήρια, είχαν θεσπιστεί οι εξής κατηγορίες φυλετικών τύπων:...

Φυλετική κοσμοθεωρία των SS

Τα SS ή πλήρως Schutzstaffel, ήταν παραστρατιωτική οργάνωση του NSDAP, του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Εργατών Γερμανίας. Σκοπός τους ήταν η φύλαξη των ηγετών του κόμματος και ιδιαίτερα του αρχηγού του κόμματος, Αδόλφου Χίτλερ. Ιδρύθηκαν το 1925, αντικαθιστώντας τις άλλες ομάδες φρούρησης των πολιτικών ηγετών του κόμματος. Αποτελούνταν από τους πιο πιστούς και ικανούς οπαδούς του κόμματος. Τα SS ήταν τμήμα των SA, μέχρι το 1934 που διαχωρίστηκαν. Ο ρόλος τους στην εξόντωση της ηγεσίας των SA που επιδίωκε αναταραχές ήταν καταλυτικός και αυτό τους αναγνωρίστηκε από τον Χίτλερ. Πλέον τα SS έγιναν η οργάνωση που είχε υπό τον έλεγχό της την εσωτερική ασφάλεια του Εθνικοσοσιαλιστικού κράτους. Τα SA παραμερίστηκαν σε μικρό βοηθητικό ρόλο. Τα SS διογκώθηκαν και αποτέλεσαν τον στυλοβάτη του καθεστώτος.

Τα SS πριν έρθει στην κυβέρνηση το κόμμα, στρατολογούσαν μέλη με κριτήριο την πίστη στην ιδεολογία και τις ικανότητες φρούρησης. Μετά την επικράτηση του Εθνικοσοσιαλισμού, ο αρχηγός των SS, Heinrich Himmler, έθεσε στόχο τα SS να μετατραπούν σε μια φυλετική αριστοκρατία, που θα διοικεί τη Γερμανία υπό την ιδεολογία του Εθνικοσοσιαλισμού.


Τα μέλη των SS έπρεπε να ικανοποιούν τα πιο αυστηρά κριτήρια σωματικών ικανοτήτων και φυλετικής καθαρότητας. Για να αποτελέσουν αριστοκρατία, λάμβαναν εκπαίδευση στρατιωτική και ιδεολογική. Πρότυπο των SS ήταν η Μεσαιωνική αριστοκρατία των ιπποτών που συνδέονταν με τη γη. Η σύνδεση της φυλής με τη γη συνοψίζεται στην φράση "Αίμα και γη". Τα SS μετά τον πόλεμο θα αποτελούσαν την αριστοκρατία της Ευρώπης, εποικώντας τις τεράστιες εκτάσεις της ανατολικής Ευρώπης. Τα μέλη τους όταν αποσύρονταν από την ενεργό δράση, θα ελάμβαναν κλήρους και θα καλλιεργούσαν την γη κατά τα Μεσαιωνικά πρότυπα, αλλά κυρίως κατά τα Ρωμαϊκά πρότυπα. Εκεί θα διατηρούσαν πολυμελείς οικογένειες με φυλετικά επιλεγμένες συζύγους, ώστε η Νορδική φυλή να επεκταθεί και να επικρατήσει.

Τα SS πλην της ιδεολογικής και στρατιωτικής ιεραρχίας, είχαν και θρησκευτικό περιεχόμενο. Ο αρχηγός τους ο Χίμλερ, έστρεψε τα SS στις Νορδικές παραδόσεις της προχριστιανικής εποχής. Αναβίωσαν πολλά έθιμα της βόρειας παράδοσης, τα οποία ήταν υποχρέωση κάθε μέλους των SS να τα εφαρμόζει. Μαθήματα, φυλλάδια και οδηγίες επιστρατεύτηκαν για την επιστροφή στις αρχέγονες φυλετικές παραδόσεις των βόρειων λαών. Αφαιρέθηκε κάθε τι χριστιανικό και οι τελετές γάμου, βάπτισης, κτλ, αντικαταστάθηκαν από άλλες της εθνικής προχριστιανικής θρησκείας. Μάλιστα, στο κάστρο του Βέβελσμπουργκ λαμβάνονταν μαθήματα θρησκευτικής μύησης που περιελάμβαναν τη λατρεία της φυλής και των συμβόλων της αρχαίας Γερμανικής παράδοσης. Η φυλή είχε αναχθεί σε θρησκευτικό μέγεθος και η διαφύλαξή της ιερό καθήκον.

Η νεκροκεφαλή στο καπέλο των SS συμβολίζει την θυσία μέχρι θανάτου που θα καταβάλει κάθε μέλος για την υπεράσπιση της φυλής και της ιδεολογίας. Αντανακλά το ηρωικό πρότυπο, της θυσίας υπέρ του συνόλου, ενάντια στον ατομικισμό. Επίσης τη στρατιωτική αρετή της σκληρότητας και της άρνησης του θανάτου.

Τα SS δια της εμπνευσμένης ηγεσίας του Χίμλερ απέκτησαν μία ακατάβλητη βιωματική πίστη στη φυλή και στον εθνικοσοσιαλισμό. Αναβίωσαν το αρχαίο ιδεώδες, αποτελώντας μια φυλετική ιεραρχία αντίστοιχη αυτών της Αρχαίας Σπάρτης και της Ρώμης.

Αδόλφος Χίτλερ, το φυλετικό πορτραίτο του

Ο Αδόλφος Χίτλερ (1889-1945) γεννήθηκε στο Braunau am Inn στην Αυστρία, δύο χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Γερμανία. Ο Χίτλερ είναι Διναρικός και Νορδικός. Ο Διναρικός-Νορδικός συνδυασμός είναι συνήθης στην περιοχή της νοτιοδυτικής Γερμανίας που γεννήθηκε. Στην εμφάνιση μοιάζει περισσότερο στη μητέρα του. Εμφανίζει Νορδικά χαρακτηριστικά σε μάτια, μύτη, χείλη, με δολιχοκεφαλία, καθως και στοιχεία του Διναρικού, όπως μεγάλη κλίση μετώπου, καστανά μαλλιά και κάπως χοντρό λαιμό. Σημειωτέον ότι είχε γαλάζια μάτια. Τα ψυχικά χαρακτηριστικά του Νορδικού και του Διναρικού τύπου εντοπίζονται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του.

Ο Χίτλερ στο σχολείο ήταν πολύ δραστήριος έως κατεργάρης ως Διναρικός-Νορδικός. Είχε τιμωρηθεί επειδή τραγουδούσε Γερμανικά πατριωτικά τραγούδια και όχι Αυστριακά. Το περιβάλλον της αίθουσας και των παρακμιακών καθηγητών τον απωθούσαν από το να διαβάζει συστηματικά. Οι ικανότητές του φαίνονταν όταν ο καθηγητής του προκαλούσε το ενδιαφέρον, όπως είχε γίνει στο μάθημα της ιστορίας. Είχε έφεση στη γνώση και αυτό φάνηκε αργότερα, όταν ζώντας στη Βιέννη, διάβασε εκατοντάδες βιβλία από την βιβλιοθήκη της πόλης και απέκτησε το υπόβαθρο για την οικοδόμηση της Εθνικοσοσιαλιστικής κοσμοθεωρίας.

Με την έντονη ενεργητικότητα και μαχητικότητα ως Διναρικός-Νορδικός, συμμετέχει στον Α' Παγμόσμιο Πόλεμο λαμβάνοντας τον Σιδηρούν Σταυρό πρώτης τάξης.

Έχοντας αποκτήσει εντυπωσιακό μορφωτικό επίπεδο και με δραστήριο μαχητικό πνεύμα ρίχνεται στην πολιτική μάχη. Ο Χίτλερ συνδυάζει τις πνευματικές ικανότητες του Νορδικού με τον φανατισμό του Διναρικού. Ο συνδυασμός των δύο τύπων οδηγεί σε χαρακτήρα εκρηκτικό και ευερέθιστο, κάτι που παρατηρείται σε όλη του τη ζωή. Επίσης οι δύο αυτοί φυλετικοί τύποι εμφανίζουν την μεγαλύτερη σκληρότητα από τους Ευρωπαϊκούς τύπους και την πιο σοβαρή συμπεριφορά.

Όντας άριστα μορφωμένος και σκληραγωγημένος, γίνεται ηγέτης και επιβάλλεται στο κόμμα. Οι ομιλίες του δείχουν δύναμη και πάθος. Ο ίδιος προπονείται εντατικά στον τρόπο ομιλίας και έκφρασης, πράγμα που σημαίνει ότι ο τρόπος έκφρασης ενώπιον του κοινού δεν ήταν εκ του φυσικού, όπως συχνά στον Μεσογειακό τύπο, αλλά αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, κάτι που ταιριάζει σε Νορδικό ή Διναρικό. Σπάνια δείχνει σημάδια χαλαρότητας ή αστεϊσμού, κάτι που ταιριάζει απόλυτα στο προφίλ του Διναρικού-Νορδικού. Οι αποφάσεις του μερικές φορές δείχνουν λίγο ξεροκεφαλιά, κάτι που ταιριάζει σε έναν Διναρικό, αλλά κυρίως είναι άριστα μελετημένες, γρήγορες και αποτελεσματικές, κάτι που ταιριάζει σε έναν Νορδικό. Ο χαρακτήρας του εμπνέει σεβασμό και πειθαρχία. Προσελκύει τα πλήθη μέσω δύναμης, παρά μέσω γοητείας.

Η αγριάδα του Χίτλερ είναι παροιμιώδης, με χαρακτηριστικό περιστατικό την συνάντηση με τον Τσέχο πρόεδρο Hacha το 1938, ο οποίος λιποθύμησε από τις φωνές και απειλές του Χίτλερ εναντίον του! Ο χαρακτήρας του Χίτλερ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον προσηνή Χίμλερ, που ανήκει στον Αλπικό τύπο.

Ο φυλετικός τύπος έχει τεράστια σημασία για έναν ηγέτη. Η ενεργητικότητα, η εργατικότητα, η έφεση στη μάθηση αποτελούν σημαντικές ιδιότητες για κάθε έναν που επιδιώκει να γίνει ηγέτης. Αν παρατηρήσετε τον φυλετικό τύπο ηγετών που είχαν και πνευματικό υπόβαθρο, θα παρατηρήσετε ότι κυριαρχεί ο Μεσογειακός και ο Νορδικός τύπος. Εκτός από το φυλετικό υπόβαθρο, χρειάζεται και η καλλιέργεια αυτών των φυλετικών προσόντων. Ο Αδόλφος Χίτλερ εκτός από φυλετικά προικισμένος, ήταν και άριστα μορφωμένος. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό, με τον Χίτλερ να γίνεται ένας από τους μεγαλύτερους άνδρες όλων των εποχών. Το όνομά του έχει μείνει στην αιωνιότητα.

Οι φυλετικές πολιτικές του Τρίτου Ράιχ

Όταν οι Εθνικοσοσιαλιστές απέκτησαν την εξουσία στην Γερμανία, εφαρμόστηκε ολοκληρωμένη φυλετική πολιτική, που εφάρμοσε στην πράξη την Εθνικοσοσιαλιστική κοσμοθεωρία.

Το κόμμα είχε γραφείο φυλετικής πολιτικής, το οποίο κατηύθυνε την φυλετική πολιτική του κράτους. Εξέδιδε τα περιοδικά Neues Volk και Volk und Rasse με σκοπό να ενημερώσει την κοινή γνώμη για φυλετικά θέματα και περί ευγονικής. Ο τύπος και ο κινηματογράφος είχαν μεταξύ άλλων στόχο να αυξήσουν την φυλετική συνειδητοποίηση και να αποτρέψουν την φυλετική μίξη. Στην εκπαίδευση αυξήθηκαν εντυπωσιακά οι ώρες διδασκαλίας της Βιολογίας και προστέθηκε η Φυλετική Ανθρωπολογία. Ενδεικτικά ο Χίτλερ είχε τονίσει ότι κάθε μαθητής που τελειώνει την σχολική εκπαίδευση πρέπει να μπορεί να διαχωρίζει τις -Ευρωπαϊκές- φυλές.




Το πρότυπο του Γερμανού που εκθειάζονταν και απεικονίζονταν συνεχώς, αντιστοιχούσε στον Νορδικό φυλετικό τύπο. Βέβαια, ήταν προφανές ότι δεν είναι όλη η Γερμανία Νορδική. Το κράτος δεν διαχώρισε τους πολίτες της φυλετικά και πάνω από όλα έβαζε την έννοια της πατρίδας και του Γερμανικού πνεύματος. Η αύξηση του Νορδικού τύπου ήταν πάντα στα μακρόχρονα σχέδια της ηγεσίας, με κύριο μοχλό υλοποίησής τους τα SS και το Lebensborn.

Ώθηση δόθηκε στην Πανεπιστημιακή έρευνα περί φυλετικών μελετών. Το Kaiser Wilhelm Institute με επικεφαλής τους φυλετικούς μελετητές Eugen Fischer, Fritz Lenz, Otman von Verschuer διεξάγει συστηματική φυλετική έρευνα περί ανθρωπολογίας και ευγονικής. Φυλετικοί ανθρωπολόγοι όπως οι Hans Gunther και Egon von Eickstedt λαμβάνουν βοήθεια και δημοσιότητα από το κράτος και από πανεπιστημιακές έδρες διεξάγουν φυλετικές μελέτες και εκδίδουν βιβλία που μέχρι τις μέρες μας αποτελούν θησαυρό γνώσης. Η Γερμανία γίνεται το κέντρο των φυλετικών μελετών όλου του κόσμου.

Εκτός από την ευαισθητοποίηση, ενημέρωση και έρευνα, υπάρχει και το πρακτικό μέρος. Νομοθεσία υπέρ της ευγονικής υποχρέωσε σε στείρωση όσους έχουν σοβαρές μεταδοτικές ασθένειες. Γάμοι και απόκτηση παιδιών με τέτοια άτομα απαγορεύτηκε. Για αμφισβητούμενες περιπτώσεις ιδρύθηκαν ειδικά δικαστήρια με επιστήμονες, που λάμβαναν μάλλον επιεικείς αποφάσεις. Οι αμβλώσεις απαγορεύτηκαν, δόθηκαν οικονομικά και ηθικά κίνητρα για πολυμελείς οικογένειες και οι ομοφυλόφιλοι ως οικογενειακή, κοινωνική και φυλετική μάστιγα φυλακίστηκαν. Οι γάμοι και οι γεννήσεις αυξήθηκαν. Παράλληλα τονίζονταν η σημασία της φυλετικής επιλογής του συζύγου και η σημασία της απόκτησης πολλών απογόνων. Για την γέννηση άριστων απογόνων, οι νέοι και οι νέες διατηρούνταν σε άριστη φυσική κατάσταση μέσω σωματικής εξάσκησης στην Hitlerjugend και το αντίστοιχο γυναικείο τμήμα. Σκοπός μεταξύ άλλων ήταν να εκμηδενιστούν εκφυλιστικές πνευματικές και σωματικές ασθένειες.

Διάφοροι νόμοι εκμηδένισαν την επιρροή των αλλόφυλων στην πολιτική, την οικονομία και την κοινωνία. Γνωστοί είναι οι νόμοι της Νυρεμβέργης που απαγόρευσαν την φυλετική μίξη με αλλόφυλους και συγκεκριμένα με Εβραίους και αργότερα με Αθίγγανους και Μαύρους. Η νομοθεσία περί Εβραίων δεν μπορεί να θεωρηθεί καθαρά φυλετική, καθώς τα κριτήρια για να οριστεί κάποιος Εβραίος περιείχαν στοιχεία εθνικά ή "θρησκευτικά" και όχι καθαρά φυλετικά. Ο στόχος των αντιεβραϊκών νόμων ήταν η εκμηδένιση της σιωνιστικής επιρροής στην Γερμανική κοινωνία κατά κύριο λόγο και όχι ο αυστηρά φυλετικός διαχωρισμός τους, καθώς Εβραίοι υπήρχαν και του Νορδικού τύπου, ωστόσο δεν πρόκειτο να γίνουν αποδεκτοί ως Γερμανοί, καθώς είναι συμμέτοχοι στην παγκόσμια σιωνιστική συνομωσία.

Η Ρηνανία ήλθε σε Γαλλική προσωρινή κατοχή μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η σιωνιστική Γαλλία εγκατέστησε επίτηδες μαύρους αφρικανούς στρατιώτες με αποτέλεσμα να συνάψουν σχέσεις με τις ντόπιες και να γεννηθούν μιγάδες. Αυτά τα λεγόμενα "μπάσταρδα της Ρηνανίας" στειρώθηκαν με την έλευση των Εθνικοσοσιαλιστών, αποτρέποντας την επέκταση της φυλετικής μίξης.

Οι Βόρειοευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίζονταν ως φυλετικά συγγενείς με τη Γερμανία. Με το ξέσμασμα του πολέμου, οι Γερμανοί καλοδέχτηκαν στις τάξεις των μάχιμων SS πολίτες από τις Σκανδιναβικές χώρες ως φυλετικά αδέρφια. Η διαφορά της αντιμετώπισης σε σχέση με τους άλλους συμμάχους των Γερμανών φαίνεται στο ότι οι Γερμανοί στρατιώτες συνήψαν σχέσεις με τις ντόπιες ειδικά στην Νορβηγία, με αποτέλεσμα δεκάδες χιλιάδες γεννήσεις. Αντίθετα, με τους Σλάβους απαγορεύονταν οποιαδήποτε σεξουαλική επαφή, είτε κατά την προέλαση, είτε στα μετόπισθεν που χρησιμοποιούνταν ως εργατικό δυναμικό. Οι βιασμοί αλλόφυλων απαγορεύονταν για φυλετικούς λόγους πάνω από όλα. Μάλιστα, λαμβάνονταν μέριμνα ώστε να υπάρχουν αρκετές Γερμανίδες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ώστε να αποτρέπεται η φυλετική μίξη με τους φυλακισμένους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της φυλετικής πολιτικής της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας είναι η περίπτωση της Γερμανοποίησης παιδιών από την Πολωνία. Όταν οι Γερμανοί απελευθέρωσαν την δυτική Πολωνία, πολλά παιδιά είχαν εμφανή Νορδικά χαρακτηριστικά, συνεπώς μπορούσαν αποκτώντας Γερμανική εθνική συνείδηση να επιστρέψουν στον εθνικό κορμό. Ακολούθησε μια φυλετική επιλογή των παιδιών που εν συνεχεία στάλθηκαν στην Γερμανία για επανενσωμάτωση.

Το μακροχρόνιο σχέδιο του Αδόλφου Χίτλερ ήταν η πορεία προς Ανατολάς, με σκοπό τον εποικισμό των Ρωσικών πεδιάδων από Νορδικούς πληθυσμούς, δεμένους με τη γη τους, επανιδρύοντας την αριστοκρατία τους αίματος και της γης στα Μεσαιωνικά πρότυπα. Το έργο αυτό θα το υλοποιούσαν τα SS.

Η φυλετική κοσμοθεωρία του Εθνικοσοσιαλισμού

Αυτήν την εβδομάδα το ιστολόγιο θα κάνει ένα αφιέρωμα στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία.

Η φυλή αποτελεί τον βασικό πυλώνα της Εθνικοσοσιαλιστικής κοσμοθεωρίας. Το πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό σύστημα του Εθνικοσοσιαλισμού βασίζεται στην έννοια της φυλής και δεν νοείται χωρίς αυτή. Ο Εθνικοσοσιαλισμός αναγνωρίζει την βιολογική πραγματικότητα της φυλής και την θέση του ανθρώπου στη φύση. Σκοπός της ζωής του ανθρώπου είναι η διαιώνιση και ισχυροποίηση της φυλής. Οι άνθρωποι σαν μονάδες έπειτα από μερικές δεκαετίες θα αποβιώσουν, αφήνοντας πίσω τους απογόνους, οι οποίοι θα συνεχίσουν το αιμάτινο ποτάμι στους αιώνες. Ο Εθνικοσοσιαλιστής αντιμετωπίζει τον εαυτό του σαν κρίκο στην αλυσίδα των γενεών και δρα βάσει αυτού. Απορρίπτει τον υλισμό και τις εφήμερες αξίες και επικεντρώνεται σε αξίες και πράξεις που είναι αιώνιες και θα επιδράσουν και μετά τον θάνατό του.

Το πρότυπο αξιών του Εθνικοσοσιαλιστή είναι το ηρωικό πρότυπο, καθώς οι αγώνες και η θυσία για την πατρίδα θα αποτελέσουν φάρο για τον αγώνα διαιώνισης της φυλής από τους απογόνους. Η ζωή ενός μέλους της φυλής δεν έχει τόση σημασία όσο η επιβίωση του συνόλου. Ο Εθνικοσοσιαλισμός για αυτόν τον φυλετικό λόγο είναι εναντίον του ατομικισμού και του φιλελευθερισμού. Η έννοια της υστεροφημίας των Αρχαίων Ελλήνων αντιστοιχεί ακριβώς σε αυτό, ότι ο ηρωικός θάνατος για την φυλή θα μείνει στη μνήμη των απογόνων για να τους ποτίσει με πίστη στον αγώνα για διαιώνιση της φυλής.

Για την διαιώνιση και ισχυροποίηση της φυλής, πρέπει η φυλή να μην δεχτεί μίξεις και να διατηρεί σε άριστη φυσική κατάσταση τα μέλη της. Όσο η φυλή παραμένει υγιής και χωρίς μίξεις, τόσο οι ψυχικές της αξίες παραμένουν αμετάβλητες ανά τους αιώνες και αναμένουν το κατάλληλο περιβάλλον για να εκδηλωθούν.

Το πολιτικό σύστημα έχει σκοπό την δημιουργία της φυλετικής αριστοκρατίας, θα έχει καταρτιστεί ιδεολογικά για να ηγηθεί του αγώνα για διαιώνιση και επέκταση της φυλής. Το ιεραρχικό μοντέλο το δανείζεται από τη φύση, στην οποία προφανώς δεν διεξάγονται εκλογές! Το οικονομικό σύστημα έχει σκοπό την παραγωγή και διανομή των αγαθών στα μέλη της φυλής και όχι την συσσώρευση κερδών, όπως λογίζουν οι καπιταλιστές φιλελεύθεροι. Όταν η οικονομία δεν υπηρετεί τη φυλή, τότε το κράτος παρεμβαίνει. Στο κοινωνικό σύστημα, πρώτιστη σημασία έχει η δημιουργία της φυλετικής συνειδητοποίησης και η σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των μελών της, ώστε η κοινωνία να δρα σαν μία φυλετική γροθιά και όχι ατομικιστικά. Επιπλέον, το κράτος φροντίζει για την υγεία, την αναπαραγωγή και την ευημερία των μελών της φυλής.

Η φυσική τάξη όρισε την ύπαρξη διαφορετικών φυλών στον άνθρωπο, με διαφορετικά σωματικά και ψυχικά χαρακτηριστικά. Κάθε φυλή επιδιώκει τη διαιώνισή της και πρέπει να αποφεύγει τη μίξη, διότι τα διαφορετικά ψυχικά χαρακτηριστικά δημιουργούν διαφορετικές συμπεριφορές, νοοτροπίες, έθιμα, συμφέροντα, προτιμήσεις που δημιουργούν τάσεις διάσπασης εντός των κοινωνιών.

Ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν αυτός που δημιούργησε τον Εθνικοσοσιαλισμό. Ήταν ένας άνθρωπος εντυπωσιακά μορφωμένος. Είχε μελετήσει πληθώρα συγγραφέων. Ειδικά για τα φυλετικά ζητήματα είχε μελετήσει τους Δαρβίνο, Γκομπινώ, Λε Μπον, Τσάμπερλαιν και πολλούς άλλους της εποχής. Κατανόησε σε πλήρες βάθος την φύση του ανθρώπου και τις διαφορές που εισάγει η φυλή.

Από την αρχή της πολιτικής του καριέρας μιλά για την Αρία φυλή και το γερμανικό αίμα. Η Αρία φυλή είναι ένας όρος ασαφής. Ο Χίτλερ την αντιλαμβάνονταν σαν την φυλή γεννήτορα των Ευρωπαϊκών φυλών. Με αυτόν τον ασαφή όρο, το ακροατήριο αντιλαμβάνονταν τους Ευρωπαίους ως Άριους, διαχωρίζοντάς τους από τους μη Ευρωπαίους, μη Άριους. Ο Χίτλερ θεωρούσε ότι η Νορδική φυλή είχε τα μεγαλύτερα χαρίσματα από τους Άριους και ότι αυτή αντιπροσώπευε τους πραγματικούς Γερμανούς. Όταν έγινε κυβέρνηση άρχισε να εφαρμόζει συστηματικά αυτήν την προτίμηση.

Bean R. - The Races of Man

Ο Robert Bennet Bean (1874-1944) ήταν καθηγητής ανατομίας και ανθρωπολόγος στις ΗΠΑ. Σπούδασε ιατρική, εστιάζοντας στην ανατομία και κάνοντας μετρήσεις στον άνθρωπο οδηγήθηκε στην μελέτη της ανθρωπολογίας. Για χρόνια εργάστηκε στις Φιλιππίνες, όπου μελέτησε τους κατοίκους, δημοσιεύοντας ένα βιβλίο και πολλές μελέτες.

Το σημαντικότερο έργο του σημοσιεύτηκε το 1935 με τον τίτλο "The Races of Man". Είναι μια σύντομη ανθρωπολογική μελέτη των φυλών του ανθρώπου.

Ο συγγραφέας αναφέρεται αρχικά στην φυσική ιστορία του ανθρώπινου είδους και στον σχηματισμό των φυλών. Δίνονται διάφορες αμφιλεγόμενες υποθέσεις για την διασπορά του ανθρώπινου είδους στον πλανήτη. Γίνεται ο διαχωρισμός στις τρεις μεγάλες φυλές, την κίτρινη, την λευκή και την μαύρη και αναλύονται οι φυσικές και ψυχικές διαφορές τους.

Η ανάλυση προχωρά περαιτέρω, στις φυλετικές υποκατηγορίες εντός των τριών κύριων ομάδων φυλών. Η προσπάθεια όμως είναι αποσπασματική και οι υποκατηγορίες που αναλύονται είναι λίγες. Η έμφαση δίνεται στα σωματικά τους γνωρίσματα και παρατίθενται φωτογραφίες.

Το βιβλίο είναι μικρό σε έκταση, διαβάζεται εύκολα, ωστόσο σε σχέση με τα βιβλία των άλλων ανθρωπολόγων, όπως του Eickstedt που είχε κυκλοφορήσει περίπου την ίδια εποχή, είναι πολύ πίσω. Παρ'όλα αυτά είναι μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια.

Η σημασία της φυλετικής καταγωγής στους Αρχαίους Έλληνες

Ο Ηρόδοτος ο Αλικαρνασσεύς, ο συγγραφέας της ιστορίας των Περσικών πολέμων, έδωσε τον ακόλουθο ορισμό του «Έλληνικού», δηλαδή της ελληνικότητας, στην Ιστορία του (8, 144):

τὸ Ἑλληνικόν, ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα 

ΜΕΤ. το Ελληνικόν, το οποίο είναι όμαιμον και ομόγλωσσο και έχει κοινούς τόπους ιδρυθέντες για τους θεούς και θυσίες και παρόμοια ήθη

Ο Ηροδοτος (1, 148) κοροϊδεύει τον ισχυρισμό των Ιώνων των δώδεκα πόλεων της Μικράς Ασίας πως είναι περισσότερο Ίωνες από τους υπόλοιπους, αναφέροντας τα διάφορα έθνη με τα οποία έχουν αναμιχθεί:

Τούτων δὴ εἵνεκα καὶ οἱ Ἴωνες δυώδεκα πόλις ἐποιήσαντο, ἐπεὶ ὥς γέ τι μᾶλλον οὗτοι Ἴωνές εἰσι τῶν ἄλλων Ἰώνων ἢ κάλλιόν τι γεγόνασι, μωρίη πολλὴ λέγειν, τῶν Ἄβαντες μὲν ἐξ Εὐβοίης εἰσὶ οὐκ ἐλαχίστη μοῖρα, τοῖσι Ἰωνίης μέτα οὐδὲ τοῦ οὐνόματος οὐδέν, Μινύαι δὲ Ὀρχομένιοί σφι ἀναμεμίχαται καὶ Καδμεῖοι καὶ Δρύοπες καὶ Φωκέες ἀποδάσμιοι καὶ Μολοσσοὶ καὶ Ἀρκάδες Πελασγοὶ καὶ Δωριέες Ἐπιδαύριοι, ἄλλα τε ἔθνεα πολλὰ ἀναμεμίχαται. Οἱ δὲ αὐτῶν ἀπὸ τοῦ πρυτανηίου τοῦ Ἀθηναίων ὁρμηθέντες καὶ νομίζοντες γενναιότατοι εἶναι Ἰώνων, οὗτοι δὲ οὐ γυναῖκας ἠγάγοντο ἐς τὴν ἀποικίην ἀλλὰ Καείρας ἔσχον, τῶν ἐφόνευσαν τοὺς γονέας. 

ΜΕΤ. Γι' αυτούς τους λόγους οι Ίωνες έχτισαν δώδεκα πόλεις επειδή είναι τάχα αυτοί περισσότερο Ίωνες από τους άλλους Ίωνες, ή με πιο καλή καταγωγή, μιλώντας με πολλή μωρία, αφού κατάγονται από τους Άβαντες από την Εύβοια σε σημαντικό βαθμό, και αναμίχθηκαν με Μίνυες από τον Ορχομενό και Καδμείους και Δρύοπες και αποδάσμιους Φωκαείς και Μολοσσούς και Πελασγούς από την Αρκαδία και Δωριείς από την Επίδαυρο, και με πολλά άλλα έθνη. Αυτοί ξεκίνησαν από το πρυτανείο των Αθηνών, νομίζοντας πως έχουν την πιο ευγενική καταγωγή, όμως δεν πήραν γυναίκες μαζί τους στην αποικία αλλά πήραν γυναίκες από την Καρία, αφού φόνευσαν τους γονείς τους.

Στη συνέχεια (1, 147), αποδέχεται ειρωνικά τον ισχυρισμό τους, αναγνωρίζοντας πως χρησιμοποιούν το όνομα περισσότερο από τους άλλους Ίωνες:

Ἀλλὰ γὰρ περιέχονται τοῦ οὐνόματος μᾶλλόν τι τῶν ἄλλων Ἰώνων, ἔστωσαν δὴ καὶ οἱ καθαρῶς γεγονότες Ἴωνες. 

Αλλά μιας και χρησιμοποιούν το όνομα περισσότερο από τους άλλους Ίωνες, ας είναι λοιπόν Ίωνες με καθαρή καταγωγή.

Ο Ηρόδοτος (1, 58) αναφέρει πως το Ελληνικό έθνος είχε την ίδια γλώσσα, αποσχίσθηκε από το Πελασγικό, και μεγάλωσε με την προσθήκη άλλων βαρβαρικών εθνών, και κυρίως του Πελασγικού. Φαίνεται δηλαδή πως οι Έλληνες αποτελούσαν έναν κλάδο του ευρύτερου Πελασγικού έθνους, ο οποίος μίλησε Ελληνικά. Στη συνέχεια προσεχώρησαν σε αυτούς τόσο Πελασγοί οι οποίοι δεν μιλούσαν Ελληνικά, αλλά και άλλοι βάρβαροι:

τὸ δὲ Ἑλληνικὸν γλώσσῃ μὲν ἐπείτε ἐγένετο αἰεί κοτε τῇ αὐτῇ διαχρᾶται, ὡς ἐμοὶ καταφαίνεται εἶναι: ἀποσχισθὲν μέντοι ἀπὸ τοῦ Πελασγικοῦ ἐόν ἀσθενές, ἀπό σμικροῦ τεο τὴν ἀρχὴν ὁρμώμενον αὔξηται ἐς πλῆθος τῶν ἐθνέων, Πελασγῶν μάλιστα προσκεχωρηκότων αὐτῷ καὶ ἄλλων ἐθνέων βαρβάρων συχνῶν. πρόσθε δὲ ὦν ἔμοιγε δοκέει οὐδὲ τὸ Πελασγικὸν ἔθνος, ἐὸν βάρβαρον, οὐδαμὰ μεγάλως αὐξηθῆναι. 

ΜΕΤ. Το Ελληνικό έθνος είχε πάντοτε την ίδια γλώσσα: αφού αποσχίσθηκε από το Πελασγικό ήταν ασθενές, αλλά από μικρό που ήταν αρχικά αυξήθηκε μέσω των πολλών προσχωρήσεων σε αυτό Πελασγών και άλλων βαρβαρικών εθνών. Μου φαίνεται πως το Πελασγικό έθνος, δεν μεγάλωσε όταν ήταν βαρβαρικό.

Ο Θουκυδίδης (Ιστορία, 1, 3) αναφέρει πως το Ελληνικό όνομα δεν ήταν σε κοινή χρήση έως ότου πολλά άλλα έθνη και ιδιαίτερα το Πελασγικό το υιοθέτησαν μέσω των σχέσεών τους με τον Έλληνα και τους γιούς του:

δοκεῖ δέ μοι, οὐδὲ τοὔνομα τοῦτο ξύμπασά πω εἶχεν, ἀλλὰ τὰ μὲν πρὸ Ἕλληνος τοῦ Δευκαλίωνος καὶ πάνυ οὐδὲ εἶναι ἡ ἐπίκλησις αὕτη, κατὰ ἔθνη δὲ ἄλλα τε καὶ τὸ Πελασγικὸν ἐπὶ πλεῖστον ἀφ' ἑαυτῶν τὴν ἐπωνυμίαν παρέχεσθαι, Ἕλληνος δὲ καὶ τῶν παίδων αὐτοῦ ἐν τῇ Φθιώτιδι ἰσχυσάντων, καὶ ἐπαγομένων αὐτοὺς ἐπ' ὠφελίᾳ ἐς τὰς ἄλλας πόλεις, καθ' ἑκάστους μὲν ἤδη τῇ ὁμιλίᾳ μᾶλλον καλεῖσθαι Ἕλληνας, οὐ μέντοι πολλοῦ γε χρόνου [ἐδύνατο] καὶ ἅπασιν ἐκνικῆσαι. 

ΜΕΤ. Μου φαίνεται πως ούτε το όνομα είχε καθολική αποδοχή, αλλά πριν από τον Έλληνα το γιο του Δευκαλίωνα δεν υπήρχε, και διάφορες ονομασίες, και επί το πλείστον η Πελασγική χρησιμοποιούνταν για τα έθνη, όταν όμως ο Έλλην και οι γιοί του έγιναν ισχυροί στη Φθιώτιδα, και πήγαν προς βοήθεια στις άλλες πόλεις, με την αμοιβαία συναναστροφή επικράτησε η ονομασία, αλλά και πάλι μετά από πολύ χρόνο κατόρθωσε να επιβληθεί σε όλους.

O Ισοκράτης ο Αθηναίος, ρήτορας και πολιτικός, μιλώντας πιθανώς στους...

Τοιχογραφίες του 1600 π.Χ. στην Μινωική Κρήτη. Ποιον φυλετικό τύπο απεικονίζουν;

Τον Μεσογειακό!

Οι τρίχες των μαλλιών στις τρεις μεγάλες ομάδες φυλών

Οι τρεις μεγάλες ομάδες φυλών είναι η μογγολική, η ευρωπαϊκή ή καυκασοειδής και η νέγρικη. Με βάση το χρωματισμό λέγονται κίτρινη, λευκή και μαύρη, αν και το χρώμα μόνο δεν αρκεί για τον διαχωρισμό.

Η κίτρινη ομάδα φυλών έχει κυκλική διατομή, με συνέπεια το μαλλί να βγαίνει ίσιο.
Η λευκή ομάδα φυλών έχει ελλειπτική διατομή, με συνέπεια το μαλλί να βγαίνει κυματιστό.
Η μαύρη ομάδα φυλών έχει πιο ελλειπτική διατομή, με συνέπεια το μαλλί να βγαίνει έντονα σγουρό.

Ένα ενδιαφέρον άρθρο περί φυλετικής ψυχολογίας

A History of German Racial Psychology


Racial Psychology or Race Psychology is the systematic study and analyses of the psychological characteristics and tendencies of the various human races.

In racialist science and research in the early 20th Century, there were very few in-depth studies of the particular hereditary mental characteristics and traits, the behavior, the personality, and the style of expression (that is, the style in which character traits are expressed) of the different races; namely, race psychology. But this was the era in which such studies would be most predominant. Of course, it was well known to both the common person as well as the intellectual both in America and in Europe that races had psychological characteristics and expressive styles which influenced culture, but this was oftentimes simply taken for granted and not given any extensive study. In fact, most racial scientists paid attention only to physical anthropology when studying races and almost completely ignored the importance of the mental qualities.

Houston Stewart Chamberlain in his The Foundations of the Nineteenth Century mentioned the significance of the "definite tendencies of mind" in race, which he referred to as a "soul of the race" or "race soul". [1]
This idea would later influence the prominent National Socialist philosopher Alfred Rosenberg, who would emphasize the metaphysical nature of the Race Soul in his The Myth of the Twentieth Century, moving beyond only psychological study. "Soul means race seen from within," wrote Rosenberg, "and conversely, race is the external side of a soul." [2]

However, another early figure who was more signficant in the foundations of race psychology, and who mentioned its importance, was Fritz Lenz. Lenz, in 1923, Professor of Racial Hygiene in Germany at the University of Munich and later a director of the Kaiser-Wilhelm-Institute for Human Heredity, Anthropology, and Eugenics in Berlin. In his book Human Heredity, Lenz wrote that “if it was only about physical racial differences, (…) then the whole question of race would be meaningless,” and thus wrote a whole chapter on the inheritance of mental traits. It is also important to note a work titled Race Psychology in 1931 by an American named Thomas Russell Garth (whose study on psychical differences would influence Egon von Eickstedt). [3]

In 1927, the anthropologist Hans F.K. Günther presented in The Racial Elements of European History an anthropological study of five sub-races in Europe and what he believed were the mental characeristics of these sub-races, and thus became one of the most popular scientists in the study of race psychology. [4] Not everyone agreed with Gunther's specific divisions, but he came to have extensive influence later in the Third Reich. Another scientist who wrote on race psychology in the 1920s but who became prominent particularly after the rise of National Socialism was Ludwig F. Clauss, whose most notable works appear to be Rasse und Seele ("Race and Soul") and Rasse und Character ("Race and Character"), although he wrote numerous others (In recent times, Dr. Tomislav Sunic has attempted to revive interest in Clauss's work). [5] [6] Clauss, unlike most racial theorists, rejected the purely biologistic theory of race and held that the racial psychological form was essentially a behavioral style largely independent from genetic influences, although the style of the body (or physical racial form) was important as an expressive medium for the psyche. Clauss wrote in Rasse und Charakter that "One does not recognize the race of a human being based on the possession of specific characteristics, but rather in the style in which these characteristics are expressed" [7] and in Rasse und Seele that

""The style of the psyche expresses itself in its arena, the animate body... The psyche's expressive style is inhibited if the style of its body does not conform perfectly with it." [8] Similarly to Clauss, a key National Socialist educator, Ernst Krieck, did not think mere biology was enough, and that race "Race manifests itself as a way of life, the attitude, the direction of the Will and history through a working power..." [9].
Later, an influential academic (professor at the University of Breslau) in the Third Reich named Egon von Eickstedt published Grundlagen der Rassenpsychologie ("Foundations of Race Psychology"). He decided to establish anthropology as a holistic science focusing on both physical and psychological characteristics of races by combining finds in other fields of study. Eickstedt was influenced by Gunther, but criticized him for having inaduate methods, and proceeded to create a scientific "race formula" which experts could use to identify Nordic psychological characteristics in various territories. It should also be noted that while it was already self-evident to many that Volk ("Folk", "People", or "Nation") and Race were two different things, Eickstedt took care to clarify the differences so that the two were not confused. He wrote that Folks were “based on races, and races represented themselves in peoples.” [10]

Another German who received specific training in modern psychology, Rudolf Hippius, worked with SS teams to identify people in occupied territories as German or non-German based on their psychological characteristics which he asserted was linked with race. However, it is interesting that Hippius did not use either Gunther's or Eickstedt's methodology and thought and oftentimes did not distuingish between ethnicity and race. Of course, race psychology continued after Eckstedt and Hippius and there were far more scientists involved in it, but with the end of the Third Reich in 1945 this field of study nearly collapsed due to a lack of support from abroad. [11] [12] However, the study of racial psychology did continue after World War II, most interestingly in the works of Julius Evola. [13]

Conclusion

The concept of race psychology continues today among many racial scientists and thinkers, although taking different forms. What is important to note, however, is the difference between two different factions in racialist thought: those theorists who believe that all psychological traits are entirely (or almost entirely) hereditary and thus the human being's personality is largely the result of genetics... and those theorists who hold that the psychological form carries only a limited influence from genetics and thus the human being's personality is formed much more by character-building and perhaps culture (and in the case of Rosenberg and Evola, by metaphysical forces as well). While the former position holds that race is entirely biological and should therefore be identified by genetic tests and anthropological measurements, the latter holds that race is essentially spiritual with the body being an expression ground and should therefore be identified through both anthropological and psychological tests.

It may be suggested that the latter faction (stressing the psychological and spiritual aspects of race) has more validity considering that even the Third Reich government, often accused of being "race-materialist," recognized to some extent that race cannot be considered merely physical, regardless of what one's beliefs are concerning the level of genetic influence on personality. [14] It was clear that people of the same physical racial type could develop through their upbringing and conditions a racial character and behavioral style which was not in accordance to their physical racial form. Ernst Krieck expressed the basic issue when he wrote that "Breeding has never been about the obtainment of 'pure lines' in the biological sense; it is not a biologically certain process, but ultimately always rests on spiritual goals, evaluation and education." [15] The psychological character we often associate with physical race do not always occur, and thus good breeding and racial purity should be considered more than simply a matter of physical type, even if that is a requirement as well. It was for this reason that the theories of prominent people such as Alfred Rosenberg, Ludwig F. Clauss, Ernst Krieck and others became influential in Germany in the early 20th Century.

Notes

1. Houston Stewart Chamberlain, The Foundations of the Nineteenth Century (London: Ballantyne & Co. Limited, 1912) pg. 193. The original term was "rassenseele."
2. Alfred Rosenberg, The Myth of the Twentieth Century (Sussex, England: Historical Review Press, 2004).
3. Egbert Klautke, "German 'Race Psychology' and its Implementation in Central Europe", from: Turda, M and Weindling, PJ, (eds.) Blood and Homeland: Eugenics and Racial Nationalism in Central and Southeast Europe, 1900-1940. (23 - 40). (Budapest, New York: Central European University Press, 2007). Online: <http://eprints.ucl.ac.uk/12974/1/12974.pdf>. Note that Klautke's essay is from a non-racialist perspective, although it is somewhat neutral in tone overall.
4. Hans F. K. Günther, The Racial Elements of European History (London: Methuen & Company, 1927).
5. See Dr. Tomislav Sunic's "Ludwig F. Clauss: Racial Style, Racial Character" (Parts I and II) at The Occidental Observer, published in August, 2011. Available online here: <http://www.theoccidentalobserver.net/2011/08/ludwig-f-clauss-racial-style-racial-character-part-i/> and <http://www.theoccidentalobserver.net/2011/08/ludwig-f-clauss-racial-style-racial-character-part-ii/>.
6. Interestingly, Sunic expressed concerns about the typical modern understanding of race (to which the studies of Clauss and Evola are an answer) by stating that "If we concede that the White man evolved from lesser species, why panic today at the sight of interbreeding we are witnessing in modern multicultural society? Accordingly, sooner or later all of mankind (based on the liberal-communist dogma of progress) will end up being beautiful and the same and sport very high IQs."
7. Ludwig F. Clauss. Rasse und Charakter – das lebendige Antlitz. (Frankfurt am Main: M. Diesterweg, 1936).
8. Ludwig Clauss, Rasse und Seele. Eine Einführung in die Gegenwart (München: J.F. Lehmann, 1926).
9. Ernst Krieck, Philosophie der Erziehung (Jena: Diederich, 1930).
10. Egbert Klautke, "German 'Race Psychology' and its Implementation in Central Europe"
11. Egbert Klautke, "German 'Race Psychology' and its Implementation in Central Europe"
12. Other race psychologist works from the Third Reich which are mentioned by Klautke are the following: Friedrich Keiter, Rassenpsychologie. Einführung in eine werdende Wissenschaft. (Leipzig: Reclam, 1941); Wilhelm E. Mühlmann, Rassen- und Völkerkunde. (Braunschweig: Vieweg, 1936); Bruno Petermann, Das Problem der Rassenseele. Vorlesungen zur Grundlegung einer allgemeinen Rassenpsychologie. (Leipzig: Barth, 1935); Eduard Ortner, Biologische Typen des Menschen und ihr Verhalten zu Rasse und Wert. Zugleich ein Beitrag zur Clauss‘schen Rassenpsychologie. (Leipzig: Thieme, 1937); Kurt Rau, Untersuchungen zur Rassenpsychologie nach typologischer Methode. (Leipzig: Barth, 1936); Ottmar Rutz, Grundlagen einer psychologischen Rassenkunde. (Tübingen: Heine, 1934).
13. See Julius Evola's Men Among the Ruins (Rochester: Inner Traditions, 2002) and The Elements of Racial Education (Conway, SC, USA: Thompkins & Cariou, 2005). Evola is often accused of attempting to deny the importance of physical racial type, although this is demonstratably false.
14. Tomislav Sunic, "The Beauty and the Beast: Race and Racism in Europe, Part V," The Occidental Observer (Sept. 22, 2009), <http://www.theoccidentalobserver.net/2009/09/sunic-race-v/>.
15. Ernst Krieck, Philosophie der Erziehung, p. 123.

πηγή

Το σχήμα των ματιών

Το σχήμα των ματιών δεν ενδιαφέρει μόνο τις μακιγιέζ, αλλά και τους ανθρωπολόγους!

Η ταξινόμηση γίνεται ως προς το άνοιγμα και τη θέση των οφθαλμών. Τα πιο συνηθισμένα μάτια στην Ευρώπη είναι τα αμυγδαλωτά. Μεγάλα στρογγυλά μάτια εμφανίζονται συχνότερα στις φυλές που ζουν στην Ανατολική Μεσόγειο.

Φυλετικός χάρτης της Ευρώπης - Poisson

Γιατί τα Βαλκάνια βρίσκονται διαρκώς σε αναβρασμό;

Τα Βαλκάνια ονομάστηκαν η πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης, με τον χαρακτηρισμό να ισχύει μέχρι τις μέρες μας. Αντίστοιχου περιεχομένου είναι και η φράση "εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε". Η αναφορά γίνεται για τα δυτικά Βαλκάνια. Σήμερα σε αυτήν την περιοχή υπάρχουν οι εξής de facto αυτόνομες ή ανεξάρτητες κρατικές "οντότητες": Σκόπια, Αλβανία, Σερβία, Κόσοβο, Μαυροβούνιο, αυτόνομη περιοχή της Βοϊβοντίνα, Βοσνία, Κροατία, Σλοβενία. Οι περιοχές αυτές κατοικούνται κυρίως από τον Διναρικό φυλετικό τύπο με αρκετούς Αλπικούς και λιγότερους Βαλτικούς και Μεσογειακούς.

Η κατάσταση των δυτικών Βαλκανίων είναι συνέπεια των ψυχικών χαρακτηριστικών του Διναρικού τύπου. Ο τύπος αυτός είναι σκληρός και ανθεκτικός μαχητής, ικανότατος στο αντάρτικο που ταιριάζει στην ανυπότακτη φύση του. Οργανώνεται σε φάρες, καθώς έχει έντονη την αίσθηση της οικογένειας αλλά δεν βλέπει μακρύτερα σε επίπεδο έθνους. Το στοιχείο αυτό μαζί με το έμφυτο αίσθημα ελευθερίας, η ανοργανωσιά και η μη έφεσή τους στις επιστήμες, τον καθιστούν ανίκανο να δημιουργήσει ισχυρά ακμάζοντα κράτη, παρά μόνο παρακμιακές και θνησιγενείς κρατικές οντότητες. Ταυτόχρονα, επειδή έχει πολύ χαλαρή εθνική συνείδηση και φανατίζεται εύκολα, μπορεί άνετα να προσεταιριστεί τον οποιονδήποτε. Αναλυτικά δείτε εδώ.

Τα χαρακτηριστικά αυτά εντοπίζονται σε όλη την ιστορία των δυτικών Βαλκανίων, όπως θα φανεί στη συνέχεια.

Ιστορικά η περιοχή κατοικούνταν από τους αρχαίους Ιλλυριούς, πρόγονους των σημερινών κατοίκων ως επί το πλείστον. Οι Ιλλυριοί περιγράφονται από τους Έλληνες ως σκληροί πολεμιστές και οργανωμένοι σε τοπικές φυλές. Οι Μακεδόνες απώθησαν πολλές φορές τους Ιλλυριούς για να έχουν ελεύθερα τα νώτα τους για την εκστρατεία προς Ανατολάς. Μέχρι την Ρωμαϊκή κατάκτηση δεν είχαν ενοποιηθεί ποτέ σε βασίλειο, ζώντας υπό τοπικούς ηγεμόνες. Η Ρωμαϊκή κατάκτηση επήλθε μετά από τρεις Ιλλυρικούς πολέμους και οδήγησε στην πλήρη υποταγή και καταστολή της πειρατείας των Ιλλυριών. Εξεγέρσεις έγιναν εναντίον της Ρώμης, με την σύμπραξη των Κελτών, με τους Ιλλυριούς να πολεμούν πότε με το πλευρό των Κελτών, πότε με το πλευρό των Ρωμαίων και πότε συμμετέχοντας και στα δύο στρατόπεδα.

Με τη διάλυση του Δυτικού τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τις Γερμανικές φυλές τον 4ο αιώνα και δύο αιώνες μετά με την επέλαση των Μογγόλων, τα δυτικά Βαλκάνια οργανώνονται υπό τοπικούς ηγεμόνες που δηλώνουν χαλαρή αφοσίωση σε ισχυρότερους Γότθους ή Μογγόλους ηγεμόνες. Από τα Σλαβικά φύλα που πολεμούσαν στο πλευρό των Μογγόλων και ορίστηκαν ως ολιγάριθμοι τοποτηρητές στα Βαλκάνια, οφείλουν οι Βαλκανικοί πληθυσμοί τα εθνικά τους ονόματα μέχρι και σήμερα, παρότι αντιπροσώπευαν Βαλτικούς και όχι Διναρικούς. Τα Βαλκάνια καταλαμβάνονται από τους Οθωμανούς, ενώ αργότερα τα βορειοδυτικά Βαλκάνια καταλαμβάνονται από την Αυστροουγγαρία. Η κεντρική εξουσία, ειδικά των Οθωμανών, τους δίνει σχετική αυτονομία και συχνά τους αξιοποιεί ως στρατό ατάκτων.

Με τη διάλυση των δύο αυτοκρατοριών, δημιουργείται η ενωμένη Γιουγκοσλαβία και η Αλβανία. Σύντομα τα δύο κράτη βρίσκονται σε αναταραχή και υπό εσωτερική διάλυση. Στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ξαναγίνεται χαμός στα δυτικά Βαλκάνια. Άλλοι πηγαίνουν με τους Γερμανούς, άλλοι με τους Σιωνιστικά ελεγχόμενους δυτικούς, άλλοι με τους κομμουνιστές, επίσης Σιωνιστικά ελεγχόμενους, άλλοι ανεξάρτητοι. Όλοι πολεμούν εναντίον όλων και όλοι συνεργάζονται περιστασιακά με όλους. Στα Βαλκάνια οι παρτιζάνοι δημιουργούν το σημαντικότερο αντάρτικο στην Ευρώπη. Ο χάρτης των Βαλκανίων αλλάζει από τους Γερμανούς και νέες αντιπαλότητες προκύπτουν.

Μετά τον πόλεμο η Γιουγκοσλαβία ενοποιείται ξανά, αλλά το δημιούργημα είναι τεχνητό και καταρρέει με την πτώση του κομμουνισμού, με σφοδρούς πολέμους που τεμαχίζουν την Γιουγκοσλαβία. Η επέμβαση και οι μεθοδεύσεις του Σιωνιστικού ΝΑΤΟ στη Σερβία, την τεμαχίζουν περαιτέρω, με αποτέλεσμα την σημερινή εικόνα των Βαλκανίων.

Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι οι Διναρικοί ενώ είναι φυλετικά συγγενείς και σε πολλές περιπτώσεις μιλούν σχεδόν την ίδια γλώσσα, όπως Σέρβοι-Κροάτες-Βόσνιοι, σφάζονται μεταξύ τους με άσβεστο μίσος, υπηρετώντας συχνά ξένα αφεντικά. Στην διπλανή εικόνα ένας άνδρας του UCK με υπερηφάνεια φέρει στο μπράτσο του την Αμερικανική σημαία!

Τα χαρακτηριστικά του Διναρικού τύπου φαίνονται ξεκάθαρα σε όλη την ιστορία των δυτικών Βαλκανίων.

Φυλετικός χαρτης της Ευρώπης - Γερμανικού φόρουμ

Ένας πολύ καλός χάρτης. Λαμβάνει υπόψη την Αλπική πλειοψηφία στην κεντρική Ευρώπη, εμφανίζει τους Κρομανοειδείς και δείχνει την σημαντική εξάπλωση των Διναρικών.

σκούρο πράσινο: Ατλαντο-Μεσογειακός
ανοιχτό πράσινο: Μεσογειακός
λευκό: Αλπικός
κόκκινο: Διναρικός
βαθύ μπλε: Βαλτικός
ανοιχτό μπλε: Νορδικός
μωβ: βόρειος Κρομανοειδής (borreby, faelid, brünn)
πορτοκαλί: Αρμενοειδής
κίτρινο: Ανατολικός - Βορειοαφρικανικός
καφέ: Λαπωνικός
γκρι: Τουρανικός

Η φυλετική διάσταση του εθνοτικού χάους της Τουρκίας

Η Τουρκία, παρότι εμφανίζεται από τα σιωνιστικά ελληνόφωνα ΜΜΕ ως πανίσχυρη, εσωτερικά βρίσκεται υπό διάλυση. Είναι κράτος με ελάχιστη εθνική συνοχή, καθώς στα εδάφη της ζουν δεκάδες εθνότητες, οι οποίες μάλιστα αυτοπροσδιορίζονται άμεσα ή έμμεσα ως μη Τούρκοι.

Οι σημερινοί αποκαλούμενοι ως καθαρά εθνικά Τούρκοι, στην πλειοψηφία τους ανήκουν στον Αρμενοειδή τύπο. Το όνομά τους και την γλώσσα τους τα έχουν πάρει από τους Μογγολικής καταγωγής Τουρανικούς πληθυσμούς που κατέκτησαν τα εδάφη της Μικράς Ασίας, υποτάσσοντάς τους, καταλύοντας το Βυζαντινό κράτος. Ο Τουρανικός τύπος υπάρχει στην Τουρκία σε μικρό ποσοστό, εκτιμάται στο 10-20% του πληθυσμού.

Ωστόσο, υπάρχουν αρκετοί ακόμα φυλετικοί τύποι στο κράτος αυτό.

Στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας, ζουν πάνω από 12 εκατομμύρια Κούρδοι, οι οποίοι ελέγχουν στρατιωτικά την περιοχή τους, με τον Τουρκικό στρατό να μην μπορεί να πλησιάσει, ή όταν τολμά να το κάνει να μετρά νεκρούς! Μιλάμε για έδαφος που δεν ελέγχεται από το κράτος! Οι Κούρδοι ανήκουν κυρίως στον Ιρανικό φυλετικό τύπο, πολύ συχνά με κρομανοειδή επίδραση. Ο Ιρανικός τύπος είναι δραστήριος, με άριστη μαχητική ικανότητα, ξεπερνώντας κατά πολύ τους δειλούς Αρμενοειδείς.

Στην περιοχή της Αντιόχειας, που η Τουρκία απέσπασε από την Συρία, ζουν χιλιάδες εθνικά Σύριοι, οι οποίοι ανήκουν στον Μεσογειακό, Αρμενοειδή ή Αραβικό τύπο. Η γενοκτονία των Ασσυρίων δεν μπόρεσε να εξαφανίσει τους πληθυσμούς αυτούς.

Στον Πόντο, το Μεσογειακό Ελληνικό στοιχεία κρατά ακόμα, αν και σημαντικά περιορισμένο λόγω της γενοκτονίας των Ποντίων. Οι κάτοικοι του Πόντου θυμούνται την καταγωγή τους και καθώς το Τουρκικό κράτος δεν έχει να τους προσφέρει κάποιο εθνικό ιδεώδες που να ακτινοβολεί, αναμένουν την ώρα που θα ωριμάσουν οι συνθήκες για την απελευθέρωση.

Στην περιοχή του Καυκάσου, η κατάσταση είναι ιδιαίτερα περίπλοκη. Λαζοί, Γεωργιανοί, Αρμένιοι και πολλές μικρότερες εθνότητες δημιουγούν ένα απίθανο εθνοτικό μωσαϊκό. Οι λαοί αυτοί ανήκουν στον Καυκάσιο ορεινό φυλετικό υποτύπο, τον Αρμενοειδή και τον Ιρανικό. Η περιοχή βρίσκεται σε ένα καθεστώς διαρκούς αναταραχής, κάτι παρόμοιο με ότι συμβαίνει στα Βαλκάνια.

Στα παράλια της Ιωνίας και την Ανατολική Θράκη βρίσκονται αρκετοί απόγονοι Ελλήνων, παρά την Μικρασιατική καταστροφή. Ο Μεσογειακός φυλετικός τύπος εντοπίζεται πολύ συχνά στην Τουρκία. Όπως μπορεί να παρατηρήσει κάποιος προσεκτικός, πολλοί διάσημοι "Τούρκοι" ηθοποιοί ανήκουν στον Μεσογειακό τύπο, γι' αυτό και θεωρούνται εμφανίσιμοι από τους Ευρωπαίους. Στην πραγματικότητα αποτελούν απόγονους Ελλήνων της Μικράς Ασίας ή γενιτσάρων που απέκτησαν Τουρκική εθνική συνείδηση.

Το φυλετικό χάος της Τουρκίας είναι αποτέλεσμα της πολιτικής των Οθομανών, που αγνοούσε τη φυλή σε βάρος της θρησκείας. Επίσης, οι εξισλαμισμοί και το παιδομάζωμα των γενιτσάρων αποτέλεσαν ένα ακόμη λόγο για τη δημιουργία της σημερινής κατάστασης. Βέβαια μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και παλαιότερα αίτια, όπως οι παρόμοιες πολιτικές του Βυζαντίου, ο εποικισμός της Ανατολής από Έλληνες την Ελληνιστική περίοδο και άλλα μικρότερης έκτασης ιστορικά γεγονότα.

Πρέπει να έχουμε στο μυαλό ότι οι Τούρκοι ήταν πάντοτε υποταγμένοι. Πέρσες, Έλληνες, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Μογγόλοι και σήμερα Σιωνιστές τους εξουσιάζουν. Οι Έλληνες, αν γίνουν ανεξάρτητο εθνικιστικό κράτος, θα έχουν την δυνατότητα να αποτελειώσουν το γειτονικό "κράτος" και να απελευθερώσουν τους πληθυσμούς του.

Βλέφαρα και επίκανθος

Στο πρώτο σκίτσο φαίνεται ο διπλός επίκανθος και σημαίνει ότι υπάρχει δίπλωση του βλέφαρου στην εσωτερική και στην εξωτερική πλευρά του ματιού. Παρατηρείται στις φυλές της Σιβηρίας, μέχρι και τους βόρειους κινέζους. Είναι η πιο βαριά μορφή βλεφάρων που υπάρχει.

Στο δεύτερο σκίτσο φαίνεται το τυπικό μάτι χωρίς επίκανθο, τυπικό σε Μεσογειακούς, συχνό σε Νορδικούς, ενώ σε συνδυασμό με βαθουλωτά μάτια συχνό και σε Κρομανοειδείς. Επίσης το εμφανίζουν πολλοί Βαλτικοί και οι περισσότεροι Αρμενοειδείς.

Στο τρίτο σκίτσο φαίνεται το μάτι με εσωτερικό επίκανθο, που είναι το πιο διαδεδομένο είδος επίκανθου της Κίτρινης ομάδας φυλών. Είναι στοιχείο αναγνωριστικό των κατοίκων της Άπω Ανατολής.

Στο τέταρτο σκίτσο φαίνεται ο εξωτερικός επίκανθος, στοιχείο που παρατηρείται σε ιθαγενείς της Αμερικής. Σε ελαφρά μορφή εντοπίζεται σε αρκετούς Ευρωπαίους, ιδιαίτερα Νορδικούς και Διναρικούς.

Τέλος, φαίνεται το μέτριο βλέφαρο, που εντοπίζεται κλασικά στον Αλπικό τύπο, αρκετές φορές και στον Κρομανοειδή. Κινούμενοι από Ευρώπη προς την Κεντρική Ασία, τα βλέφαρα γίνονται πιο βαριά, με αυξανόμενη κλίση στα μάτια.