Ο Δαρβίνος και ο μονογενισμός

Ένα ζήτημα που απασχόλησε πολλούς επιστήμονες κατά το παρελθόν είναι αυτό μεταξύ μονογενισμού και πολυγενισμού. Ο μονογενισμός υποστηρίζει την καταγωγή του ανθρώπινων φυλών από ένα κοινό προγονικό είδος, ενώ ο πολυγενισμός υποστηρίζει ότι οι μεγάλοι φυλετικοί κλάδοι της ανθρωπότητας έλκουν την καταγωγή τους από διαφορετικά προγονικά είδη. Θα εξετάσουμε το ζήτημα διεξοδικά.

Την καταγωγή των ειδών περιέγραψε ο Βρετανός φυσιοδίφης Κάρολος Δαρβίνος. Διατύπωσε την εξελικτική θεωρία, σύμφωνα με την οποία τα έμβια όντα εξελίσσονται βάσει της φυσικής και σεξουαλικής επιλογής. Οι μηχανισμοί της δημιουργίας νέων φαινοτυπικών συνδυασμών είναι η απόκτηση κληρονομικών γνωρισμάτων από τους δύο γονείς, καθώς και η φυσική μεταβλητότητα. Οι νέοι συνδυασμοί τίθενται στην δοκιμασία της φυσικής και σεξουαλικής επιλογής και αυτοί που επιβιώνουν κληροδοτούν τα γνωρίσματά τους στην επόμενη γενιά. Όταν λόγω απομόνωσης, για γεωγραφικούς ή άλλους λόγους, σταματούν να αναπαράγονται μεταξύ τους πληθυσμοί που ανήκουν στο ίδιο είδος, τότε αρχίζουν σταδιακά να διαφοροποιούνται. Αρχικά δημιουργούνται φυλές εντός του είδους, που παραμένουν γόνιμες μεταξύ τους. Αν η διαφοροποίηση συνεχιστεί περαιτέρω, γίνεται τέτοια που οι δύο κλάδοι δεν μπορούν να μιχθούν πλέον μεταξύ τους και να γεννήσουν γόνιμο απόγονο. Τότε το χάσμα γίνεται μόνιμο και έχουμε την δημιουργία νέου είδους. Η διαφορά μεταξύ φυλής και είδους είναι ότι οι φυλές του ίδιου είδους είναι γόνιμες μεταξύ τους, ενώ δύο διαφορετικά είδη όχι.

Η παραπάνω διαδικασία ισχύει και για τον άνθρωπο. Πράγμα που σημαίνει ότι από ένα προγονικό μας είδος, προέκυψε σταδιακή διαφοροποίηση, ώσπου δημιουργήθηκε ένα νέο είδος, που δεν μπορούσε να μιχθεί πλέον με το προγονικό. Η διαφοροποίηση αυτή...

Η συμπεριφορά του ατόμου είναι ίδια με αυτή του φυλετικού τύπου στον οποίο ανήκει;

Το ανθρώπινο είδος εμφανίζει μεγάλη ποικιλομορφία. Οι άνθρωποι κατατάσσονται από τους ανθρωπολόγους σε φυλετικούς τύπους. Κάθε φυλετικός τύπος έχει τα δικά του σωματικά και ψυχικά γνωρίσματα. Κι ενώ τα σωματικά γνωρίσματα είναι εμφανή, μετρήσιμα και αδιαμφισβήτητα, στα ψυχικά γνωρίσματα υπάρχουν δυσκολίες εκτίμησης. Τελικά, ένα άτομο που ανήκει σε έναν φυλετικό τύπο, έχει και την αντίστοιχη συμπεριφορά που προδιαγράφεται από τον φυλετικό τύπο, ή όχι;

Κάθε άνθρωπος, όπως και κάθε ζωντανός οργανισμός, φέρει το γενετικό υλικό, βάσει του οποίου έχει σχηματιστεί. Στα γονίδια δεν υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ σωματικών και ψυχικών γνωρισμάτων. Σωματικά και ψυχικά γνωρίσματα είναι αλληλένδετα στις γονιδιακές ακολουθίες και δεν νοείται διαχωρισμός. Ο άνθρωπος κάνει τη διάκριση αυτή για ευκολία στην επικοινωνία, παρότι σώμα και ψυχή είναι ένα και το αυτό στη φύση. Για παράδειγμα, ένα ον που εμφανισιακά φαίνεται σκύλος, έχει και την συμπεριφορά σκύλου. Αντιθέτως, ένα ον που έχει μορφή αλόγου, θεωρούμε αυτονόητο ότι θα έχει και συμπεριφορά αλόγου. Αυτό που ισχύει μεταξύ ειδών, ισχύει και μεταξύ φυλών. Δηλαδή ένας άνθρωπος που εμφανισιακά ανήκει στον Μεσογειακό τύπο, έχει συμπεριφορά Μεσογειακού, ενώ ένας άνθρωπος, όπως ο εικονιζόμενος, που σωματικά ανήκει στον Αλπικό τύπο, έχει και συμπεριφορά Αλπικού. Στην φύση, συμπεριφορά και εμφάνιση δεν νοούνται χωριστά.

Πρέπει όμως να εξηγήσουμε τι εννοούμε όταν μιλάμε για ψυχικά γνωρίσματα. Κάποιοι βλέποντας τις άπειρες εκφάνσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς γύρω τους, θεωρούν ανώφελο να την κατηγοριοποιήσουν κατά κάποιον τρόπο. Όμως έτσι...

Μεταβλητότητα και η εφαρμογή της στον άνθρωπο

Πολλοί άνθρωποι, αγνοώντας την έννοια της μεταβλητότητας, αδυνατούν να κατανοήσουν τις μικροδιαφοροποιήσεις εντός μιας φυλής. Έτσι κάθε διαφοροποίηση από το στερεοτυπικό υπόδειγμα του φυλετικού τύπου θεωρείται κάτι διαφορετικό και εφευρίσκονται από το πουθενά νέοι φυλετικοί τύποι που υποτίθεται την περιγράφουν. Μια μελέτη στο θέμα της μεταβλητότητας σύντομα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι σε κάθε φυλή, υπάρχουν μικροδιακλαδώσεις (strains) που αποτελούν την βάση για περαιτέρω διαφοροποιήσεις, αν αυτές ευοδοθούν λόγω φυσικής και σεξουαλικής επιλογής.

Μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη κάνει ο Wallace περί μεταβλητότητας στο τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου Darwinism. Το ζουμί του κεφαλαίου είναι τα διαγράμματα, στα οποία γίνεται απεικόνιση των μικροδιαφοροποιήσεων εντός συγκεκριμένων ειδών από πτηνά, ερπετά και θηλαστικά. Παριστάνονται οι μετρήσεις μήκους διαφόρων μερών του σώματος, όπως ουρά, φτερά, σώμα, κλπ. Ένα από τα διαγράμματα παρουσιάζεται στη φωτογραφία. Στο συγκεκριμένο πτηνό, έχουν δημιουργηθεί δύο κυρίαρχες τάσεις ως προς το μήκος του σώματος, όπως φαίνεται στη δεύτερη σειρά τελειών. Αυτό σημαίνει ότι παρά τη μεταβλητότητα, για κάποιους λόγους φυσικής ή σεξουαλικής επιλογής έχουν αρχίσει να επικρατούν συγκεκριμένοι συνδυασμοί περισσότερο από ότι άλλοι. Βέβαια όλα τα πτηνά ανήκουν στο ίδιο είδος και μοιάζουν αρκετά, ωστόσο η πρώτη βάση για περαιτέρω διαφοροποιήσεις έχει ήδη γίνει.

Τα ίδια ισχύουν και στον άνθρωπο. Η έντονη μεταβλητότητα...

Ο θρίαμβος της Δαρβίνειας θεωρίας και η προσπάθεια διαστρέβλωσής της

Η ανακάλυψη του μηχανισμού της εξέλιξης μέσω της φυσικής και σεξουαλικής επιλογής από τον Δαρβίνο, επέφερε δραματικές αλλαγές στον τρόπο σκέψης της ανθρωπότητας. Ο Δαρβίνος έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους πιο λαμπρούς επιστήμονες όλων των εποχών.

Όταν σχηματοποίησε τη θεωρία της εξέλιξης στο μυαλό του, αρχικά δίσταζε να την δημοσιοποιήσει, καθώς διαπίστωνε ότι αυτή η ανακάλυψη θα άλλαζε τον κατεστημένο τρόπο σκέψης, προκαλώντας αντιδράσεις. Ωστόσο σύντομα ξεπέρασε τις αναστολές, ιδιαίτερα όταν έμαθε ότι και ο Wallace άρχιζε να φτάνει σε αντίστοιχα συμπεράσματα. Δημοσιοποιώντας την θεωρία της εξέλιξης το 1859 στο διάσημο βιβλίο του "The Origin of Species", περίμενε αντιδράσεις, τόσο από επιστημονικής, όσο και από κοινωνικής, πολιτικής, θρησκευτικής σκοπιάς, πράγμα που συνέβη.

Οι σιωνιστές στην Αγγλία αρχικά καλοδέχτηκαν την θεωρία του Δαρβίνου, καθώς...

Φυλή και καταγωγή

Μια ενδιαφέρουσα ερώτηση τεθηκε σε ένα φόρουμ φυλετικής ανθρωπολογίας:

Ένας Διναρικός στη Σουηδία σημαίνει ότι έχει απώτερη καταγωγή από μια περιοχή όπου οι Διναρικοί είναι πολλοί;

Η απάντηση είναι... ΝΑΙ

Παρότι αυτή η απάντηση προκαλεί θλίψη σε πολλούς, η φυλή λέει την αλήθεια. Ένας γνώστης της φυλετικής ανθρωπολογίας, αναγνωρίζοντας τους φυλετικούς τύπους καταλαβαίνει μόνο από την εμφάνιση ποιος έχει απώτερη καταγωγή από αλλού και ποιος όχι. Βέβαια, το τι σημαίνει καταγωγή είναι ζήτημα περίπλοκο και χρειάζεται ανάλυση.

Με βάση το συγκεκριμένο παράδειγμα, για να είναι κάποιος Διναρικός σημαίνει ότι ένας τουλάχιστον από τους γονείς του ανήκε στον Διναρικό τύπο, αλλά είναι ακόμη πιο πιθανό και ο δεύτερος γονιός να έχει έστω Διναρική επίδραση. Πάρα πολύ σπάνια είναι η περίπτωση επανεμφάνισης ενός ακόμη παλαιότερου προγονικού τύπου, που θα σήμαινε ότι κάποιος πρόγονος ήταν Διναρικός. Συνεπώς, καταγωγή στο παρόν παράδειγμα σημαίνει ότι ένας κατ'ελάχιστον γονιός ήταν Διναρικός, ενώ ο άλλος μπορεί να ήταν π.χ. Νορδικός ή Κρομανοειδής και να έτυχε ο απόγονος να βγει αποκλειστικά και μόνο Διναρικός -πράγμα όχι σπάνιο.

Από την άλλη προκύπτει το ερώτημα: δεν θα μπορούσε να γεννηθεί ένας Διναρικός στην Σουηδία χωρίς να έρθουν Διναρικοί από αλλού; Το ερώτημα απαντάται εύκολα από τους ανθρωπολόγους. Η κληρονομικότητα και η γενετική μας αποδεικνύουν ότι οι απόγονοι αποκτούν τα χαρακτηριστικά τους μόνο από τους γονείς τους. Αυτό γίνεται προφανές από το εύληπτο γεγονός ότι δύο λευκοί είναι αδύνατο να γεννήσουν έναν μαύρο και το αντίστροφο, παρά μόνο αν υπάρχει επιμιξία. Αντίστοιχα, ένας Διναρικός μπορεί να λάβει τα χαρακτηριστικά του μόνο από Διναρικό πρόγονο.

Ο Δαρβίνος περιέγραψε την διαδικασία της ειδογέννεσης και της φυλογέννεσης. Απέδειξε ότι η διαδικασία διαφοροποίησης ξεκινά από ένα σημείο χωρικά και είναι αδύνατο δυο διαφορετικοί κλάδοι διαφοροποίησης να προκύψουν ίδιοι, λόγω της απίστευτης πολυπλοκότητας της βιολογικής δομής των έμβιων όντων. Το συμπέρασμα είναι ότι ένας φυλετικός τύπος αναπτύσσεται αρχικά σε μία περιοχή της γης. Πράγμα που σημαίνει ότι οι Διναρικοί, όπως είναι προφανές, έχουν αρχική τους καταγωγή τα δυτικά Βαλκάνια όπου και σήμερα βρίσκονται σε μεγάλους αριθμούς και η εύρεσή τους π.χ. στη Σουηδία σημαίνει αποκλειστικά ότι κάποιος Διναρικός πήγε στη Σουηδία, ενώ ένας τουλάχιστον αρχικός πρόγονος προέρχονταν από τα δυτικά Βαλκάνια. Βέβαια ο πρόγονος μπορεί να είχε μετακινηθεί πριν χιλιάδες χρόνια.

Το ζήτημα της καταγωγής προκαλεί έντονο ενδιαφέρον. Όλοι οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την καταγωγή τους, κάτι που στην πραγματικότητα είναι ενα φυλετικό ζήτημα. Βέβαια, οι περισσότεροι ενδιαφέρονται μόνο για την εθνική τους καταγωγή. Αντιθέτως, η φυλετική ανθρωπολογία μπορεί να δώσει απαντήσεις για την απώτερη φυλετική καταγωγή ενός ανθρώπου, γεγονός που έχει και εθνικές προεκτάσεις.

Για όσους ενδιαφέρονται για την φυλετική ανθρωπολογία

Πολλοί είναι αυτοί που διαπιστώνουν την σημασία της φυλής στα ιστορικά και κοινωνικά δρώμενα. Αρκετοί από αυτούς επιθυμούν να γνωρίσουν σε μεγαλύτερο βάθος την έννοια της φυλής, πέρα από τα πολλά και συνήθως αντικρουόμενα που ακούγονται για αυτήν την έννοια στην καθημερινότητα. Η επιστημονική μελέτη των ανθρωπίνων φυλών είναι αντικείμενο της φυλετικής ανθρωπολογίας. Όσοι μελετήσουν την φυλετική ανθρωπολογία, θα κατανοήσουν την συμπεριφορά ανθρώπων και λάων ως απευθείας παράγωγα της φυλετικής τους σύνθεσης. Για αυτούς που θα φτάσουν σε βάθος, η ζωή τους θα αλλάξει και θα βλέπουν τους πάντες γύρω τους υπό το φυλετικό πρίσμα.

Η ενασχόληση με την φυλετική ανθρωπολογία οφείλει να ακολουθεί τα εξής βήματα μελέτης:

1.  Μελέτη της θεωρίας της εξέλιξης και της κληρονομικότητας
2.  Ταξινόμηση των διαφόρων φυλών στον άνθρωπο με βάση τα σωματικά και ψυχικά τους γνωρίσματα
3.  Μελέτη και εντοπισμός της φυλετικής επίδρασης στην ιστορία και στην κοινωνία


Η μελέτη της θεωρίας είναι πολύ σημαντική, καθώς οι έννοιες της εξέλιξης και της κληρονομικότητας είναι οι βάσεις της φυλετικής ανθρωπολογίας. Η διαφοροποίηση στον άνθρωπο, όπως και στα άλλα είδη, είναι παράγωγο της φυσικής και σεξουαλικής επιλογής. Απαιτείται η εμβάθυνση στις έννοιες αυτές. Επίσης οι βασικές αρχές της κληρονομικότητας είναι απαραίτητες για την κατανόηση των φυλετικών φαινομένων.

Η ταξινόμηση των φυλών είναι το επόμενο βήμα. Ο διαχωρισμός των σωματικών και ψυχικών χαρακτηριστικών των φυλών απαιτεί μελέτη βιβλίων ανθρωπολογικών και ιστορικών, αλλά και πολλή ενασχόληση με εξέταση φωτογραφιών και άλλου οπτικοακουστικού υλικού. Η φυλετική μίξη στην Ευρώπη δημιουργεί σύγχυση αρχικά στον μελετητή, ωστόσο με την πάροδο της μελέτης, οι φυλετικοί τύποι διακρίνονται εμφανώς. Πολλές εκπλήξεις και συμπεράσματα περιμένουν τον επίμονο μελετητή. Ακόμη πιο επίπονη διαδικασία είναι η εύρεση των ψυχικών φυλετικών γνωρισμάτων. Οι γνώσεις που απαιτούνται για αυτό είναι κυριολεκτικά αμέτρητες. Ο μελετητής πρέπει να ξεχωρίσει μέσα από τα ιστορικά γεγονότα τις διάφορες φυλετικές συμπεριφορές, πράγμα που απαιτεί ιδιαίτερες ικανότητες συνδυαστικής σκέψης.

Σε κάθε περίπτωση, η ταξινόμηση των φυλετικών τύπων έχει ως σκοπό την κατανόηση της επίδρασης της φυλής στην ιστορία και στην κοινωνία. Η μελέτη της ιστορίας υπό το φυλετικό πρίσμα είναι αυτή που εξηγεί σε μεγαλύτερο βάθος τα ιστορικά φαινόμενα, εκεί που οι ιστορικοί αδυνατούν. Η μελέτη της ζώσας κοινωνίας υπό το φυλετικό πρίσμα δίνει την πληρέστερη εξήγηση στα κοινωνικά φαινόμενα καθώς και στις προσωπικές συμπεριφορές. Το τελικό αποτέλεσμα της ενασχόλησης θα είναι, με το που βλέπεις κάποιον, να τον ταξινομείς φυλετικά και να συμπεραίνεις τα γενικά ψυχικά χαρακτηριστικά του. Τέλος, να κατανοείς τι είδους κοινωνία δημιουργείται αν συγκεντρωθούν πολλά άτομα του κάθε φυλετικού τύπου.

Η μελέτη μπορεί να αρχίσει από αυτό το ιστολόγιο. Ξεκινήστε για τη θεωρία από εδώ, διαβάζοντας τις πρώτες αναρτήσεις. Έπειτα διαβάστε τα χαρακτηριστικά των φυλετικών τύπων, ξεκινώντας από εδώ. Συνιστάται η μελέτη των βιβλίων στους συνδέσμους δεξιά και ενθαρρύνεται η παρακολούθηση των forum φυλετικής ανθρωπολογίας για εμβάθυνση στους φυλετικούς τύπους.

Έθνος και Φυλή, δυο έννοιες αναπόσπαστες

Ο Ηρόδοτος είχε θέσει ως συστατικά στοιχεία ενός έθνους το όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόθρησκον και το ομότροπον. Η κοινή γλώσσα, η κοινή θρησκεία και ο κοινός τρόπος ζωής είναι στοιχεία που ισχυροποιούν την ενότητα ενός έθνους. Μελετώντας την ιστορία μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι γλώσσα, θρησκεία, παραδόσεις δεν αρκούν από μόνα τους για τον χαρακτηρισμό ενός έθνους. Μπορεί να είναι ενοποιητικά στοιχεία, ωστόσο η ανυπαρξία κοινής φυλετικής προέλευσης οδηγεί αργά ή γρήγορα σε διάσπαση ή εξαφάνιση του έθνους.

Κάθε έθνος αν βρεθεί ανεπηρέαστο, αναπτύσσει τη δική του γλώσσα και θρησκεία, ωστόσο αυτές μπορούν να του επιβληθούν και μετά από κατάκτηση. Στην δεύτερη περίπτωση, γίνονται επιφανειακά δεκτές με τη φυλή να αλλοιώνει τις επιδράσεις αυτές ώστε να ταιριάζουν στην ψυχοσύνθεσή της. Η γλώσσα μιλιέται με διαφορετικό τρόπο και σιγά σιγά διαφοροποιείται μέχρι να γίνει ξεχωριστή διάλεκτος ή γλώσσα. Η θρησκεία υιοθετείται επιφανειακά και μετασχηματίζεται ώστε να ταιριάζει στον ψυχισμό της φυλής. Ο τρόπος ζωής μόνο στους τύπους αλλάζει. Πραγματική αλλαγή συμπεριφοράς συμβαίνει μόνο με την εισαγωγή αλλόφυλων. Όσοι περισσότεροι αλλόφυλοι εισέρχονται, τόσο η διάσπαση του έθνους θα πλησιάζει, λόγω των διαφορετικών κοινωνικών, πολιτιστικών, θρησκευτικών προτιμήσεων. Ένα κράτος, αν δεν είναι φυλετικα ομοιογενές, πρέπει να το επιδιώκει, ώστε να διατηρεί τη συνοχή του.

Λαοί μικτοί, αλλά με κοινή θρησκεία, θεωρούμενοι ως "έθνος", οδηγήθηκαν γρήγορα σε διάσπαση σε επιμέρους εθνικά κράτη. Η καθολική Αυστροουγγαρία διεσπάσθη στις επιμέρους εθνότητες που την αποτελούσαν και την υπέσκαπταν. Επίσης, η γλώσσα, δεν αρκεί σε καμία περίπτωση για να χαρακτηρίσει ένα έθνος. Πολλές αραβόφωνες χώρες έχουν καμία ή ελάχιστη εθνολογική ή φυλετική σχέση μεταξύ τους. Κάθε ανθρώπινη φυλή διαθέτει τα δικά της ψυχικά χαρακτηριστικά, τα οποία διαφέρουν από αυτά των υπολοίπων. Ο τρόπος ζωής ενός έθνους είναι απ'ευθείας παράγωγο των ψυχικών χαρακτηριστικών της φυλής. Η θρησκευτική, γλωσσική και πολιτιστική έκφραση είναι δευτερεύοντα παράγωγα στοιχεία της φυλετικής συμπεριφοράς. Η Φυλή είναι συνεπώς ο βαθύτερος ενοποιητικός παράγοντας του Έθνους.

Οι σημερινές ανθρώπινες φυλές υπήρχαν και στην αρχαιότητα;

Σύμφωνα με την θεωρία της εξέλιξης, τα ζώα μεταβάλλονται μέσω της φυσικής και σεξουαλικής επιλογής. Τα επίκτητα χαρακτηριστικά δεν κληρονομούνται, συνεπώς οι αλλαγές προκύπτουν από τις τυχαίες γενετικές μικρομεταβολές που συσσωρεύονται από γενιά σε γενιά, βάσει της φυσικής και σεξουαλικής επιλογής. Οι μεταβολές αυτές είναι πολύ αργές και για να είναι ευδιάκριτες χρειάζονται κατ'ελάχιστον δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Βέβαια, δεν είναι γνωστό πόσες χιλιάδες χρόνια ακριβώς χρειάζονται για να συσσωρευθούν αλλαγές, καθώς ο λόγος που επικρατούν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά έναντι άλλων είναι άγνωστος.

Από την αρχαία εποχή για την οποία υπάρχουν ιστορικές πηγές, η χρονική απόσταση μέχρι σήμερα είναι μερικές χιλιάδες χρόνια. Στον Ελλαδικό χώρο, ο Κυκλαδικός πολιτισμός (3000 π.Χ.) απέχει από το σήμερα περίπου 5000 χρόνια. Για τον πολιτισμό της Αιγύπτου και της Ασσυρίας τα στοιχεία που διαθέτουμε πάνε ακόμη πιο πίσω χρονικά. Είναι συνεπώς κάποιες χιλιάδες χρόνια αρκετά για να αλλάξουν σημαντικά οι φυλές, ώστε οι σημερινές να μην έχουν καμία σχέση με τις αρχαίες;

Η θεωρία της εξέλιξης μας λέει ότι λίγες χιλιάδες χρόνια δεν είναι αρκετά. Το μέτρο ματαβολής είναι η γενιά. Η γενιά στον άνθρωπο εκτιμάται στα 30 χρόνια. Κατά την διάρκεια της ζωής του, ένας άνθρωπος αδυνατεί να ανιχνεύσει την παραμικρή εμφανή διαφοροποίηση σε έναν πληθυσμό που δεν έχει δεχθεί αλλόφυλη εισβολή. Ο Δαρβίνος, που σπούδασε γεωλόγος, έκανε πληθώρα μελετών σε γεωλογικά στρώματα και απολιθώματα για να μπορέσει να διαπιστώσει αυτήν την πολύ αργή μεταβολή, η οποία δεν γίνεται αντιληπτή στον απλό άνθρωπο. Πιο γρήγορα εξελίσσεται η μύγα, που η γενιά της είναι λιγότερο από ένα μήνα, παρά ο άνθρωπος, που η γενιά του είναι 30 χρόνια.

Για να γίνει άμεσα αντιληπτή η βραδύτητα της μεταβολής των ειδών και ειδικότερα των φυλών, δίνεται ένα παράδειγμα. Είναι γνωστό ότι οι Μεσογειακοί Έλληνες μοιάζουν με τους Μεσογειακούς Ιταλούς. Επίσης είναι γνωστός ο Ελληνικός αποικισμός της Ιταλικής χερσονήσου στην αρχαιότητα. Από τη στιγμή εκείνη, σταμάτησε η γενετήσια επαφή μεταξύ των κατοίκων του Ελλαδικού χώρου και της Ιταλικής χερσονήσου. Αυτό σημαίνει ότι οι κάτοικοι αυτοί πλέον είναι γενετικά αυτόνομοι. Ωστόσο μέχρι και σήμερα είναι αδύνατο κάποιος να ξεχωρίσει τους Μεσογειακούς Ιταλούς από τους Μεσογειακούς Έλληνες. Συνεπώς, 2500 χρόνια δεν ήταν αρκετά για να μεταβάλλουν εμφανώς τους Μεσογειακούς Έλληνες από τους Μεσογειακούς Ιταλούς.

Όποιος μελετήσει τις μεταβολές όλων των ειδών και όχι μόνο του ανθρώπου, γρήγορα θα διαπιστώσει ότι οι εξελικτικές μεταβολές στον άνθρωπο είναι τόσο αργές, ώστε είναι απολύτως λογικό να μιλά κάποιος για Νορδικούς αρχαίους Γερμανούς πολεμιστές, για Μεσογειακούς Ρωμαίους και Έλληνες της αριστοκρατίας και γενικά να γίνεται αντιστοίχιση των σύγχρονων φυλών με τους λαούς της αρχαιότητας. Η απεικόνιση των αρχαίων Ελλήνων, Αιγυπτίων, Περσων, αντιστοιχεί πλήρως με σημερινούς φυλετικούς τύπους. Αν μελετήσει μάλιστα κανείς τις πληροφορίες για την εμφάνιση και την συμπεριφορά των αρχαίων λαών, θα διαπιστώσει ότι ταιριάζουν πλήρως με την φυλή που τους αποδίδεται. Και όχι μόνο ταιριάζουν, αλλά πολλά γεγονότα που για τους ιστορικούς φαίνονται τυχαία, εξηγούνται πλήρως από τα ψυχικά χαρακτηριστικά της αντίστοιχης φυλής.

Η Φυλή είναι πάνω από την Εθνική Συνείδηση

Πολλές φορές ακούτε τους Εθνικιστές να αναφέρονται στη Φυλή ως το σημαντικότερο συστατικό του Έθνους. Γίνεται λόγος για την όμαιμη κοινότητα και το κοινό πεπρωμένο της Φυλής. Όμως γιατί δίνεται τόσο μεγάλη βάση στη Φυλή;

Η σημασία της Φυλής για τους Εθνικιστές προκύπτει από το γεγονός ότι οι διάφορες ανθρώπινες φυλές εμφανίζουν διαφορετικά ψυχικά χαρακτηριστικά. Δηλαδή η σημασία έγκειται στα ψυχικά γνωρίσματα των φυλών και όχι στα προφανή διαφορετικά σωματικά χαρακτηριστικά. Αυτά τα ξεχωριστά γνωρίσματα μεταφράζονται σε διαφορετική κοινωνική και πολιτιστική συμπεριφορά για κάθε φυλή. Η διαφορετική φυλετική προδιάθεση ως προς τις τέχνες, τις επιστήμες, τις παραδόσεις, την θρησκεία, την πολιτική, τον τρόπο ζωής, δημιουργεί αντιθέσεις και διαχωρισμούς εντός μιας πολυφυλετικής κοινωνίας. Οι αντιθέσεις αυτές οδηγούν σε διασπαστικές τάσεις και αντιπαραθέσεις. Αντιθέτως, σε μια φυλετικά ομογενή κοινωνία, η κοινή συνείδηση της φυλής οδηγεί σε μια σύσφιξη και ενδυνάμωση των σχέσεων μεταξύ των μελών της. Η κοινωνία καθίσταται συμπαγής και έτοιμη να χαράξει κοινή πορεία. Ο Γουσταύος Λε Μπον είχε διαπιστώσει, μελετώντας την συμπεριφορά των μαζών, ότι η φυλή είναι η σημαντικότερη παράμετρος συνοχής τους.

Οι σιωνιστικά επιδοτούμενοι διεθνιστές διακηρύσσουν ότι κάθε αλλόφυλος αν έρθει στη χώρα μας και αποκτήσει εθνική συνείδηση πρέπει να θεωρείται Έλληνας. Συνεπώς, κατ' αυτούς τους ανθέλληνες, τα παιδιά των αλλόφυλων, αφού γεννηθούν και ανατραφούν στην Ελλάδα θα πρέπει να θεωρούνται Έλληνες. Η εθνική συνείδηση μπορεί να αλλάξει, ωστόσο η φυλή τους δεν θα αλλάξει. Οι φυλετικές προδιαθέσεις του θα τον καταστήσουν ξένο σώμα προς τους γηγενείς και η συμπεριφορά του θα βρίσκεται σε διαρκή σύγκρουση με τον περίγυρό του. Κάθε αλλόφυλος αποτελεί ένα διασπαστικό στοιχείο στην κοινωνία. Μπορεί για ένα άτομο αυτό να μην είναι προφανές, αλλά γίνεται ξεκάθαρο όταν οι αλλόφυλοι γίνουν πολλοί. Τότε οι διασπαστικές τάσεις, σε επίπεδο κοινωνικό και πολιτιστικό αρχικά και αργότερα σε επίπεδο πολιτικό, θα είναι αναπόφευκτες. Η κοινωνία μετατρέπεται σε ζούγκλα και η μόνη κοινή συνισταμένη γίνεται το χρήμα και η επιβίωση. Ανώτερες αξίες και ιδανικά βυθίζονται μέσα στον βούρκο των διαρκών πολυφυλετικών αντιθέσεων. Το Έθνος αδυνατεί να βρει κοινή πορεία και όραμα και χάνεται στον υλισμό. Σταματά να αποτελεί Έθνος και καταλήγει διαχειριστική οντότητα.

Η Φυλή είναι πάνω από την εθνική συνείδηση, καθώς η Φυλή δεν αλλάζει, ενώ η εθνική συνείδηση αλλάζει. Το ψυχικό περιεχόμενο στο Έθνος το δίνει μόνο η Φυλή και όχι η εθνική συνείδηση, η οποία μπορεί να είναι επιφανειακή. Για τον λόγο αυτό, η εισβολή αλλόφυλων αποτελεί πάνω από όλα κίνδυνο φυλετικής αλλοίωσης. Οι κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες είναι δευτερεύουσας σημασίας. Φυλετική αλλοίωση, θα σημάνει και Εθνική αλλοίωση. Πάνω από όλα η Φυλή και το Έθνος που είναι απόρροιά της. Το χρήμα δεν έχει σημασία, είναι εφήμερο. Η Φυλή και το Έθνος θα μείνουν αιώνια.

Η ανάγκη διαχωρισμού των φυλών

Η διαδικασία της ειδογένεσης, που περιγράφει η θεωρία της εξέλιξης, είναι υπεύθυνη για την διαφοροποίηση των ειδών. Η φυσική και σεξουαλική επιλογή, που επηρεάζεται από το άψυχο και έμψυχο περιβάλλον, επιδρά στους απογόνους, συσσωρεύοντας χαρακτηριστικά που βοηθούν στην επιβίωση. Το αποτέλεσμα είναι τα όντα να διαφοροποιούνται κατά περιοχές, ειδικά αν είναι και απομονωμένα μεταξύ τους. Άτομα του ίδιου είδους δέχονται διαφοροποιήσεις κατά κλάδους, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται διαφοροποιήσεις. Όταν αυτές οι διαφοροποιήσεις γίνουν σημαντικές, είναι αδύνατη η αναπαραγωγή μεταξύ των ατόμων των δύο κλάδων και προκύπτει πλήρης διαχωρισμός και δημιουργία νέου είδους. Το είδος είναι συγγενικό με το προηγούμενο, αλλά επειδή δεν μπορεί να μιχθεί με εκείνο, ακολουθεί δική του πορεία στη φύση. Τα παραδείγματα είναι εμφανή, π.χ. μεταξύ των αιλουροειδών.

Τα είδη που υπάρχουν γύρω μας έχουν προκύψει με αυτή τη διαδικασία. Με τον ίδιο τρόπο προεκυψε και ο άνθρωπος. Είναι προφανές ότι για να προκύψει νέο είδος σημαίνει ότι προηγουμένως εμφανίζεται σιγά σιγά μια διαφοροποίηση εντός του είδους, η οποία διογκώνεται και όταν γίνει μεγάλη και δεν μπορεί να γίνει μίξη, τότε συμβαίνει διάσπαση. Τίποτα στη φύση δεν γίνεται απότομα και ξαφνικά. Το ανθρώπινο είδος βρίσκεται στη φάση που έχουν δημιουργηθεί έντονες διαφοροποιήσεις, οι οποίες αν παραμείνουν και ενταθούν θα προκύψει διάσπαση σε νέα είδη. Τότε η μίξη θα είναι αδύνατη. Ωστόσο, οι διαδικασίες της ειδογένεσης είναι αργές και διαρκούν τουλάχιστον δεκάδες χιλιάδες χρόνια, με βάση τις εκτιμήσεις των ανθρωπολόγων.

Οι άνθρωποι ανήκουν στο ίδιο είδος, λόγω του ότι μπορεί να παράξει γόνιμους απογόνους οποιοδήποτε ζεύγος ανθρώπων. Αυτό το γεγονός αξιοποιείται προπαγανδιστικά από τους σιωνιστές και τους υποτακτικούς τους, λέγοντας ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ίδιοι. Ωστόσο, οι διαφορές μεταξύ των κλάδων διαφοροποίησης στον άνθρωπο είναι εμφανείς και στην εμφάνιση αλλά κυρίως και στον χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει ότι η πολιτισμένη ανθρωπότητα, που λατρεύει τις επιστήμες, πρέπει να μελετήσει το φαινόμενο, καθώς η επίδραση των φυλών στην συμπεριφορά του ανθρώπου είναι τεράστια.

Οι αρνητές της φυλής διατείνονται ότι το ανθρώπινο είδος αποτελεί ένα "συνεχές" φαινοτύπων και για να θολώσουν τα νερά το ονομάζουν "γονιδιακό συνεχές". Ωστόσο, η κληρονομικότητα τους χαλάει τη σούπα. Δυο μαύροι δεν μπορούν να γεννήσουν λευκό και ούτε το ανάποδο. Συνεπώς η διαφοροποίση όχι μόνο έχει σημασία, αλλά κληρονομείται, γεγονός που την καθιστά ακλόνητη. Όσο για το "συνεχές", είναι αλήθεια ότι η φυλετική μίξη, ειδικά στην Ευρώπη και την Αμερική, είναι σημαντική και εμφανίζονται πλήθος μικτών φαινοτύπων. Αυτό όμως δεν αφαιρεί από τους επιλεγμένους "αρχικούς" φυλετικούς τύπους Νορδικός, Μεσογειακός, Βαλτικός, Αλπικός, Διναρικός, να διατηρούν ένα περιεχόμενο σωματικό και ψυχικό. Οι έμπειροι ανθρωπολόγοι διαπιστώνουν ότι ένας π.χ. Μεσογειακός-Αλπικός παρουσιάζει σωματικά και ψυχικά χαρακτηριστικά και από τους δύο τύπους, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό από τον καθένα. "Καθαροί" φυλετικοί τύποι δεν νοούνται. Ωστόσο η χρήση των παραπάνω τύπων, που φαίνεται ότι αποτελούν την κοιτίδα και μπορούν να περιγράψουν όλους τους σημερινούς τύπους, είναι απαραίτητη. Η ταξινόμηση των ανθρώπων με βάση αυτόν τον τρόπο είναι επαρκής για να τους περιγράψει σωματικά και ψυχικά.

Η διαφοροποίηση κατά κλάδους δημιουργεί συνεχώς συγγένειες, δίνοντας την αίσθηση του "συνεχούς" φάσματος. Εντός του ζωικού βασιλείου, οι συνομοταξίες, ομοταξίες, τάξεις, οικογένειες, γένη, είδη, φυλές, αποτελούν αυξανόμενους βαθμούς συγγένειας. Άλλωστε όλα τα ζώα διατηρούν μια αναπόσπαστη γονιδιακή σύνδεση με το πρώτο έμβιο ον του πλανήτη, δηλαδή το γενετικό του υλικό έχει περάσει, με διαφοροποιήσεις, μέχρι σήμερα, χωρίς να έχει διακοπεί η πορεία του, αλλιώς θα είχε σταματήσει η ζωή. Οι βαθμοί συγγένειας δεν σημαίνει ότι τα όντα είναι ίδια. Η ταξινόμηση σε συνομοταξίες, κλπ, έχει γίνει με βάση την παρατήρηση επιτυχώς, χωρίς κανένας να μιλά για αυθαιρεσία. Στα είδη η διαφοροποίση είναι καθαρή. Μέλη του είδους είναι όσοι αναπαράγονται μεταξύ τους. Στις φυλές τα πράγματα είναι πιο θολά και ο διαχωρισμός είναι σε κάθε περίπτωση "αυθαίρετος", καθότι τα κριτήρια είναι υποκειμενικά. Παρά την δυσκολία διαχωρισμού των φυλών, η ανάγκη ταξινόμησης είναι μεγάλη και σημαντικοί ανθρωπολόγοι του περασμένου αιώνα εργάστηκαν για να υποδείξουν τους αρχικούς φυλετικούς τύπους από τους οποίους έχουν προκύψει οι σημερινοί τύποι. Δηλαδή, εφόσον δεν νοούνται "καθαρές" φυλές, η υιοθέτηση φυλετικών τύπων αποτελεί ένα εργαλείο για εύκολη ταξινόμηση των ανθρώπων, ως προς τα σωματικά και ψυχικά χαρακτηριστικά.

Επειδή η διαδικασία της εξέλιξης είναι συνεχής, ακόμα και εντός των επιλεγμένων "αρχικών" φυλών θα υπάρχουν μικροδιαφοροποιήσεις, εφόσον οι άνθρωποι είναι όλοι διαφορετικοί μεταξύ τους. Η επιλογή των αρχικών φυλετικών τύπων αποτελεί ένα εργαλείο απόδοσης χαρακτηριστικών στους ανθρώπους και αν διαπιστωθεί αρκετή διαφοροποίηση εντός μιας φυλής, είναι θεμιτό να λογιστεί ένας νέος φυλετικός τύπος. Μια τέτοια διαδικασία ωστόσο, μπορεί να οδηγήσει στην χρήση εκατοντάδων φυλετικών τύπων, χωρίς έντονες διαφορές που να δικαιολογούν τον διαχωρισμό. Σε κάθε περίπτωση, μεταξύ ολόκληρου είδους και μεμονωμένου ανθρώπου υπάρχει απόσταση, που οι φυλετικοί ανθρωπολόγοι με τη χρήση των φυλετικών τύπων την έχουν καλύψει επιτυχώς.

Διαφορετική εμφάνιση σημαίνει και διαφορετική συμπεριφορά;

Είναι γνωστό ότι όλοι οι άνθρωποι διαφέρουν μεταξύ τους. Απόλυτη ομοιότητα περίπολοκων οργανισμών όπως τα φυτά και τα ζώα δεν νοείται στη φύση. Η διαφορετικότητα των ανθρώπων ως προς την εμφάνιση είναι προφανής και δεν αμφισβητείται ακόμα και από τους διεθνιστές αρνητές της ύπαρξης φυλών. Αυτό που διατείνονται αυτοί οι θιασώτες της "πανανθρώπινης ισότητας" είναι ότι οι άνθρωποι μπορεί να διαφέρουν στα σωματικά χαρακτηριστικά, αλλά είναι ίδιοι ως προς τα ψυχικά χαρακτηριστικά.

Η δημιουργία των φυλών είναι αποτέλεσμα της εξελικτικής διαδικασίας στο ανθρώπινο είδος. Οι άνθρωποι έχουν διαφοροποιηθεί κατά κλάδους, με αποτέλεσμα να έχουν προκύψει εμφανείς διαφορές, έτσι ώστε είναι απαραίτητος ο διαχωρισμός τους σε φυλές. Τα χαρακτηριστικά που χαρακτηρίζουν τους κλάδους είναι σωματικά και ψυχικά. Δεν νοείται και είναι αδύνατος ο διαχωρισμός σωματικών και ψυχικών χαρακτηριστικών. Αποτελούν μια αδιαίρετη ολότητα.

Εικόνα από βιβλίο της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας με την εξής επιτυχημένη λεζάντα:
Κατοικεί η ίδια ψυχή σε αυτά τα διαφορετικά σώματα;

Για να γίνει κατανοητό αυτό, δίνεται ένα παράδειγμα. Ο σκύλος και ο λύκος βρίσκονται εξελικτικά πολύ κοντά μεταξύ τους. Μάλιστα, ο σκύλος και ο λύκος δεν έχουν διαχωριστεί πλήρως ως είδη, αφού ακόμα μπορούν να αναπαραχθούν μεταξύ τους με μικρή πιθανότητα επιτυχίας. Ο διαχωρισμός γίνεται εύκολα στα δύο είδη, που έχουν διαφορετική εμφάνιση αλλά και διαφορετική συμπεριφορά. Ο σκύλος έχει μια συμπεριφορά και μια εμφάνιση που είναι μια αδιαίρετη ενότητα. Δηλαδή δεν νοείται ένα ον που έχει εμφάνιση σκύλου αλλά να μην έχει και συμπεριφορά σκύλου. Το ίδιο από την άλλη και για τον λύκο. Κάθε ον που έχει μορφή λύκου συμπεριφέρεται ως λύκος.

Αν σκεφτούμε το ίδιο και για τις φυλές στο ανθρώπινο είδος, θα διαπιστώσουμε ότι εμφάνιση και συμπεριφορά είναι έννοιες αλληλένδετες. Ένας με σωματικά χαρακτηριστικά του Μεσογειακού τύπου είναι βέβαιο ότι θα έχει και τη συμπεριφορά που αντιστοιχεί σε αυτόν τον φυλετικό τύπο. Το ίδιο και για τις υπόλοιπες ανθρώπινες φυλές. Πράγμα που σημαίνει ότι η διαφορετική εμφάνιση σημαίνει και διαφορετική συμπεριφορά. Αυτό το γνωρίζουν ασυνείδητα όλοι οι άνθρωποι, καθώς όλοι λίγο πολύ βγάζουν συμπεράσματα από την εμφάνιση κάποιου σχετικά με την πιθανή συμπεριφορά του.

Καταλήγοντας στην διαπίστωση ότι εμφάνιση και συμπεριφορά πάνε μαζί, ενδιαφέρον έχει να κατηγοριοποιηθεί ο άνθρωπος με βάση αυτά τα κριτήρια. Οι φυλετικοί ανθρωπολόγοι έχουν κατατάξει το ανθρώπινο είδος σε φυλές και έχουν μελετήσει τα σωματικά και ψυχικά τους γνωρίσματα. Συνεπώς, κοιτάζοντας έναν άνθρωπο και αντιστοιχώντας τον σε αυτές τις φυλές, μπορεί κανείς να εκτιμήσει σε μεγάλο βαθμό τα ψυχικά χαρακτηριστικά του.

Η επιβίωση της φυλής είναι πάνω από την επιβίωση του ατόμου

Κάθε άνθρωπος καταλαβαίνει ότι κάποια στιγμή θα πεθάνει. Μόνο ένας μορφωμένος άνθρωπος ωστόσο κατανοεί ότι αν δεν μείνει στη συνείδηση των επόμενων γενεών και ταυτόχρονα δεν κάνει απογόνους, τότε με το θάνατό του θα εξαφανιστεί κάθε τμήμα της ύπαρξής του μέσα σε λίγα χρόνια.

Αυτό σημαίνει ότι σημασία στην ζωή του ανθρώπου έχει ότι μένει αιώνιο, παραμένοντας ακέραιο και μετά το σύντομο πέρασμά του από αυτόν τον κόσμο. Συνεπώς, η συμπεριφορά του ατόμου πρέπει να είναι τέτοια ώστε να λειτουργεί ως κρίκος στην αλυσίδα των γενεών και όχι να δρα ατομικιστικά. Αυτό σημαίνει ότι η αυτοθυσία είναι συχνά απαραίτητη για την επιβίωση του συνόλου, ενάντια στο πιθανό προσωπικό όφελος από την αποφυγή της. Έτσι κι αλλιώς το άτομο είναι ένα τίποτα μπροστά στο σύνολο, αλλά και μπροστά στο σύνολο των γενεών αυτών που παρήλθαν και αυτών που έπονται. Τα καθήκοντα ενός ατόμου στο πλαίσιο της φυλής είναι δύο: η υστεροφημία και η απόκτηση απογόνων.

Οι άνθρωποι ενστικτωδώς αναζητούν σύντροφο ώστε να κάνουν απογόνους που θα συνεχίσουν την αδιάσπαστη ροή της φυλής. Η ίδια δηλαδή η διαδικασία της ζωής είναι κάτι το ανυπέρβλητο, που ο άνθρωπος ακόμα και αν προσπαθεί να τη βάλει σε καλούπια ή να της αντιτεθεί βάσει αντιφυσικών θεωριών, πάντα αποτυγχάνει και θριαμβεύει η φύση. Μπορεί η φυσική διαδικασία της αναπαραγωγής να συνεχίζεται απρόσκοπτα, ωστόσο το υλιστικό πνεύμα της εποχής έχει οδηγήσει σε υπογεννητικότητα, καθώς οι γονείς κάνουν λίγα παιδιά για οικονομικούς λόγους, ώστε να μην μειωθούν οι ανέσεις τους. Η απόκτηση παιδιών είναι η ελάχιστη εκπλήρωση του χρέους τους προς τη φυλή από την οποία και οι ίδιοι γεννήθηκαν και οφείλουν να ανταποδώσουν. Η απόκτηση παιδιών είναι η προσωποποίηση της συνέχειας της φυλής.

Οι λαοί κρατούν στη θύμησή τους τους ήρωες που πολέμησαν για τη φυλή. Ο Κολοκοτρώνης, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Λεωνίδας έγιναν πρότυπα και έμειναν στην συνείδηση των επόμενων γενεών ως παραδείγματα προς μίμηση για την διαιώνιση και επέκταση της φυλής. Βιομήχανοι, μεγαλέμποροι και λοιποί πλούσιοι μένουν στα αζήτητα της ιστορίας. Η υλική ευημερία κάποιων δεν έχει καμία σημασία σε ιστορικό και εθνικό πλαίσιο. Η αρετή των ηρώων μετριέται με την ανδρεία, την φιλοπατρία και την αυτοθυσία. Οι έννοιες αυτές βρίσκονται χαραγμένες βαθιά στο ασυνείδητο κάθε ανθρώπου ως κάτι το ανώτερο. Όπου ανώτερο είναι η επιβίωση της φυλής, ενάντια στην ατομικότητα.

Γιατί η φυλετική μίξη πρέπει να αποφεύγεται

Ο αρχαίος Ελληνικός όρος για το αποτέλεσμα της φυλετικής μίξης είναι η λέξη "υβρίδιο". Η ετυμολογία της λέξης είναι προφανής. Αποτελεί ύβρη η μίξη δύο διαφορετικών φυλών. Γνωστή επίσης και η ξενικής προέλευσης λέξη "μπάσταρδος". Το γεγονός ότι αυτή η λέξη είναι προσβλητική και χρησιμοποιείται και ως βρισιά, σημαίνει ότι το μπαστάρδεμα θεωρείται κάτι κακό. Ακόμη και οι σύγχρονοι θιασώτες του πολυφυλετισμού, που επιδιώκουν τη φυλετική μίξη, αν τους πεις "μπάσταρδους" θα ενοχληθούν. Μάλιστα, οι διάφοροι "κοσμοπολίτες", αν τους εξηγήσεις επιστημονικά ότι δεν είναι καθαροί φυλετικά και αποτελούν μίξη με αλλόφυλους, εκνευρίζονται. Το συμπέρασμα είναι ότι όλοι κατά βάθος καταλαβαίνουν ότι η φυλετική μίξη είναι κάτι κακό, αλλά με την τρομοκρατία των ΜΜΕ περί αντιρατσισμού δεν το παραδέχεται κανείς ανοιχτά.

Οι άνθρωποι ανήκουν όλοι σε ένα είδος, διότι όλοι μπορούν να παράξουν γόνιμους απόγονους μεταξύ τους. Ωστόσο, βάσει της εξέλιξης, οι άνθρωποι έχουν διαφοροποιηθεί αρκετά κατά κλάδους με σωματικές και ψυχικές διαφορές πολύ εμφανείς, τόσο ώστε να είναι απαραίτητος ο διαχωρισμός τους σε φυλές. Αυτές οι φυλές εμφανίζουν χαρακτηριστικά τα οποία είναι επιτυχημένοι συνδυασμοί γονιδίων, εφόσον οι φυλές αυτές έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα.

Η Αμερικανική Ευγονική Εταιρία είχε κάνει την εξής επιτυχημένη διατύπωση στο θέμα της φυλετικής μίξης:

Η φυλετική μίξη οδηγεί σχεδόν ανεξαιρέτως σε ανωμαλία λόγω του καταστροφικού συνδυασμού ασυμβίβαστων κληρονομικών παραγόντων και της διαλύσεως εξισορροπημένων γονιδιακών ενώσεων.

Κάθε μίξη με άλλη φυλή, δημιουργεί τυχαίους συνδυασμούς χαρακτηριστικών και από τις δύο φυλές, πράγμα που σημαίνει ότι διαλύεται όλο το αποτέλεσμα της συσσώρευσης των μικρών ευεργετικών εξελικτικών μεταβολών της κάθε φυλής. Ο "μπάσταρδος" απόγονος θα αποτελεί ένα ενδιάμεσο, που δεν έχει τα πλήρη ψυχικά χαρακτηριστικά ούτε της μίας, ούτε της άλλης φυλής. Αν η μίξη γενικευτεί σε μια κοινωνία, σημαίνει ότι ψυχικά χαρακτηριστικά αλλόφυλων θα εισέλθουν στους μικτούς απογόνους, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται διαφορετικές προτιμήσεις κοινωνικές, πολιτισμικές, πολιτικές και θρησκευτικές μεταξύ των διαφορετικών φυλετικών υποστάσεων.

Το μπαστάρδεμα ενώ θεωρείται καταστροφικό για τις ράτσες των σκύλων ή των αλόγων, εντούτοις το μπαστάρδεμα των φυλών των ανθρώπων δεν φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα, παρά μόνο λίγους γνώστες των φυλετικών ζητημάτων, σχεδόν πάντα Εθνικιστές. Οι υπόλοιποι αγνοούν το ποιες είναι οι ανθρώπινες φυλές και τα καταστροφικά αποτελέσματα της μίξης. Ενδιαφέρον έχει ότι οι πρωτόγονες και απομονωμένες κοινωνίες καταλαβαίνουν ενστικτωδώς το αρνητικό αποτέλεσμα της μίξης, σε αντίθεση με τις "πολιτισμένες" κοινωνίες, που έχουν φάει τόνους προπαγάνδας από τα σιωνιστικά ΜΜΕ και τα ελεγχόμενα από αυτούς σχολεία.

Σε καμία περίπτωση δεν λογίζεται η μία φυλή ως ανώτερη και η άλλη ως κατώτερη. Έτσι κι αλλιώς, όλες οι φυλές που υπάρχουν γύρω μας επιβιώνουν επιτυχώς μέχρι σήμερα από εξελικτική σκοπιά. Στο μέλλον δεν γνωρίζουμε ποιες φυλές θα συνεχίσουν να υπάρχουν και ποιες θα εξαφανιστούν. Μπορεί φυλές πρωτόγονες να καταφέρουν να επιβιώσουν μιας καταστροφής ή μιας θανατηφόρας μεταδοτικής ασθένειας, ενώ "πολιτισμένες" φυλές να μην τα καταφέρουν. Η μίξη πρέπει να αποφεύγεται διότι δημιουργεί διχαστικές συμπεριφορές και προτιμήσεις στην κοινωνία.

Το χρωμα του δέρματος

Στον άνθρωπο το χρώμα του δέρματος είναι το πιο εμφανές γνώρισμα για την διάκριση των φυλών. Μάλιστα, στα πρώτα βήματα της ανθρωπολογίας, ο άνθρωπος χωρίζονταν σε φυλές με βάση το χρώμα του δέρματος. Στη συνείδηση των απλών ανθρώπων που στην συντριπτική τους πλειοψηφία δεν γνωρίζουν περί φυλετικής ανθρωπολογίας, αυτή η αντίληψη υπάρχει ακόμη και σήμερα. Σε χώρες με έντονη φυλετική μίξη, αυτός είναι ο απλούστερος τρόπος ταξινόμησης.

Ωστόσο, το χρώμα του δέρματος είναι ένα μόνο χαρακτηριστικό από τα πολλά στα οποία μπορεί να διαφέρουν οι φυλές. Υπάρχουν φυλές που έχουν ίδιο χρώμα δέρματος, αλλά διαφέρουν σε πλήθος άλλων γνωρισμάτων. Το χρώμα του δέρματος από μόνο του δεν αρκεί. Γι' αυτό και γίνεται λόγος περί μαύρης, λευκής ή κίτρινης ομάδας φυλών, διότι για παράδειγμα οι μαύροι αποτελούνται από πολλές επιμέρους φυλές, παρότι έχουν το ίδιο χρώμα δέρματος.

Οι αρχαίοι Έλληνες όταν μιλούσαν για τους αλλόφυλους βαρβάρους, δεν αναφέρονταν ούτε στους μαύρους, με τους οποίους είχαν ελάχιστες επαφές, ούτε στους κίτρινους, με τους οποίους δεν είχαν καμία επαφή. Αναφερονταν σε λευκούς, που όμως ήταν αλλόφυλοι, με διαφορετικά σωματικά και ψυχικά χαρακτηριστικά. Οι ανατολίτες, παρότι έχουν λίγο πιο σκούρο χρώμα δέρματος από τους Ευρωπαίους, θεωρούνται λευκοί. Είναι όμως αλλόφυλοι.

Στις παρακάτω φωτογραφίες απεικονίζονται ο καλαθοσφαιριστής Kobe Bryant και ο πολιτικός Nelson Mandela. Τα δύο πρόσωπα χαρακτηρίζονται ως μαύροι, όμως είναι πολύ διαφορετικοί, ανήκοντας σε διαφορετικές φυλές.

Η μαύρη ομάδα φυλών

Η μαύρη ομάδα φυλών αποτελείται από τις εξής φυλές:

- Αιθιοπικός
- Σουδανικός
- Νιλοτικός
- Κογκολικός
- Μπαντού
- Πυγμαίοι
- Χοϊσανικός

Περισσότερα στο humanphenotypes.net. Παρουσιάζονται και όλοι οι ενδιάμεσοι συνήθεις φαινότυποι.

Κουίζ: Σε ποιον τύπο ανήκουν οι περισσότεροι αθλητές του NBA;


Άτομα της μαύρης ομάδας φυλών βρίσκονται κατά κανόνα στην υποσαχάρια Αφρική, όμως με την μεταφορά τους ως σκλάβων για πολλούς αιώνες, πλέον βρίσκονται και στην δυτική Λατινική Αμερική, στην Καραϊβική και την Βόρειο Αμερική.

Μία λιγότερο λεπτομερής ταξινόμηση των μαύρων φυλών δίνεται στο Racial Compact.

Είναι σύνηθες οι νέγροι να εντάσσονται συλλήβδην σε ένα ενιαίο φυλετικό σύνολο από τους Ευρωπαίους που αγνοούν τις διαφορές μεταξύ των μαύρων. Επισημαίνεται πως οι νέγροι δεν είναι όλοι ίδιοι μεταξύ τους, ούτε ανήκουν σε μια ενιαία φυλή. Αν σκεφτεί κανείς ότι στην Ευρώπη υπάρχουν 6 φυλές, στην Αφρική που έχει πολύ μεγαλύτερη έκταση είναι αναμενόμενο οι φυλές να είναι περισσότερες. Το χρώμα του δέρματος δεν είναι το μόνο χαρακτηριστικό διαχωρισμού των φυλών. Επίσης τα ψυχικά τους χαρακτηριστικά είναι διαφορετικά. Ωστόσο, ένα ελάχιστο κοινών ψυχικών χαρακτηριστικών μπορεί να εκτιμηθεί. Τα μέλη της Μαύρης Ομάδας Φυλών εμφανίζουν ξεσπάσματα ενεργητικότητας, ωστόσο συνήθως είναι οκνηροί και επιδίδονται σε απολαύσεις και καταχρήσεις. Έχουν αγάπη για έντονο ρυθμικό χορό, αλλά καμία έφεση στη μάθηση και στις επιστήμες.

"Αν ήταν μόνο για τις σωματικές φυλετικές διαφορές, τότε το όλο ζήτημα περί φυλής δεν θα είχε νόημα"

Τη μεγαλύτερη σημασία έχουν τα ψυχικά γνωρίσματα των φυλών, καθώς επηρεάζουν την συμπεριφορά τους. Ο εντοπισμός των εξωτερικών χαρακτηριστικών ενός ανθρώπου, μας δίνει πληροφορίες για την πιθανή συμπεριφορά του, καθώς σωματικά και ψυχικά γνωρίσματα συνδέονται άρρηκτα. Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι το πρώτο που ρωτάμε να μάθουμε για κάποιον άγνωστο είναι η εθνικότητά του. Πίσω από την εθνικότητα υποκρύπτονται τα φυλετικά του γνωρίσματα, ώστε με αυτόν τον τρόπο να αποκτηθούν πληροφορίες σχετικά με την πιθανή συμπεριφορά του. Στη μελέτη της ιστορίας μπορεί να γίνει και το αντίθετο, δηλαδή η εξαγωγή συμπερασμάτων για την φυλετική καταγωγή ενός λαού ή συγκεκριμένων προσώπων με βάση τη συμπεριφορά τους. Αυτή η γνώση αποτελεί ένα ισχυρότατο εργαλείο που δίνει η φυλετική ανθρωπολογία στους ιστορικούς μελετητές.

Όπως είπε και ο Γερμανός φυλετικός μελετητής Fritz Lenz “Αν ήταν μόνο για τις σωματικές φυλετικές διαφορές, (… ) τότε το όλο ζήτημα περί φυλής δεν θα είχε νόημα”. Πράγματι, αν η μόνη διαφορά των φυλών ήταν εμφανισιακή, τότε δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία η φυλή στην οποία ανήκει κανείς. Ίσως κάποιοι καλλιτέχνες να ενδιαφέρονταν με σκοπό να μάθουν να απεικονίζουν ορθά τις σωματικές διαφοροποιήσεις. Πάντα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι τα φυλετικά χαρακτηριστικά, σωματικά και ψυχικά, αποτελούν μια αδιαίρετη ολότητα και δεν νοείται στη φύση διαχωρισμός τους.

Οι φυλές διαθέτουν σωματικά και ψυχικά χαρακτηριστικά αλληλένδετα μεταξύ τους. Κάθε φυλή διαθέτει διαφορετική κοσμοθέαση από τις άλλες. Κάθε άνθρωπος βλέπει διαφορετικά έναν ομόφυλο, παρά έναν διαφορετικού φύλου. Τα κοινά ψυχικά γνωρίσματα κάνουν τα άτομα της ίδιας φυλής να επιθυμούν να συναναστραφούν με ομόφυλους, έστω και αν αυτό γίνεται ασυνείδητα. Δεν είναι τυχαία η αρχαία φράση “όμοιος ομοίω αεί πελάζει”, δηλαδή ότι ο άνθρωπος τείνει να συναναστρέφεται με τους ομοίους του. Οι όμοιοι λογίζονται με τη φυλετική συγγένεια, η οποία αρχικά προσδιορίζεται οπτικά και στη συνέχεια επιδρούν τα ψυχικά γνωρίσματα που σε ένα μεγάλο βαθμό είναι κοινά παρά την επίδραση του κοινωνικού περιβάλλοντος. Η κοινωνία δεν μπορεί να μεταβάλλει τα έμφυτα χαρακτηριστικά των φυλών. Μπορεί όμως να δώσει ή όχι τη δυνατότητα να καλλιεργηθούν και να αναδειχθούν τα κληρονομημένα χαρακτηριστικά.

Η κάθε φυλή είναι λογικό να θεωρεί τον εαυτό της ως πρότυπο ομορφιάς. Το γεγονός αυτό γίνεται ασυνείδητα και είναι ο βασικός μηχανισμός της σεξουαλικής επιλογής. Τα κριτήρια σεξουαλικής επιλογής στον άνθρωπο από το θηλυκό είναι φυλετικά και κοινωνικά, αν βέβαια δίνεται η δυνατότητα επιλογής. Είναι προφανές ότι ευνοούνται τα άτομα της ίδιας φυλής ως προς τα φυλετικά κριτήρια. Τα κοινωνικά κριτήρια μπορεί να είναι περίπλοκα και να οδηγήσουν σε επιμιξίες. Αποτελεί άμυνα της φύσης απέναντι στην φυλετική επιμιξία η ασυνείδητη σεξουαλική επιλογή των ομόφυλων ατόμων για λόγους εμφανισιακούς, αφού θεωρούνται ως πρότυπα ομορφιάς και για λόγους συμπεριφοράς, αφού τα ψυχικά χαρακτηριστικά είναι κοινά.

Τα διάφορα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά συνδέονται με αντίστοιχες αντιλήψεις περί συμπεριφοράς. Μπορούν να αναφερθούν πολλά παραδείγματα στον Ευρωπαϊκό χώρο. Τα ανοικτά μάτια σε λευκό άνθρωπο θεωρούνται δείγμα ζωντάνιας, αντίληψη που συνδέεται με τον Μεσογειακό τύπο. Τα κλειστά μάτια που έχουν βαριά βλέφαρα θεωρούνται δείγμα οκνηρίας και βραδύτητας, αντίληψη που συνδέεται στην Ευρώπη με τον Αλπικό τύπο. Η έντονη τριχοφυΐα στα φρύδια, ειδικά όταν τείνουν να ενωθούν, θεωρείται δείγμα αγροίκου, γεγονός που συνδέεται με τον Αρμενοειδή τύπο. Η προεξοχή των οστών στα φρύδια θεωρείται δείγμα σκληροτράχηλου ανθρώπου, γεγονός που συνδέεται με τον Νορδικό ή Κρομανοειδή τύπο. Αυτές οι αντιλήψεις βασίζονται σε συγκεκριμένη φυλετική πραγματικότητα και δεν είναι καθόλου τυχαίες. Αποτελούν μια πρώτη εντύπωση, που έχει προκύψει ασυνείδητα από την εμπειρία αναρίθμητων γενεών.

Από τους παρακάτω εικονιζόμενους, ποιός σας μοιάζει αγροίκος, ποιός σκληροτράχηλος και ποιός φιλικός, γεμάτος ζωντάνια;

Αναγνωρίστε τον φυλετικό τύπο του καθενός και βγάλτε συμπεράσματα!

Οι λευκοί της Ευρώπης

Το ανθρώπινο είδος έχει πολυάριθμες φυλές. Κάθε μία διαθέτει ξεχωριστά σωματικά και ψυχικά γνωρίσματα. Η φυλές της Ευρώπης είναι οι πλέον μελετημένες, καθώς οι περισσότεροι φυλετικοί ανθρωπολόγοι ανήκουν σε αυτές και τους ήταν πιο εύκολο να τις μελετήσουν.

Φυλετικοί τύποι της Ευρώπης

- Νορδικός
- Βαλτικός
- Αλπικός
- Διναρικός
- Κρομανοειδής
- Μεσογειακός
- Ατλαντοειδής

Φυλές και Έθνη

Αν αντικατασταθούν στην Ελλάδα όλοι οι Έλληνες από Πακιστανούς που μαθαίνουν σταδιακά την Ελληνική γλώσσα και τα Ελληνικά έθιμα, είναι βέβαιο ότι θα μιλάμε πλέον για έναν άλλο λαό. Αυτό σημαίνει ότι η φυλή έχει πολύ μεγάλη σχέση με την έννοια του έθνους. Έθνος ορίζεται ως σύνολο ατόμων του ίδιας φυλής και κοινής συνείδησης.

ΕΘΝΟΣ = ΦΥΛΗ + ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Στην παραπάνω ισότητα, η φυλή είναι κάτι αναλλοίωτο και καθορίζεται εκ γεννετής. Αντιθέτως, η εθνική συνείδηση μπορεί να αλλάξει. Άτομα διαφορετικής φυλής ή χωρίς εθνική συνείδηση δεν ανήκουν στο έθνος, ακόμα και αν διαβιούν εντός κοινής επικράτειας. Είναι δυνατόν άτομα της ίδιας φυλής για διάφορους ιστορικούς λόγους να διαχωρίστηκαν και να απέκτησαν διαφορετική εθνική συνείδηση, συνεπώς αποτελούν διαφορετικά έθνη, παρότι ανήκουν στην ίδια φυλή. Όμως, αλλόφυλα άτομα δεν μπορούν να γίνουν μέλη του έθνους, ακόμα και αν αποκτήσουν εθνική συνείδηση, καθώς η φυλή δεν αλλάζει.

Η εθνική συνείδηση, που βασίζεται στην συνείδηση της κοινής καταγωγής, ενισχύεται από δευτερογενή στοιχεία, όπως είναι η γλώσσα, η θρησκεία, τα έθιμα, η πολιτική διοίκηση, η κοινή ιστορία, αλλά όλα αυτά τα στοιχεία δεν είναι αναγκαία. Το αναγκαίο χαρακτηριστικό είναι η φυλή, η οποία λόγω των ψυχικών χαρακτηριστικών της επηρεάζει την ανάπτυξη και των δευτερογενών στοιχείων προς κατεύθυνση κοινή για την ενότητα του έθνους.


Λαοί χωρίς κοινή φυλετική καταγωγή, ακόμα και αν διαθέτουν πολλά δευτερογενή στοιχεία, δεν αποτελούν έθνη. Παράδειγμα οι ΗΠΑ που αποτελούν μια πανσπερμία φυλών με κοινή διοίκηση, κοινή γλώσσα και κάποια χρόνια κοινής ιστορίας. Τα πολυφυλετικά κράτη βρίσκονται πάντα υπό τον κίνδυνο διάλυσης και χρειάζεται σκληρή και βίαιη εξουσία με απόλυτα ελεγχόμενη προπαγάνδα για να διατηρηθούν. Όσο πιο απολυταρχικά, τόσο περισσότερο καιρό θα αντέξουν. Ωστόσο, οι εσωτερικές έριδες, κοινωνικές, πολιτικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές, που προκύπτουν από τη διαφορετική ψυχοσύνθεση των φυλών που απαρτίζουν τον λαό, θα προκαλέσουν εξασθένιση του κράτους και η διάλυση θα είναι θέμα χρόνου, από εσωτερική ή εξωτερική αφορμή. Οι διαφορετικές φυλές, λόγω διαφορετικών ψυχικών χαρακτηριστικών, έχουν διαφορετικό τρόπο συμπεριφοράς, διαφορετικά συμφέροντα, διαφορετική κοσμοθέαση, διαφορετικές προτιμήσεις κοινωνικές και πολιτιστικές, με αποτέλεσμα αυτές οι διαφοροποιήσεις να συσσωρεύονται και να υπονομεύουν την σταθερότητα του κράτους. 

Η φυλή είναι η κινητήριος δύναμη της ιστορίας. Σε αυτό το συμπέρασμα έφτασε και ο Αρτούρ ντε Γκομπινώ στο βιβλίο του "Περί της Ανισότητας των Ανθρωπίνων Φυλών" το 1855, ένα χρόνο μάλιστα πριν την δημοσίευση του βιβλίου του Δαρβίνου, που εξηγεί την διαδικασία της φυλογένεσης. Το βιβλίο του Γκομπινώ επεξηγεί αναλυτικά με πλήθος ιστορικών παραδειγμάτων ότι η φυλή είναι ο σημαντικότερος παράγοντας της ιστορίας και όχι οι περιβαλλοντικές συνθήκες ή οι οικονομικές και πολιτικές σκοπιμότητες, που επιφανειακά προβάλλουν ως σημαντικότεροι παράγοντες. Διακρίνοντας μέσα από τις διάφορες διενέξεις μεταξύ των λαών στο διάβα της ιστορίας, κάτω από τις πολιτικές αποφάσεις κρύβονται εμμέσως πλην σαφώς φυλετικά κριτήρια. Οι φυλές είναι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας και τα διαφορετικά τους ψυχικά χαρακτηριστικά εξηγούν για ποιο λόγο σε έναν τόπο αναπτύχθηκε υψηλός πολιτισμός, βιομηχανική ανάπτυξη, κτλ. ενώ σε άλλον όχι.

Κληρονομικότητα

Πολλές φορές θα έχετε αναρωτηθεί για ποιον λόγο τα παιδιά άλλοτε μοιάζουν στον πατέρα, άλλοτε στη μητέρα και άλλοτε είναι δύσκολο να απαντήσεις με σιγουριά. Απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα δίνουν οι νόμοι της γενετικής που ανακάλυψε ο Γιόχαν Μέντελ (1822-1884). Τα επόμενα παραδείγματα βασίζονται στα πειράματα του Μέντελ.

Ας υποθέσουμε ότι κάνουμε μείξη δύο λουλουδιών, ένα με κόκκινο άνθος και ένα με λευκό άνθος. Η πατρική γενιά P δίνει απογόνους την πρώτη γενιά των παιδιών F1. Το χρώμα της γενιάς των παιδιών είναι ροζ, δηλαδή το ενδιάμεσο κόκκινου και άσπρου.

Τα παραπάνω σχήμα περιγράφει τον πρώτο νόμο του Μέντελ: Τα μέλη της πρώτης γενιάς παιδιών F1 γονέων που διαφέρουν σε ένα χαρακτηριστικό είναι ίδια. Στην δεύτερη γενιά όμως παιδιών, το αποτέλεσμα είναι αυτό του παρακάτω σχήματος.

Αν αυτά τα υβρίδια διασταυρωθούν μεταξύ τους, προκύπτει μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Στην δεύτερη γενιά παιδιών F2 έχουμε ένα τέταρτο κόκκινα άνθη, δύο τέταρτα ροζ άνθη και ένα τέταρτο λευκά άνθη. Η αναλογία αυτή είναι καθαρή μόνο για μεγάλο αριθμό απογόνων. Έτσι προκύπτει ο δεύτερος νόμος του Μέντελ: Η δεύτερη γενιά F2 που έχει προκύψει από γονείς που διαφέρουν σε ένα χαρακτηριστικό δεν είναι ομοιόμορφη όπως η πρώτη, αλλά διαχωρίζεται σε διαφορετικές μορφές με βάση μια καθορισμένη αριθμητική αναλογία.

Τα χαρακτηριστικά της πατρικής γενιάς P επανεμφανίζονται, κάθε μία στο ένα τέταρτο των απογόνων της δεύτερης γενιάς F2, ενώ το υπόλοιπο μισό των απογόνων F2 είναι όπως η πρώτη γενιά F1. Αν συνεχιστεί αυτό και σε τρίτη γενιά προκύπτει το αποτέλεσμα του παρακάτω σχήματος.

 

Τα κόκκινα και τα λευκά άνθη της γενιάς F2 παράγουν μόνο κόκκινα και λευκά άνθη αντίστοιχα, επιστρέφοντας έτσι στον αρχικό τύπο. Οι απόγονοι ανήκουν στον καθαρό αρχικό τύπο αναπαράγοντας διαρκώς αυτόν τον αρχικό τύπο. Τα υβρίδια παράγουν ένα τέταρτο κόκκινα, ένα τέταρτο λευκά και δύο τέταρτα ροζ άνθη, δηλαδή η συμπεριφορά είναι η ίδια με αυτήν της πρώτης γενιάς.

Οι νόμοι αυτοί ισχύουν και για τα ζώα και συνεπώς και για τον άνθρωπο. Ωστόσο, δεν είναι βέβαιο ότι η πρώτη γενιά F1 έχει ενδιάμεσο χαρακτηριστικό μεταξύ των δυο γονέων. Αν διασταυρωθούν δύο σκυλιά, ένα μαύρου τριχώματος με ένα άσπρου τριχώματος, αναμένονται απόγονοι πρώτης γενιάς F1 ενδιάμεσου χρώματος. Αυτό όμως δεν συμβαίνει ωστόσο. Όλη η πρώτη γενιά είναι μαύρου τριχώματος. Ο πρώτος νόμος του Μέντελ διατηρεί την ισχύ του, καθώς όλα τα μέλη της πρώτης γενιάς είναι ίδια. Το χαρακτηριστικό του μαύρου τριχώματος είναι πιο ισχυρό από το αντίστοιχο του λευκού τριχώματος.

Το πρώτο ονομάζεται επικρατές χαρακτηριστικό, ενώ το δεύτερο υπολειπόμενο. Στην δεύτερη γενιά F2 δεν προκύπτουν μόνο μαύροι απόγονοι, αλλά τρία τέταρτα μαύροι και ένα τέταρτο λευκοί. Ο δεύτερος νόμος του Μέντελ διατηρείται και αυτός σε ισχύ, καθώς το ένα τέταρτο είναι λευκοί απόγονοι, το ένα τέταρτο μαύροι και τα δύο τέταρτα που θα έπρεπε να έχουν ενδιάμεσο χρώμα. Ωστόσο το επικρατές χαρακτηριστικό κυριαρχεί και τα δύο αυτά τέταρτα προκύπτουν μαύρα. Συνεπώς τα τρία τέταρτα των απογόνων προκύπτουν μαύρα.

Από τα παραπάνω παραδείγματα συνάγεται ότι τα κληρονομούμενα χαρακτηριστικά διαφέρουν από απόγονο σε απόγονο. Επίσης, τα χαρακτηριστικά μπορεί να είναι εντός του σώματος και μην είναι εμφανή. Τα χαρακτηριστικά που κληρονομούνται αφορούν το σύνολο του οργανισμού, ασχέτως αν τα χαρακτηριστικά είναι ορατά ή όχι. Κληρονομούνται και τα ψυχικά χαρακτηριστικά, καθότι προκύπτουν από τα όργανα που σχετίζονται με τις διανοητικές λειτουργίες και τις αισθήσεις. Άλλωστε σωματικά και ψυχικά χαρακτηριστικά δεν είναι ξεχωριστά στη φύση, αλλά αποτελούν μια αδιαίρετη ολότητα. Ο διαχωρισμός μεταξύ των σωματικών και ψυχικών χαρακτηριστικών γίνεται από τον άνθρωπο αποκλειστικά για διευκόλυνση.

Οι δύο πρώτοι νόμοι του Μέντελ αναφέρονται στην περίπτωση που οι γονείς έχουν μόνο ένα χαρακτηριστικό διαφορετικό, στην παραπάνω περιπτώσεις το χρώμα του άνθους ή το χρώμα του τριχώματος. Στην πράξη υπάρχουν πολλά χαρακτηριστικά στην περίπτωση των ζώων και των φυτών και σπανίως η διαφορά είναι μόνο σε ένα χαρακτηριστικό. Προκύπτει έτσι ο τρίτος νόμος του Μέντελ: ο νόμος της ανεξαρτησίας των χαρακτηριστικών. Δηλαδή, αν συνδυαστούν πυκνά μαύρα μαλλιά με αραιά καστανά, το αποτέλεσμα μπορεί να προκύψει με όλους τους συνδυασμούς, μεταξύ των οποίων και πυκνά καστανά και αραιά μαύρα μαλλιά. Η πλήρης ανεξαρτησία των χαρακτηριστικών ωστόσο αμφισβητείται από κάποιους και μένει η γενετική να ξεδιαλύνει το τοπίο.

Ακόμη δεν έχει καταφέρει η γενετική να βρει ποια γονίδια, τμήματα του γενετικού υλικού, δίνουν τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά. Επίσης, είναι άγνωστο ποια χαρακτηριστικά είναι επικρατή και ποια είναι υπολειπόμενα. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τον μεγάλο αριθμό χαρακτηριστικών του ανθρώπου εξηγούν γιατί πολλοί δεν μπορούν να κατανοήσουν τους νόμους της κληρονομικότητας.

Από τους νόμους του Μέντελ είναι εμφανές ότι άλλο είναι το σύνολο του γενετικού υλικού και άλλα τα χαρακτηριστικά που εμφανίζει ο οργανισμός στην πράξη. Ενώ ένας οργανισμός έχει πάρει γενετικό υλικό και από τους δύο γονείς του για ένα χαρακτηριστικό, αυτό που εμφανίζει ο οργανισμός μπορεί να είναι είτε του ενός γονέα, είτε του άλλου, είτε μια μίξη, ανάλογα με το ποιανού γονέα το χαρακτηριστικό ή αλλιώς γονίδιο είναι επικρατές ή όχι. Το σύνολο του γενετικού υλικού που φέρει ένας οργανισμός μέσα του ονομάζεται γονότυπος, ενώ τα πραγματικά χαρακτηριστικά που τελικά εμφανίζονται στον οργανισμό ονομάζονται φαινότυπος.

Εξέλιξη και Φυσική Επιλογή

Στη Βιολογία, όλοι οι οργανισμοί κατατάσσονται σε είδη, με κριτήριο αν μέσω της αναπαραγωγής προκύπτουν γόνιμοι απόγονοι. Οι άνθρωποι ανήκουν όλοι στο ίδιο είδος, το ανθρώπινο είδος (homo sapiens) καθώς η μίξη δυο οποιωνδήποτε ανθρώπων, όσο κι αν διαφέρουν, δίνει γόνιμο απόγονο. Ωστόσο, εντός του ανθρώπινου είδους οι διαφορές είναι εμφανείς, τόσο ως προς τα εξωτερικά σωματικά γνωρίσματα, αλλά και ως προς τα πιο δύσκολα να διαπιστωθούν ψυχικά γνωρίσματα, ώστε προκύπτει η ανάγκη διαχωρισμού του ανθρωπίνου είδους σε φυλές.

Φυλή είναι μια ομάδα ατόμων με σωματικά και ψυχικά χαρακτηριστικά διαφορετικά από άλλες αντίστοιχες ομάδες. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι υπάρχουν σωματικές διαφορές μεταξύ των ανθρώπων. Αρκεί να σκεφτεί κανείς έναν Ινδιάνο, έναν (ιθαγενή) Ευρωπαίο και έναν Νέγρο. Δείτε τους και θα καταλάβετε.

Αρκετοί αρνούνται την ύπαρξη φυλών, καθώς οι μίξεις είναι τόσες πολλές ώστε δεν υπάρχει στην πράξη διαχωρισμός των φυλών. Ωστόσο, με κατάλληλη παρατήρηση μπορούν να εντοπιστούν διακριτές φυλές. Το φαινόμενο της ύπαρξης ενδιάμεσων τύπων εξηγείται από τους νόμους της κληρονομικότητας σχετικά με την επιμειξία των φυλών.

Ο Κάρολος Δαρβίνος (1809-1882) ήταν αυτός που πρώτος περιέγραψε την διαδικασία της ειδογένεσης. Στο βιβλίο του "Η καταγωγή των ειδών" το 1856 απεδείχθη ότι τα νέα είδη προκύπτουν από την διαφοροποίηση μέρους του πληθυσμού ενός είδους, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένας ξεχωριστός κλάδος εντός του είδους. Η διαφοροποίηση αυτή κάποια στιγμή γίνεται τόσο μεγάλη, ώστε είναι αδύνατη η αναπαραγωγή μεταξύ του αρχικού είδους και του διαφοροποιημένου κλάδου του, με αποτέλεσμα να προκύπτει ένα νέο είδος. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένα ενδιάμεσο στάδιο, όπου η μίξη μεταξύ του αρχικού είδους και του κλάδου να δίνει γόνιμο απόγονο, αργότερα όσο η διαφοροποίηση αυξάνει ο απόγονος καθίσταται όχι πάντοτε γόνιμος, μέχρι που είναι αδύνατο να παραχθεί απόγονος, οπότε έχουμε ένα νέο είδος. Οι διαδικασίες της ειδογένεσης διαρκούν πολλές χιλιάδες χρόνια, με αποτέλεσμα να μην γίνονται αντιληπτές κατά τη διάρκεια της ζωής ενός ανθρώπου. Η συνεισφορά του Δαρβίνου είναι σημαντικότατη, διότι κατάφερε να κατανοήσει αυτήν την διαδικασία μετά από επίπονη και μακροχρόνια έρευνα.

Διάγραμμα που περιγράφει την ειδογένεση υπό τη μορφή κλάδων διαφοροποίησης. Από το βιβλίο "Η καταγωγή των ειδών" του οποίου είναι το μοναδικό σχήμα

Το ανθρώπινο είδος βρίσκεται τώρα στην κατάσταση όπου έχουν δημιουργηθεί κλάδοι διαφοροποίησης, που αντιστοιχούν στις φυλές, αλλά η διαφοροποίηση αυτή δεν έχει φτάσει στο σημείο του να θεωρηθούν ως νέα είδη. Το αναμενόμενο είναι ότι αν συνεχιστεί η διαφοροποίηση αυτή, με τις φυλές να μην μειγνύονται μεταξύ τους, τότε στο μέλλον θα μιλάμε για νέα είδη. Κλασικό παράδειγμα πλήρους διαχωρισμού μεταξύ ειδών είναι το άλογο και ο γάιδαρος, που μπορούν να αναπαραχθούν, αλλά ο απόγονος, το πουλάρι, δεν είναι γόνιμος, συνεπώς αποτελούν διαφορετικά είδη, που διαχωρίστηκαν σχετικά πρόσφατα. Άλλο παράδειγμα πρόσφατα διαχωρισμένων ειδών είναι ο σκύλος με το τσακάλι και τον λύκο, όπου υπάρχουν μικρά ποσοστά γονιμότητας αν μειχθούν, συνεπώς η κατάταξή τους σε διαφορετικά είδη είναι προβληματική. Η διαφοροποίηση των ειδών περνά διαδοχικά στάδια μειωμένης γονιμότητας του απογόνου, έπειτα μειωμένης αναπαραγωγικής δυνατότητας και τέλος ο διαχωρισμός γίνεται πλήρης, δεν μπορεί να γίνει αναπαραγωγή και έχουμε νέο είδος. Έτσι εξηγείται για ποιόν λόγο υπάρχουν είδη που σχετίζονται μεταξύ τους, περισσότερο από ότι με άλλα, καθώς αποτέλεσαν διαφοροποιήσεις από κοινό πρόγονο, συνεπώς μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους. Η συσχέτιση αυτή είναι εμφανής τις περισσότερες φορές και μας βεβαιώνει ότι ο άνθρωπος και ο πίθηκος προέρχονται από κοινή ρίζα. Αντίστοιχη συσχέτιση υπάρχει και μεταξύ των διαφόρων φυλών στον άνθρωπο, όπου μάλιστα είναι εμφανές ότι κάποιες φυλές έχουν μεγαλύτερη συσχέτιση μεταξύ τους από ότι με άλλες, καθότι προέκυψαν από κοινό κλάδο διαφοροποίησης.

Ο Δαρβίνος επίσης αναλύει την έννοια της φυσικής επιλογής, μέσω της οποίας επιβιώνουν οι οργανισμοί που είναι καλύτερα προσαρμοσμένοι στο περιβάλλον τους. Οι επιβιώσαντες οργανισμοί αφήνουν απογόνους και με τον τρόπο αυτό περνούν μέσω της κληρονομικότητας τα χαρακτηριστικά τους στην επόμενη γενιά. Αποτέλεσμα είναι οι οργανισμοί στο πέρασμα των γενεών να προσαρμόζονται καλύτερα στο περιβάλλον τους, καθώς επιβιώνουν και κληροδοτούν τα χαρακτηριστικά τους οι καλύτερα προσαρμοσμένοι. Προϋπόθεση για τη λειτουργία της φυσικής επιλογής είναι οι οργανισμοί να μην είναι πανομοιότυποι, αλλά να υπάρχει ένας βαθμός τυχαίας μικροδιαφοροποίησης, ώστε να συσσωρευτούν τα ευνοϊκότερα χαρακτηριστικά.

Η διαδικασία της φυσικής επιλογής, όπου οι καλύτερα προσαρμοσμένοι επιβιώνουν και μέσω της κληρονομικότητας περνούν τα χαρακτηριστικά τους στην επόμενη γενιά.

Σημαντικό στοιχείο της εξελικτικής θεωρίας είναι η μη κληρονομικότητα των αποκτημένων χαρακτηριστικών κατά τη διάρκεια της ζωής ενός οργανισμού. Η επιστήμη έχει ήδη αποδείξει με την ανακάλυψη του γενετικού υλικού – DNA – ότι το γενετικό υλικό δεν αλλάζει κατά τη διάρκεια της ζωής ενός ανθρώπου. Άλλωστε το γενετικό υλικό αποτελεί πλέον και αποδεικτικό στοιχείο της ταυτότητας ενός ανθρώπου, πράγμα που γίνεται καθότι αμετάβλητο. Ο μηχανισμός της εξέλιξης υποδηλώνει ότι όσοι οργανισμοί προσαρμοστούν στο περιβάλλον και επιβιώσουν θα κληροδοτήσουν το γενετικό τους υλικό στους απογόνους, εάν βέβαια κάνουν απογόνους. Συνεπώς τα είδη αλλάζουν μόνο μέσω της φυσικής επιλογής και όχι από επίκτητα χαρακτηριστικά. Το γεγονός αυτό έχει μεγάλη πολιτική σημασία, καθώς είναι αδύνατο να αλλάξουν τα γνωρίσματα ενός αλλόφυλου πληθυσμού μόνο και μόνο με την μετεγκατάστασή του σε άλλο περιβάλλον. Όλες οι προσπάθειες αφομοίωσης αλλόφυλων είναι αδύνατες και οδηγούν μόνο σε μίξεις και όχι σε νέες φυλές.

Άλλος μηχανισμός επιλογής είναι η σεξουαλική επιλογή. Το θηλυκό επιλέγει το αρσενικό με το οποίο θα δώσει απογόνους. Ο μηχανισμός αυτός είναι δευτερεύων, καθώς η επιλογή γίνεται ανάμεσα από ήδη επιβιώσαντες μέσω της φυσικής επιλογής. Ο Δαρβίνος μέσω της σεξουαλικής επιλογής αιτιολόγησε τα δευτερεύοντα χαρακτηριστικά φύλου, δηλαδή τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν τα δύο φύλα και τα οποία δεν φαίνεται να βοηθούν στην επιβίωση. Κλασικό παράδειγμα η ουρά του παγωνιού, που εξελίχθηκε ώστε να του δίνει πλεονέκτημα ως προς την σεξουαλική επιλογή, ενώ το εμποδίζει στην επιβίωση, μειώνοντας την ευκινησία του. Στον άνθρωπο, το αρσενικό απέκτησε αυτά τα χαρακτηριστικά επειδή του έδιναν πλεονέκτημα ως προς την ελκυστική εμφάνιση ή ως προς την επιθετικότητα και τη δύναμη για να υπερνικήσει τα αντίπαλα αρσενικά.

Η έντονη διαφοροποίηση των δύο φύλων στον άνθρωπο δεν οφείλεται μόνο στην σεξουαλική επιλογή, γιατί με αυτόν τον τρόπο εξηγείται μόνο η διαφοροποίηση του άνδρα και όχι της γυναίκας. Ο σημαντικότερος λόγος της διαφοροποίησης είναι το γεγονός ότι το αρσενικό ως πιο επιθετικό από τη φύση του, από τα πρώτα χρόνια της ανθρωποποίησης ήταν αυτό που κυνηγούσε και αναζητούσε τροφή, ενώ το θηλυκό βρίσκονταν σε σπηλιές φροντίζοντας τα παιδιά. Συνεπώς η φυσική επιλογή επέδρασε πιο καταλυτικά στο αρσενικό, καθώς αυτό βρίσκονταν υπό συνεχή δοκιμασία και κίνδυνο, από ότι στο θηλυκό. Ο άνδρας προέκυψε πιο μεγαλόσωμος, δυνατότερος, με καλύτερη αντίληψη χώρου και ανώτερες πνευματικές ικανότητες σε σχέση με τη γυναίκα που ανέπτυξε συναισθηματικές ικανότητες και αγάπη για τα παιδιά και το σπίτι. Έτσι εξηγείται η κυριαρχία του άνδρα στις επιστήμες, τις τέχνες, την πολιτική και τα στρατιωτικά. Κανένα φύλο δεν είναι ανώτερο. Και τα δύο αλληλοσυμπληρώνονται με το καθένα να έχει διαφορετικό ρόλο δοσμένο από τη φύση, εξίσου σημαντικό για τη διαιώνιση του είδους.