Οι τρίχες των μαλλιών στις τρεις μεγάλες ομάδες φυλών

Οι τρεις μεγάλες ομάδες φυλών είναι η μογγολική, η ευρωπαϊκή ή καυκασοειδής και η νέγρικη. Με βάση το χρωματισμό λέγονται κίτρινη, λευκή και μαύρη, αν και το χρώμα μόνο δεν αρκεί για τον διαχωρισμό.

Η κίτρινη ομάδα φυλών έχει κυκλική διατομή, με συνέπεια το μαλλί να βγαίνει ίσιο.
Η λευκή ομάδα φυλών έχει ελλειπτική διατομή, με συνέπεια το μαλλί να βγαίνει κυματιστό.
Η μαύρη ομάδα φυλών έχει πιο ελλειπτική διατομή, με συνέπεια το μαλλί να βγαίνει έντονα σγουρό.

Ένα ενδιαφέρον άρθρο περί φυλετικής ψυχολογίας

A History of German Racial Psychology


Racial Psychology or Race Psychology is the systematic study and analyses of the psychological characteristics and tendencies of the various human races.

In racialist science and research in the early 20th Century, there were very few in-depth studies of the particular hereditary mental characteristics and traits, the behavior, the personality, and the style of expression (that is, the style in which character traits are expressed) of the different races; namely, race psychology. But this was the era in which such studies would be most predominant. Of course, it was well known to both the common person as well as the intellectual both in America and in Europe that races had psychological characteristics and expressive styles which influenced culture, but this was oftentimes simply taken for granted and not given any extensive study. In fact, most racial scientists paid attention only to physical anthropology when studying races and almost completely ignored the importance of the mental qualities.

Houston Stewart Chamberlain in his The Foundations of the Nineteenth Century mentioned the significance of the "definite tendencies of mind" in race, which he referred to as a "soul of the race" or "race soul". [1]
This idea would later influence the prominent National Socialist philosopher Alfred Rosenberg, who would emphasize the metaphysical nature of the Race Soul in his The Myth of the Twentieth Century, moving beyond only psychological study. "Soul means race seen from within," wrote Rosenberg, "and conversely, race is the external side of a soul." [2]

However, another early figure who was more signficant in the foundations of race psychology, and who mentioned its importance, was Fritz Lenz. Lenz, in 1923, Professor of Racial Hygiene in Germany at the University of Munich and later a director of the Kaiser-Wilhelm-Institute for Human Heredity, Anthropology, and Eugenics in Berlin. In his book Human Heredity, Lenz wrote that “if it was only about physical racial differences, (…) then the whole question of race would be meaningless,” and thus wrote a whole chapter on the inheritance of mental traits. It is also important to note a work titled Race Psychology in 1931 by an American named Thomas Russell Garth (whose study on psychical differences would influence Egon von Eickstedt). [3]

In 1927, the anthropologist Hans F.K. Günther presented in The Racial Elements of European History an anthropological study of five sub-races in Europe and what he believed were the mental characeristics of these sub-races, and thus became one of the most popular scientists in the study of race psychology. [4] Not everyone agreed with Gunther's specific divisions, but he came to have extensive influence later in the Third Reich. Another scientist who wrote on race psychology in the 1920s but who became prominent particularly after the rise of National Socialism was Ludwig F. Clauss, whose most notable works appear to be Rasse und Seele ("Race and Soul") and Rasse und Character ("Race and Character"), although he wrote numerous others (In recent times, Dr. Tomislav Sunic has attempted to revive interest in Clauss's work). [5] [6] Clauss, unlike most racial theorists, rejected the purely biologistic theory of race and held that the racial psychological form was essentially a behavioral style largely independent from genetic influences, although the style of the body (or physical racial form) was important as an expressive medium for the psyche. Clauss wrote in Rasse und Charakter that "One does not recognize the race of a human being based on the possession of specific characteristics, but rather in the style in which these characteristics are expressed" [7] and in Rasse und Seele that

""The style of the psyche expresses itself in its arena, the animate body... The psyche's expressive style is inhibited if the style of its body does not conform perfectly with it." [8] Similarly to Clauss, a key National Socialist educator, Ernst Krieck, did not think mere biology was enough, and that race "Race manifests itself as a way of life, the attitude, the direction of the Will and history through a working power..." [9].
Later, an influential academic (professor at the University of Breslau) in the Third Reich named Egon von Eickstedt published Grundlagen der Rassenpsychologie ("Foundations of Race Psychology"). He decided to establish anthropology as a holistic science focusing on both physical and psychological characteristics of races by combining finds in other fields of study. Eickstedt was influenced by Gunther, but criticized him for having inaduate methods, and proceeded to create a scientific "race formula" which experts could use to identify Nordic psychological characteristics in various territories. It should also be noted that while it was already self-evident to many that Volk ("Folk", "People", or "Nation") and Race were two different things, Eickstedt took care to clarify the differences so that the two were not confused. He wrote that Folks were “based on races, and races represented themselves in peoples.” [10]

Another German who received specific training in modern psychology, Rudolf Hippius, worked with SS teams to identify people in occupied territories as German or non-German based on their psychological characteristics which he asserted was linked with race. However, it is interesting that Hippius did not use either Gunther's or Eickstedt's methodology and thought and oftentimes did not distuingish between ethnicity and race. Of course, race psychology continued after Eckstedt and Hippius and there were far more scientists involved in it, but with the end of the Third Reich in 1945 this field of study nearly collapsed due to a lack of support from abroad. [11] [12] However, the study of racial psychology did continue after World War II, most interestingly in the works of Julius Evola. [13]

Conclusion

The concept of race psychology continues today among many racial scientists and thinkers, although taking different forms. What is important to note, however, is the difference between two different factions in racialist thought: those theorists who believe that all psychological traits are entirely (or almost entirely) hereditary and thus the human being's personality is largely the result of genetics... and those theorists who hold that the psychological form carries only a limited influence from genetics and thus the human being's personality is formed much more by character-building and perhaps culture (and in the case of Rosenberg and Evola, by metaphysical forces as well). While the former position holds that race is entirely biological and should therefore be identified by genetic tests and anthropological measurements, the latter holds that race is essentially spiritual with the body being an expression ground and should therefore be identified through both anthropological and psychological tests.

It may be suggested that the latter faction (stressing the psychological and spiritual aspects of race) has more validity considering that even the Third Reich government, often accused of being "race-materialist," recognized to some extent that race cannot be considered merely physical, regardless of what one's beliefs are concerning the level of genetic influence on personality. [14] It was clear that people of the same physical racial type could develop through their upbringing and conditions a racial character and behavioral style which was not in accordance to their physical racial form. Ernst Krieck expressed the basic issue when he wrote that "Breeding has never been about the obtainment of 'pure lines' in the biological sense; it is not a biologically certain process, but ultimately always rests on spiritual goals, evaluation and education." [15] The psychological character we often associate with physical race do not always occur, and thus good breeding and racial purity should be considered more than simply a matter of physical type, even if that is a requirement as well. It was for this reason that the theories of prominent people such as Alfred Rosenberg, Ludwig F. Clauss, Ernst Krieck and others became influential in Germany in the early 20th Century.

Notes

1. Houston Stewart Chamberlain, The Foundations of the Nineteenth Century (London: Ballantyne & Co. Limited, 1912) pg. 193. The original term was "rassenseele."
2. Alfred Rosenberg, The Myth of the Twentieth Century (Sussex, England: Historical Review Press, 2004).
3. Egbert Klautke, "German 'Race Psychology' and its Implementation in Central Europe", from: Turda, M and Weindling, PJ, (eds.) Blood and Homeland: Eugenics and Racial Nationalism in Central and Southeast Europe, 1900-1940. (23 - 40). (Budapest, New York: Central European University Press, 2007). Online: <http://eprints.ucl.ac.uk/12974/1/12974.pdf>. Note that Klautke's essay is from a non-racialist perspective, although it is somewhat neutral in tone overall.
4. Hans F. K. Günther, The Racial Elements of European History (London: Methuen & Company, 1927).
5. See Dr. Tomislav Sunic's "Ludwig F. Clauss: Racial Style, Racial Character" (Parts I and II) at The Occidental Observer, published in August, 2011. Available online here: <http://www.theoccidentalobserver.net/2011/08/ludwig-f-clauss-racial-style-racial-character-part-i/> and <http://www.theoccidentalobserver.net/2011/08/ludwig-f-clauss-racial-style-racial-character-part-ii/>.
6. Interestingly, Sunic expressed concerns about the typical modern understanding of race (to which the studies of Clauss and Evola are an answer) by stating that "If we concede that the White man evolved from lesser species, why panic today at the sight of interbreeding we are witnessing in modern multicultural society? Accordingly, sooner or later all of mankind (based on the liberal-communist dogma of progress) will end up being beautiful and the same and sport very high IQs."
7. Ludwig F. Clauss. Rasse und Charakter – das lebendige Antlitz. (Frankfurt am Main: M. Diesterweg, 1936).
8. Ludwig Clauss, Rasse und Seele. Eine Einführung in die Gegenwart (München: J.F. Lehmann, 1926).
9. Ernst Krieck, Philosophie der Erziehung (Jena: Diederich, 1930).
10. Egbert Klautke, "German 'Race Psychology' and its Implementation in Central Europe"
11. Egbert Klautke, "German 'Race Psychology' and its Implementation in Central Europe"
12. Other race psychologist works from the Third Reich which are mentioned by Klautke are the following: Friedrich Keiter, Rassenpsychologie. Einführung in eine werdende Wissenschaft. (Leipzig: Reclam, 1941); Wilhelm E. Mühlmann, Rassen- und Völkerkunde. (Braunschweig: Vieweg, 1936); Bruno Petermann, Das Problem der Rassenseele. Vorlesungen zur Grundlegung einer allgemeinen Rassenpsychologie. (Leipzig: Barth, 1935); Eduard Ortner, Biologische Typen des Menschen und ihr Verhalten zu Rasse und Wert. Zugleich ein Beitrag zur Clauss‘schen Rassenpsychologie. (Leipzig: Thieme, 1937); Kurt Rau, Untersuchungen zur Rassenpsychologie nach typologischer Methode. (Leipzig: Barth, 1936); Ottmar Rutz, Grundlagen einer psychologischen Rassenkunde. (Tübingen: Heine, 1934).
13. See Julius Evola's Men Among the Ruins (Rochester: Inner Traditions, 2002) and The Elements of Racial Education (Conway, SC, USA: Thompkins & Cariou, 2005). Evola is often accused of attempting to deny the importance of physical racial type, although this is demonstratably false.
14. Tomislav Sunic, "The Beauty and the Beast: Race and Racism in Europe, Part V," The Occidental Observer (Sept. 22, 2009), <http://www.theoccidentalobserver.net/2009/09/sunic-race-v/>.
15. Ernst Krieck, Philosophie der Erziehung, p. 123.

πηγή

Το σχήμα των ματιών

Το σχήμα των ματιών δεν ενδιαφέρει μόνο τις μακιγιέζ, αλλά και τους ανθρωπολόγους!

Η ταξινόμηση γίνεται ως προς το άνοιγμα και τη θέση των οφθαλμών. Τα πιο συνηθισμένα μάτια στην Ευρώπη είναι τα αμυγδαλωτά. Μεγάλα στρογγυλά μάτια εμφανίζονται συχνότερα στις φυλές που ζουν στην Ανατολική Μεσόγειο.

Φυλετικός χάρτης της Ευρώπης - Poisson

Γιατί τα Βαλκάνια βρίσκονται διαρκώς σε αναβρασμό;

Τα Βαλκάνια ονομάστηκαν η πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης, με τον χαρακτηρισμό να ισχύει μέχρι τις μέρες μας. Αντίστοιχου περιεχομένου είναι και η φράση "εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε". Η αναφορά γίνεται για τα δυτικά Βαλκάνια. Σήμερα σε αυτήν την περιοχή υπάρχουν οι εξής de facto αυτόνομες ή ανεξάρτητες κρατικές "οντότητες": Σκόπια, Αλβανία, Σερβία, Κόσοβο, Μαυροβούνιο, αυτόνομη περιοχή της Βοϊβοντίνα, Βοσνία, Κροατία, Σλοβενία. Οι περιοχές αυτές κατοικούνται κυρίως από τον Διναρικό φυλετικό τύπο με αρκετούς Αλπικούς και λιγότερους Βαλτικούς και Μεσογειακούς.

Η κατάσταση των δυτικών Βαλκανίων είναι συνέπεια των ψυχικών χαρακτηριστικών του Διναρικού τύπου. Ο τύπος αυτός είναι σκληρός και ανθεκτικός μαχητής, ικανότατος στο αντάρτικο που ταιριάζει στην ανυπότακτη φύση του. Οργανώνεται σε φάρες, καθώς έχει έντονη την αίσθηση της οικογένειας αλλά δεν βλέπει μακρύτερα σε επίπεδο έθνους. Το στοιχείο αυτό μαζί με το έμφυτο αίσθημα ελευθερίας, η ανοργανωσιά και η μη έφεσή τους στις επιστήμες, τον καθιστούν ανίκανο να δημιουργήσει ισχυρά ακμάζοντα κράτη, παρά μόνο παρακμιακές και θνησιγενείς κρατικές οντότητες. Ταυτόχρονα, επειδή έχει πολύ χαλαρή εθνική συνείδηση και φανατίζεται εύκολα, μπορεί άνετα να προσεταιριστεί τον οποιονδήποτε. Αναλυτικά δείτε εδώ.

Τα χαρακτηριστικά αυτά εντοπίζονται σε όλη την ιστορία των δυτικών Βαλκανίων, όπως θα φανεί στη συνέχεια.

Ιστορικά η περιοχή κατοικούνταν από τους αρχαίους Ιλλυριούς, πρόγονους των σημερινών κατοίκων ως επί το πλείστον. Οι Ιλλυριοί περιγράφονται από τους Έλληνες ως σκληροί πολεμιστές και οργανωμένοι σε τοπικές φυλές. Οι Μακεδόνες απώθησαν πολλές φορές τους Ιλλυριούς για να έχουν ελεύθερα τα νώτα τους για την εκστρατεία προς Ανατολάς. Μέχρι την Ρωμαϊκή κατάκτηση δεν είχαν ενοποιηθεί ποτέ σε βασίλειο, ζώντας υπό τοπικούς ηγεμόνες. Η Ρωμαϊκή κατάκτηση επήλθε μετά από τρεις Ιλλυρικούς πολέμους και οδήγησε στην πλήρη υποταγή και καταστολή της πειρατείας των Ιλλυριών. Εξεγέρσεις έγιναν εναντίον της Ρώμης, με την σύμπραξη των Κελτών, με τους Ιλλυριούς να πολεμούν πότε με το πλευρό των Κελτών, πότε με το πλευρό των Ρωμαίων και πότε συμμετέχοντας και στα δύο στρατόπεδα.

Με τη διάλυση του Δυτικού τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τις Γερμανικές φυλές τον 4ο αιώνα και δύο αιώνες μετά με την επέλαση των Μογγόλων, τα δυτικά Βαλκάνια οργανώνονται υπό τοπικούς ηγεμόνες που δηλώνουν χαλαρή αφοσίωση σε ισχυρότερους Γότθους ή Μογγόλους ηγεμόνες. Από τα Σλαβικά φύλα που πολεμούσαν στο πλευρό των Μογγόλων και ορίστηκαν ως ολιγάριθμοι τοποτηρητές στα Βαλκάνια, οφείλουν οι Βαλκανικοί πληθυσμοί τα εθνικά τους ονόματα μέχρι και σήμερα, παρότι αντιπροσώπευαν Βαλτικούς και όχι Διναρικούς. Τα Βαλκάνια καταλαμβάνονται από τους Οθωμανούς, ενώ αργότερα τα βορειοδυτικά Βαλκάνια καταλαμβάνονται από την Αυστροουγγαρία. Η κεντρική εξουσία, ειδικά των Οθωμανών, τους δίνει σχετική αυτονομία και συχνά τους αξιοποιεί ως στρατό ατάκτων.

Με τη διάλυση των δύο αυτοκρατοριών, δημιουργείται η ενωμένη Γιουγκοσλαβία και η Αλβανία. Σύντομα τα δύο κράτη βρίσκονται σε αναταραχή και υπό εσωτερική διάλυση. Στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ξαναγίνεται χαμός στα δυτικά Βαλκάνια. Άλλοι πηγαίνουν με τους Γερμανούς, άλλοι με τους Σιωνιστικά ελεγχόμενους δυτικούς, άλλοι με τους κομμουνιστές, επίσης Σιωνιστικά ελεγχόμενους, άλλοι ανεξάρτητοι. Όλοι πολεμούν εναντίον όλων και όλοι συνεργάζονται περιστασιακά με όλους. Στα Βαλκάνια οι παρτιζάνοι δημιουργούν το σημαντικότερο αντάρτικο στην Ευρώπη. Ο χάρτης των Βαλκανίων αλλάζει από τους Γερμανούς και νέες αντιπαλότητες προκύπτουν.

Μετά τον πόλεμο η Γιουγκοσλαβία ενοποιείται ξανά, αλλά το δημιούργημα είναι τεχνητό και καταρρέει με την πτώση του κομμουνισμού, με σφοδρούς πολέμους που τεμαχίζουν την Γιουγκοσλαβία. Η επέμβαση και οι μεθοδεύσεις του Σιωνιστικού ΝΑΤΟ στη Σερβία, την τεμαχίζουν περαιτέρω, με αποτέλεσμα την σημερινή εικόνα των Βαλκανίων.

Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι οι Διναρικοί ενώ είναι φυλετικά συγγενείς και σε πολλές περιπτώσεις μιλούν σχεδόν την ίδια γλώσσα, όπως Σέρβοι-Κροάτες-Βόσνιοι, σφάζονται μεταξύ τους με άσβεστο μίσος, υπηρετώντας συχνά ξένα αφεντικά. Στην διπλανή εικόνα ένας άνδρας του UCK με υπερηφάνεια φέρει στο μπράτσο του την Αμερικανική σημαία!

Τα χαρακτηριστικά του Διναρικού τύπου φαίνονται ξεκάθαρα σε όλη την ιστορία των δυτικών Βαλκανίων.

Φυλετικός χαρτης της Ευρώπης - Γερμανικού φόρουμ

Ένας πολύ καλός χάρτης. Λαμβάνει υπόψη την Αλπική πλειοψηφία στην κεντρική Ευρώπη, εμφανίζει τους Κρομανοειδείς και δείχνει την σημαντική εξάπλωση των Διναρικών.

σκούρο πράσινο: Ατλαντο-Μεσογειακός
ανοιχτό πράσινο: Μεσογειακός
λευκό: Αλπικός
κόκκινο: Διναρικός
βαθύ μπλε: Βαλτικός
ανοιχτό μπλε: Νορδικός
μωβ: βόρειος Κρομανοειδής (borreby, faelid, brünn)
πορτοκαλί: Αρμενοειδής
κίτρινο: Ανατολικός - Βορειοαφρικανικός
καφέ: Λαπωνικός
γκρι: Τουρανικός

Η φυλετική διάσταση του εθνοτικού χάους της Τουρκίας

Η Τουρκία, παρότι εμφανίζεται από τα σιωνιστικά ελληνόφωνα ΜΜΕ ως πανίσχυρη, εσωτερικά βρίσκεται υπό διάλυση. Είναι κράτος με ελάχιστη εθνική συνοχή, καθώς στα εδάφη της ζουν δεκάδες εθνότητες, οι οποίες μάλιστα αυτοπροσδιορίζονται άμεσα ή έμμεσα ως μη Τούρκοι.

Οι σημερινοί αποκαλούμενοι ως καθαρά εθνικά Τούρκοι, στην πλειοψηφία τους ανήκουν στον Αρμενοειδή τύπο. Το όνομά τους και την γλώσσα τους τα έχουν πάρει από τους Μογγολικής καταγωγής Τουρανικούς πληθυσμούς που κατέκτησαν τα εδάφη της Μικράς Ασίας, υποτάσσοντάς τους, καταλύοντας το Βυζαντινό κράτος. Ο Τουρανικός τύπος υπάρχει στην Τουρκία σε μικρό ποσοστό, εκτιμάται στο 10-20% του πληθυσμού.

Ωστόσο, υπάρχουν αρκετοί ακόμα φυλετικοί τύποι στο κράτος αυτό.

Στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας, ζουν πάνω από 12 εκατομμύρια Κούρδοι, οι οποίοι ελέγχουν στρατιωτικά την περιοχή τους, με τον Τουρκικό στρατό να μην μπορεί να πλησιάσει, ή όταν τολμά να το κάνει να μετρά νεκρούς! Μιλάμε για έδαφος που δεν ελέγχεται από το κράτος! Οι Κούρδοι ανήκουν κυρίως στον Ιρανικό φυλετικό τύπο, πολύ συχνά με κρομανοειδή επίδραση. Ο Ιρανικός τύπος είναι δραστήριος, με άριστη μαχητική ικανότητα, ξεπερνώντας κατά πολύ τους δειλούς Αρμενοειδείς.

Στην περιοχή της Αντιόχειας, που η Τουρκία απέσπασε από την Συρία, ζουν χιλιάδες εθνικά Σύριοι, οι οποίοι ανήκουν στον Μεσογειακό, Αρμενοειδή ή Αραβικό τύπο. Η γενοκτονία των Ασσυρίων δεν μπόρεσε να εξαφανίσει τους πληθυσμούς αυτούς.

Στον Πόντο, το Μεσογειακό Ελληνικό στοιχεία κρατά ακόμα, αν και σημαντικά περιορισμένο λόγω της γενοκτονίας των Ποντίων. Οι κάτοικοι του Πόντου θυμούνται την καταγωγή τους και καθώς το Τουρκικό κράτος δεν έχει να τους προσφέρει κάποιο εθνικό ιδεώδες που να ακτινοβολεί, αναμένουν την ώρα που θα ωριμάσουν οι συνθήκες για την απελευθέρωση.

Στην περιοχή του Καυκάσου, η κατάσταση είναι ιδιαίτερα περίπλοκη. Λαζοί, Γεωργιανοί, Αρμένιοι και πολλές μικρότερες εθνότητες δημιουγούν ένα απίθανο εθνοτικό μωσαϊκό. Οι λαοί αυτοί ανήκουν στον Καυκάσιο ορεινό φυλετικό υποτύπο, τον Αρμενοειδή και τον Ιρανικό. Η περιοχή βρίσκεται σε ένα καθεστώς διαρκούς αναταραχής, κάτι παρόμοιο με ότι συμβαίνει στα Βαλκάνια.

Στα παράλια της Ιωνίας και την Ανατολική Θράκη βρίσκονται αρκετοί απόγονοι Ελλήνων, παρά την Μικρασιατική καταστροφή. Ο Μεσογειακός φυλετικός τύπος εντοπίζεται πολύ συχνά στην Τουρκία. Όπως μπορεί να παρατηρήσει κάποιος προσεκτικός, πολλοί διάσημοι "Τούρκοι" ηθοποιοί ανήκουν στον Μεσογειακό τύπο, γι' αυτό και θεωρούνται εμφανίσιμοι από τους Ευρωπαίους. Στην πραγματικότητα αποτελούν απόγονους Ελλήνων της Μικράς Ασίας ή γενιτσάρων που απέκτησαν Τουρκική εθνική συνείδηση.

Το φυλετικό χάος της Τουρκίας είναι αποτέλεσμα της πολιτικής των Οθομανών, που αγνοούσε τη φυλή σε βάρος της θρησκείας. Επίσης, οι εξισλαμισμοί και το παιδομάζωμα των γενιτσάρων αποτέλεσαν ένα ακόμη λόγο για τη δημιουργία της σημερινής κατάστασης. Βέβαια μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και παλαιότερα αίτια, όπως οι παρόμοιες πολιτικές του Βυζαντίου, ο εποικισμός της Ανατολής από Έλληνες την Ελληνιστική περίοδο και άλλα μικρότερης έκτασης ιστορικά γεγονότα.

Πρέπει να έχουμε στο μυαλό ότι οι Τούρκοι ήταν πάντοτε υποταγμένοι. Πέρσες, Έλληνες, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Μογγόλοι και σήμερα Σιωνιστές τους εξουσιάζουν. Οι Έλληνες, αν γίνουν ανεξάρτητο εθνικιστικό κράτος, θα έχουν την δυνατότητα να αποτελειώσουν το γειτονικό "κράτος" και να απελευθερώσουν τους πληθυσμούς του.

Βλέφαρα και επίκανθος

Στο πρώτο σκίτσο φαίνεται ο διπλός επίκανθος και σημαίνει ότι υπάρχει δίπλωση του βλέφαρου στην εσωτερική και στην εξωτερική πλευρά του ματιού. Παρατηρείται στις φυλές της Σιβηρίας, μέχρι και τους βόρειους κινέζους. Είναι η πιο βαριά μορφή βλεφάρων που υπάρχει.

Στο δεύτερο σκίτσο φαίνεται το τυπικό μάτι χωρίς επίκανθο, τυπικό σε Μεσογειακούς, συχνό σε Νορδικούς, ενώ σε συνδυασμό με βαθουλωτά μάτια συχνό και σε Κρομανοειδείς. Επίσης το εμφανίζουν πολλοί Βαλτικοί και οι περισσότεροι Αρμενοειδείς.

Στο τρίτο σκίτσο φαίνεται το μάτι με εσωτερικό επίκανθο, που είναι το πιο διαδεδομένο είδος επίκανθου της Κίτρινης ομάδας φυλών. Είναι στοιχείο αναγνωριστικό των κατοίκων της Άπω Ανατολής.

Στο τέταρτο σκίτσο φαίνεται ο εξωτερικός επίκανθος, στοιχείο που παρατηρείται σε ιθαγενείς της Αμερικής. Σε ελαφρά μορφή εντοπίζεται σε αρκετούς Ευρωπαίους, ιδιαίτερα Νορδικούς και Διναρικούς.

Τέλος, φαίνεται το μέτριο βλέφαρο, που εντοπίζεται κλασικά στον Αλπικό τύπο, αρκετές φορές και στον Κρομανοειδή. Κινούμενοι από Ευρώπη προς την Κεντρική Ασία, τα βλέφαρα γίνονται πιο βαριά, με αυξανόμενη κλίση στα μάτια.

Η γλωσσική διαφορά μεταξύ Βόρειας και Νότιας Γαλλίας

Η Γαλλική γλώσσα προήλθε από τα Λατινικά που διαδόθηκαν επί Ρωμαιοκρατίας στην περιοχή της σημερινής Γαλλίας. Είναι μάλιστα εμφανές ότι η Γαλλική γλώσσα εμφανίζει σημαντικές ομοιότητες με την Ισπανική και την Ιταλική.

Ωστόσο, εντός της Γαλλίας έχουν επικρατήσει δύο διαφορετικές διάλεκτοι της ίδιας γλώσσας, που παρουσιάζουν έντονες διαφορες. Στο νότο της Γαλλίας έχει επικρατήσει η Langue d'Oc ενώ στον βορρά η Langue d'Oil.

Η Οξιτανική γλώσσα, όπως ονομάζεται η γλώσσα του νότου, βρίσκεται πιο κοντά στις γειτονικές, Ιταλική και Ισπανική. Η διαφορά της με την Langue d'Oil είναι τέτοια, ώστε σε περιοχές του νότου στις πινακίδες αναγράφονται και οι δύο γλώσσες!

Η Οξιτανική γλώσσα έχει επικρατήσει στα παράλια της Μεσογείου και νοτιοδυτικά παράλια του Ατλαντικού, όπου κατοικεί ο Μεσογειακός τύπος και ο Ατλαντο-Μεσογειακός Κρομανοειδής τύπος, ενώ η Langue d'Oil έχει επικρατήσει στον Βορρά, όπου ιστορικά η φυλετική επίδραση από τους Νορδικούς, αν και όχι ιδιαίτερα μεγάλη, είναι εμφανής. Στη Γαλλία βέβαια κυριαρχεί ο Αλπικός τύπος, ειδικά στον κεντρικό τομέα. Ο Αλπικός τύπος δεν έχει καμία ικανότητα επιβολής της γλώσσας, όπου και αν βρίσκεται, υιοθετώντας εύκολα τις γλώσσες άλλων φυλών. Ο διαχωρισμός βρίσκεται στο μέσον της Μεσογειακής και Νορδικής επίδρασης, με τον Αλπικό να είναι κάτι σαν πασπαρτού. Ο γλωσσικός διαχωρισμός της Γαλλίας προκύπτει από φυλετικούς λόγους.

Κάθε φυλή, έχοντας διαφορετική ψυχική υπόσταση, ομιλεί την ίδια γλώσσα με διαφορετικό τρόπο. Ρόλο παίζουν και οι φυλετικές διαφορές στη δομή των οργάνων που εμπλέκονται στην ομιλία. Οι γλωσσικές διαφορές βρίσκονται στην προφορά, τον τονισμό, την χρήση αφηρημένων εννοιών και αλλού. Αν αλλόφυλλοι υιοθετήσουν μια γλώσσα, θα την μιλούν με την δική τους φυλετική ιδιαιτερότητα. Πολλές φορές διαφορετικές διάλεκτοι που δεν προήλθαν από απομόνωση, οφείλονται σε φυλετικές διαφορές. Και πρέπει να γνωρίζουμε ότι η γλωσσική ασυνέχεια σε ένα έθνος αποτελεί σημαντική αφορμή διάσπασής του.

Στον διπλανό φυλετικό χάρτη, φαίνεται η ταύτιση της μπλε περιοχής που υποδηλώνει τον Μεσογειακό τύπο, με την περιοχή επικράτησης της Οξιτανικής γλώσσας, όπως φαίνεται στον γλωσσικό χάρτη.

Η διαφορά βορρά-νότου στη Γαλλία έχει και κοινωνικές προεκτάσεις. Οι βόρειοι θεωρούν ότι οι νότιοι έχουν απαράδεκτα έντονη συμπεριφορά και ότι η γλώσσα τους είναι κάπως χυδαία. Αντίθετα οι βόρειοι έχουν πιο βαριά συμπεριφορά και θυμίζουν Γερμανούς. Οι διαφορές αυτές γίνονται αντικείμενο αντιπαράθεσης ή και σάτιρας από τους ίδιους τους Γάλλους. Η επίδραση της ψυχολογίας του ενεργητικού και έντονα συναισθηματικού Μεσογειακού τύπου στο νότο είναι εμφανής. Αντίστοιχα εμφανής η επίδραση των ψυχρών Νορδικών με την ψυχρή συμπεριφορά στον βορρά, παρά τον μικρό αριθμό τους.

Δείτε και τη μελέτη του Ripley περί γλώσσας και φυλής.

Ο προγναθισμός ως φυλετικό γνώρισμα

Ο προγναθισμός της κάτω γνάθου είναι συνήθης σε αρκετές φυλές νέγρων, χαρακτηριστικό κοντά στους πιθηκόμορφους προγόνους του ανθρώπου.

Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι και Ασιάτες είναι ορθόγναθοι.

Καθαρός προγναθισμός και όχι απλώς προτεταγμένο πηγούνι παρατηρείται σπάνια σε Ευρωπαίους, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τους Αψβούργους μονάρχες της Ισπανίας.

Coon C. - The Mountains of Giants

Ο Carleton Coon σε αυτό το βιβλίο εξετάζει το Διναρικό πρόβλημα, όπως ο ίδιος το εκθέτει στην εισαγωγή του βιβλίου. Το Διναρικό πρόβλημα έχει να κάνει με τη δημιουργία του Διναρικού τύπου και την διαδικασία της "Διναροποίησης", δηλαδή της κύρτωσης της μύτης με τάση προς βραχυκεφαλία.

Εξετάζεται το αν ο Διναρικός τύπος προέρχεται από εξελικτική επικράτηση της μίξης μεταξύ δολιχοκεφαλικών Μεσογειακών και βραχυκέφαλων Αλπικών, ή αν αντιθέτως προήλθε ανεξάρτητα εξελικτικά λόγω των ορεινών συνθηκών διαβίωσης, που οδηγούν στην εμφάνιση βραχυκεφαλίας και κύρτωσης της μύτης.

Η Διναροποίηση που κυρίως έχει συνδεθεί με την κύρτωση της μύτης, συναντάται και σε πολλούς άλλους πληθυσμούς στην Βόρεια Ευρώπη, την Μέση Ανατολή ακόμα και στους Ινδιάνους, μη Διναρικούς, με αποτέλεσμα να δημιουργείται η απορία από πού πηγάζει αυτό το χαρακτηριστικό.

Όλα αυτά τα ερωτήματα οδήγησαν τον σημαντικό φυλετικό ανθρωπολόγο Carleton Coon να κάνει ταξίδι και επιτόπια μελέτη στη Βόρεια Αλβανία, μια περιοχή απομονωμένη, με άτομα αποκλειστικά του Διναρικού τύπου. Οι κάτοικοι χαρακτηρίζονται ως "γίγαντες" λόγω του μεγάλου ύψους του Διναρικού τύπου. Εκεί διενεργεί μαζί με τους συνεργάτες του μια εξονυχιστική μελέτη, όχι μόνο στα ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού, αλλά και στη συμπεριφορά, στις παραδόσεις, τα έθιμα, τη διατροφή, το έδαφος και άλλα. Εξετάζεται το περιβάλλον, η εμφάνιση και η συμπεριφορά των ορεινών πληθυσμών, Γκέγκες στην πλειοψηφία τους. Η μελέτη αυτή είναι πολύ ενδιαφέρουσα ακόμη και για τα πολιτιστικά στοιχεία που αναφέρονται.

Η ανθρωπολογική μελέτη δεν βοήθησε τον συγγραφέα να λύσει το Διναρικό πρόβλημα, ωστόσο η συνεισφορά του στη μελέτη του Διναρικού τύπου είναι σημαντική. Η πληθώρα των μετρήσεων δείχνει ότι οι κάτοικοι είναι Διναρικοί με τις όποιες εμφανιζόμενες αποκλίσεις από τον στερεοτυπικό Διναρικό να είναι απολύτως αναμενόμενες και όχι συστηματικές.

Το βιβλίο "The Mountains of Giants" είναι πολύ ενδιαφέρον και ελεύθερα διαθέσιμο στο διαδίκτυο.

Η φυλετική πολιτική της Αρχαίας Σπάρτης

Οι Αρχαίοι Σπαρτιάτες ήταν Δωριείς, Ελληνικό φύλο, απόγονοι των Ηρακλειδών. Οι Δωριείς επικράτησαν στην Πελοπόννησο και εγκατέστησαν Βασιλείς στις μεγάλες πόλεις της Πελοποννήσου, οι οποίοι είχαν απώτερες συγγενικές σχέσεις μεταξύ τους. Ωστόσο, με την πάροδο των αιώνων, οι σχέσεις αυτές αμβλύνθηκαν ή έγιναν εχθρικές ακόμα. Οι Σπαρτιάτες καταλαμβάνουν την Μεσσηνία, υποδουλώνοντας τους κατοίκους της, οι οποίοι ήταν απώτερα συγγενείς τους. Το γεγονός στηλιτεύτηκε έντονα κατά την αρχαιότητα.

Η κοινωνία της Σπάρτης αποτελούνταν από τις εξής κοινωνικές ομάδες: οι Σπαρτιάτες Όμοιοι Δωριείς που αποτελούσαν τον στρατό και τη διοίκηση, οι περίοικοι που ήταν αυτόνομοι και ασχολούνταν με τις παραγωγικές δραστηριότητες και οι είλωτες που ήταν αιχμάλωτοι του κράτους υπό κάποια μορφή δουλείας και δούλευαν κυρίως στους αγρούς.

Η πολιτική οργάνωση ασκούνταν μόνο από τους Ομοίους και ήταν περίπλοκη, με δύο Βασιλείς, τη γερουσία, τους εφόρους και την Απέλλα. Οι Βασιλείς προέρχονταν από τις δύο Βασιλικές οικογένειες, ασκούσαν την πολιτική και στρατιωτική διοίκηση. Όταν ο ένας εξεστράτευε, ο άλλος έμενε στη Σπάρτη. Η γερουσία αποτελούνταν από άτομα ηλικίας άνω των 60 ετών, όταν τελείωνε η στρατιωτική θητεία, που είχαν αριστεύσει στα στρατιωτικά. Εκλέγονταν από την Απέλλα και ασκούσαν την νομοθετική εξουσία. Οι έφοροι εποπτεύουν τους Βασιλείς και την τήρηση των νόμων και των παραδόσεων. Η Απέλλα είναι η συνέλευση των Ομοίων στην οποία λαμβάνονταν αποφάσεις δια βοής για ψηφίσματα και σημαντικές αποφάσεις.

Οι Σπαρτιάτες Όμοιοι από την παιδική ηλικία μάθαιναν βασικές γνώσεις, μουσική και χορό με πατριωτικό και θρησκευτικό περιεχόμενο. Εκπαιδεύονταν στα όπλα και στις τεχνικές του πολέμου. Για την υπόλοιπη ζωή τους μέχρι τα 60 τους έτη θα ήταν πολίτες-οπλίτες. Η παραγωγική διαδικασία για την διατροφή τους και την ευημερία της κοινωνίας ήταν υποχρεωση των περίοικων και των ειλώτων. Δηλαδή οι Όμοιοι αποτελούσαν την πολιτική και στρατιωτική αριστοκρατία, όπου κάθε Όμοιος μπορούσε να φτάσει σε κάθε ανώτερο αξίωμα, πλην του Βασιλέα, αν δεν ανήκε στην αντίστοιχη γενιά.

Οι Σπαρτιάτες Όμοιοι, με βάση τις προτομές και την συμπεριφορά τους, φαίνεται να ανήκαν κυρίως στον Μεσογειακό φυλετικό τύπο, με Διναρικές και Κρομανοειδείς επιρροές. Η αυστηρή στρατιωτική πειθαρχία και η απαράμιλλη γενναιότητα στη μάχη αποδεικνύουν ότι δεν θα μπορούσαν να είναι ούτε Διναρικοί, που είναι εκ φύσεως ατίθασοι και ανοργάνωτοι, ενώ είναι αδύνατο να ήταν Αλπικοί, που εκ φύσεως έχουν μειωμένη μαχητική ικανότητα. Αντιθέτως ο Μεσογειακός τύπος παρουσιάζει και τα δύο αυτά γνωρίσματα μαζί. Άλλωστε, αγάλματα και απεικονίσεις Σπαρτιατών έχουν σωθεί, που απεικονίζουν τον Μεσογειακό τύπο.

Οι Σπαρτιάτες εφάρμοζαν σκληρές μεθόδους στρατιωτικής εκπαίδευσης, που περιλάμβαναν ελάχιστη ένδυση το χειμώνα, ελάχιστη τροφή και έντονη σωματική δραστηριότητα. Η εκπαίδευση πιθανότατα οδηγούσε στο θάνατο τους νεαρούς που δεν μπορούσαν να αντεπεξελθουν. Αυτό σε συνδυασμό με την περίφημη απόθεση των παραμορφωμένων βρεφών στον Καιάδα, δίνει την εικόνα της ευγονικής που εφάρμοζε το Σπαρτιατικό κράτος. Το αποτέλεσμα αυτών των ευγονικών μεθόδων ήταν εντυπωσιακό. Οι Όμοιοι θαυμάζονταν για το σώμα τους και τις αντοχές τους. Είχε επιτευχθεί μία βιολογική τελειότητα.

Οι γυναίκες λάμβαναν και αυτές αντίστοιχη μόρφωση με τους άνδρες και γυμνάζονταν εντατικά. Σκοπός ήταν να μπορούν να γεννήσουν άριστους απογόνους για την βελτίωση της φυλής. Μάλιστα οι γυναίκες της Σπάρτης ήταν διάσημες στην αρχαιότητα για το γυμνασμένο σφριγηλό τους σώμα. Ενδιαφέρον το πώς θαυμάζουν την Σπαρτιάτισσα Λαμπιτώ οι άλλες Ελληνίδες στην κωμωδία Λυσιστράτη του Αριστοφάνη!

Το σημαντικότερο λάθος της Σπάρτης ως προς την φυλετική πολιτική ήταν η αδυναμία να επεκτείνει τη φυλή και τον αριθμό των Ομοίων, ώστε να σε συνδυασμό με το άριστο πολίτευμά της να κυριαρχήσει στον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο. Ο πληθυσμός των Σπαρτιατών ήταν μονίμως ελάχιστος, συγκρινόμενος με αυτόν των αλλων Ελληνικών πόλεων. Προκάλεσαν όμως τον θαυμασμό και των αρχαίων ιστοριογράφων για το πώς αυτή η Δωρική πόλη των 8000 οπλιτών, μπόρεσε να νικήσει την κυρίαρχη Αθηναϊκή Συμμαχία και να προχωρήσει ακόμα και μέχρι τις Σάρδεις με σκοπό την κατάλυση του Περσικού κράτους το 394 π.Χ., αν δεν ήταν ο χρυσός του Πέρση Βασιλιά να προκαλέσει εξέγερση των Δημοκρατικών πόλεων στα μετόπισθεν και να σταματήσει την προέλαση. Έπειτα, η ήττα από τους Θηβαίους στα Λεύκτρα το 371 π.Χ. προέκυψε κυρίως λόγω του μικρού αριθμού Σπαρτιατών, που είχαν αποδεκατιστεί από τους συνεχείς πολέμους, χωρίς να μπορούν να αναπληρώσουν τις απώλειες. Οριστική διάλυση του Σπαρτιατικού κράτους μετά από μακρά περίοδο παρακμής έρχεται το 192 π.Χ. από τους Αχαιούς συμμαχους των Ρωμαίων.

Οι Σπαρτιάτες προσπάθησαν να βελτιώσουν την γεννητικότητά τους δίνοντας περιθώριο στους άνδρες να μπορούν να κάνουν παιδιά με άλλη γυναίκα, αν η δική τους δεν μπορούσε. Επίσης η ηθική ήταν τέτοια, ώστε πάνω από όλα ήταν το συμφέρον της Σπάρτης και το να κάνεις παιδιά ακόμη και εκτός γάμου ήταν θεμιτό, ενώ το να μείνεις άτεκνος ήταν κατακριτέο. Παρόλα αυτά, η αποτελεσματικότητα αυτών των μέτρων ήταν χαμηλή. Η Σπαρτη δεν μπόρεσε να επεκτείνει τη φυλή. Ακόμα και οι αποικίες της συχνά έφευγαν από τον έλεγχό της και εφάρμοζαν ανεξάρτητη πολιτική.

Η Σπάρτη εφάρμοσε παρόμοιο τρόπο διακυβέρνησης με την Ρώμη, ως προς το ότι οι πολίτες τους ασκούσαν την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία με τους υπολοίπους να παράγουν. Οι πολίτες τους περνούσαν όλη τους τη ζωή ως στρατιώτες, έχοντας ένα πολύ υψηλό επίπεδο αριστοκρατικής ηθικής και ανδρείας. Η Ρώμη ήταν ένα αντίγραφο, σε μεγέθυνση, της Σπάρτης. Απώτερη κοινή τους καταγωγή είναι προφανής. Ωστόσο, η Ρώμη με την πολιτική της δημιουργίας αποικιών ισχυροποιήθηκε και έγινε αυτοκρατορία, ενώ η Σπάρτη δεν τα κατάφερε, παρά την προσωρινή επικράτησή της στον Ελλαδικό χώρο μετά τους Πελοποννησιακούς πολέμους.

Κεφάλι και κρανίο των τριών κύριων ομάδων φυλών

Οι διαφορές στις εικόνες είναι πολλές. Συχνά εστιάζουμε την προσοχή μας στα "soft parts", τα μαλακά μέρη, δηλαδή τα μαλλιά, το δέρμα, τη μύτη και ιδιαίτερα στα χρώματά τους. Ωστόσο υπάρχουν διαφορές που φαίνονται και στο κρανίο. Μεταξύ αυτών είναι ότι οι Μογγολοειδείς είναι βραχυκέφαλοι, οι Νέγροι συχνά εμφανίζουν προγναθισμό, ενώ στον Ευρωπαίο το οστό της μύτης προεξέχει σημαντικά. Αυτές και άλλες λιγότερο εμφανείς διαφορές βοηθούν τους παλαιοανθρωπολόγους αλλά και τους εγκληματολόγους να βγάζουν χρήσιμα συμπεράσματα για την καταγωγή ή την εμφάνιση που είχαν παλαιότεροι πληθυσμοί ή θύματα εγκλημάτων, αντίστοιχα.

Racial Type of the Ancient Hellenes

Ελληνίδες δια μέσου των αιώνων: Μινωική, Κυκλαδική, Μυκηναϊκή, Κλασική, Σύγχρονη

Introduction

This essay attempts a critical evaluation of the extant evidence about the racial type of the Ancient Greeks. It is in part an anthropological study in its own right, and in part a response to those, especially of the Nordicist school, who claim that the Ancient Greeks were physically different from the modern ones. If it sometimes appears that too much effort is spent in convincing the reader of simple enough points, it is because of my desire not to let any of the arguments of people holding different views unchallenged.

Anthropological Evidence

Early anthropologists commonly believed that the Hellenes belonged principally to the Mediterranean^(a) race. This was the view shared by Sergi [1] and Ripley [2]. In a more recent study of the problem of Race, John R. Baker in [5] says that later studies “do not appear to have disproved” these views. Buxton in [3] shares this general view, although he observes that brachycephals^(b) were a part of the Greek population from the beginning and that the Greeks were a mix of Alpine^(c) and Mediterranean people from a “comparatively early date.” The American anthropologist Coon in [4] agrees when he asserts that the Greeks are an Alpine/Mediterranean mix, with a weak Nordic^(d) component, being “remarkably similar” to their ancient ancestors.

The most complete study of Greek skeletal material from Neolithic to modern times was carried out by American anthropologist J. Lawrence Angel [6] who found that in the early age racial variability in Greece was 7% above average, indicating that the Greeks had multiple origins within the Europid racial family. Angel noted that from the earliest times to the present “racial continuity in Greece is striking.” Buxton [30] who had earlier studied Greek skeletal material and measured modern Greeks, especially in Cyprus, finds that the modern Greeks “possess physical characteristics not differing essentially from those of the former [ancient Greeks].”

The most extensive study of modern Greeks has been carried by the Greek anthropologist...

Η φυλετική κατηγοριοποίηση κατά τους Αρχαίους Αιγυπτίους

Από το βιβλίο του Josiah Nott, On Types of Mankind (1854)

Οι φυλετικές διαφορές είναι εμφανείς και επηρεάζουν βαθύτατα τις σχέσεις των εθνών σε κάθε περίοδο της ιστορίας. Όλοι οι λαοί του παρελθόντος διαπίστωναν τις διαφορές αυτές, ακόμα και αν δεν τις είχαν μελετήσει συστηματικά και επιστημονικά. Η απεικόνιση από την Αίγυπτο είναι χαρακτηριστική και αναφέρεται στους φυλετικούς τύπους με τους οποιους βρίσκονταν σε επαφή.

Φυλετικοί τύποι της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής

Αυτή η ομάδα φυλών διαχωρίζεται από την Κίτρινη και την Μαύρη ομάδα φυλών.

Η ονομασία αυτής της ομάδας φυλών ως Caucasoid παραπέμπει δυστυχώς στην παραμυθολογία περί Ινδο-Ευρωπαίων που υποτίθεται ήλθαν από τον Καύκασο. Δυστυχώς η ορολογία έχει επικρατήσει για την περιγραφή των Λευκών Ευρωπαίων μαζί με τους συγγενείς των Μεσογειακών με πιο σκούρο χρώμα δέρματος, δηλαδή τους Βορειαφρικανούς, Μεσοανατολίτες και Βορειοδυτικούς Ινδούς.

Το σχήμα κεφαλιού και η σημασία του για τη φυλετική ανθρωπολογία

Από αριστερά προς τα δεξιά:

Δολιχοκεφαλικός
Μεσοκεφαλικός
Βραχυκεφαλικός





Στους Ευρωπαϊκούς φυλετικούς τύπους, δολιχοκέφαλοι είναι οι Μεσογειακοί, Νορδικοί, Κρομανοειδείς, ενώ βραχυκέφαλοι είναι οι Διναρικοί, Αρμενοειδείς, Αλπικοί και Βαλτικοί, οι τελευταίοι κάθε κατηγορίας τείνουν προς μεσοκέφαλοι. Η μίξη δολιχοκέφαλου με βραχυκέφαλο μπορεί να δώσει και τις τρεις περιπτώσεις κεφαλής.

Οι φυλετικοί ανθρωπολόγοι μετρούν τον λόγο του πλάτους του προσώπου προς το μήκος της κεφαλής, όπως φαίνεται σε κάτοψη στο σχήμα, επί τις % και τον ονομάζουν κεφαλικό δείκτη. Η ταξινόμηση στις τρεις παραπάνω γίνεται βάσει αριθμητικών στοιχείων.

Ωστόσο, η διαπίστωση σε ποια κατηγορία κεφαλιού εμπίπτει κάποιος είναι συχνά έυκολη μόνο με απλή παρατήρηση. Βγείτε στο δρόμο και παρατηρήστε τους γύρω σας! Σύντομα θα διπιστώσετε ότι το μήκος του κεφαλιού σχετίζεται και με τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του προσώπου και τους φυλετικούς τύπους που έχουν αναφερθεί.

Η δημιουργία του δυτικού πολιτισμού από τον Μεσογειακό φυλετικό τύπο, ενάντια στη θεωρία του Νορδικισμού

Αρκετοί φυλετικοί ανθρωπολόγοι υιοθετούν την θεωρία του Νορδικισμού. Ως Νορδικισμός λογίζεται η θεώρηση ότι όλοι οι αρχαίοι πολιτισμοί, π.χ. Ελληνικός, Ρωμαϊκός, Αιγυπτιακός, Σουμερίων, Ινδών, κτλ, είναι δημιούργημα Νορδικών ξανθών που ήταν λίγοι αριθμητικά αλλά αποτελούσαν την πολιτική και στρατιωτική αριστοκρατία. Το γεγονός ότι σήμερα δεν υπάρχουν απόγονοί τους σε αυτές τις χώρες υποτίθεται δικαιολογείται από τη φυλετική μίξη με τα κατώτερα γηγενή στρώματα του πληθυσμού, κάτι που οδήγησε στη σταδιακή τους εξάλειψη. Παράλληλα, ισχυρίζονται ότι ακόμα και σήμερα ο Νορδικός τύπος είναι αυτός που δημιουργεί πολιτισμό και τον διασπείρει σε όλον τον πλανήτη όπου έχει κατοικήσει, είτε στην Αμερική, είτε στην Αφρική, είτε στην Αυστραλία.

Σχετικά με τους αρχαίους πολιτισμούς, οι ισχυρισμοί τους είναι αστείοι. Από πλείστα γραπτά και απεικονίσεις, προκύπτει ότι οι πολιτισμοί αυτοί είναι δημιουργήματα των ντόπιων φυλετικών τύπων, με έμφαση στον Μεσογειακό φυλετικό τύπο με τους ανώτερους πολιτισμούς της αρχαίας Ελλάδος και  Ρώμης. Άλλωστε οι Νορδικές φυλές ήταν βάρβαρες όταν κατέκτησαν την Ρώμη και εκπολιτίστηκαν πολύ αργότερα, περίπου το 1000 μ.Χ. μέσω των επαφών με το Βυζάντιο που τους έστελνε Βυζαντινές πριγκήπισσες για διπλωματικούς λόγους. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η σημασία της λέξης Βάνδαλος, που στην πραγματικότητα ήταν όνομα Γερμανικού φύλου! Η φήμη των Οστρογότθων και Βησιγότθων είναι επίσης βαρβαρική. Συνεπώς είναι αδύνατο να είχαν δημιουργήσει όλους αυτούς τους πολιτισμούς, αλλά μετά από χιλιετίες να εμφανίζονται ξανά ως βάρβαροι!

Επίσης, κάθε φυλή αφήνει αποτυπώματα από όπου και αν περάσει. Δηλαδή θα εμφανίζονταν κάποιοι έστω ελάχιστοι Νορδικοί σε όλες αυτές τις περιοχές, αν πράγματι υπήρξαν εκεί. Στην Ισπανία που οι Νορδικοί Βησιγότθοι αποτέλεσαν πράγματι την πολιτική και στρατιωτική αριστοκρατία για αιώνες μετά την Ρωμαϊκή κατάρρευση, δείγματα του Νορδικού τύπου εμφανίζονται ακόμη μέχρι τις μέρες μας. Αυτό ωστόσο δεν συνέβη στους αρχαίους πολιτισμούς.

Οι κατακτητικές φυλές πράγματι συχνά σχηματίζουν μια άρχουσα αριστοκρατία, ξεχωριστή από την κατεκτημένη φυλή. Μετά από κάποιο διάστημα, χαλαρώνουν οι αντιστάσεις και γίνεται μίξη με τους κατεκτημένους, γεγονός που οδηγεί μετά από αιώνες σε φυλετική αλλοίωση της αριστοκρατίας και τελικά σε πιθανή εξαφάνιση των αριθμητικά λίγων πρώην κατακτητών εντός του αλλόφυλου πλήθους. Αυτή η πραγματική ιστορική διαδικασία είναι η βάση της Νορδικής θεωρίας, η οποία όμως δεν αληθεύει για τους αρχαίους πολιτισμούς, οι οποίοι ήταν δημιούργημα συνήθως Μεσογειακών. Η διπλανή τοιχογραφία απεικονίζει έναν Αρχαίο Έλληνα με χρώμα. Κλασσικός Μεσογειακός.


Ο Νορδικός τύπος χαρακτηρίζεται από ενεργητικότητα, οργανωτικότητα και ικανότητα μάθησης και αναζήτησης. Ωστόσο, υστερεί στις τέχνες και στην έκφραση. Δημιουργεί κοινωνίες που είναι οικονομικά, βιομηχανικά και επιστημονικά ανεπτυγμένες, χωρίς πολιτιστικό περιεχόμενο. Η ψυχρότητα του χαρακτήρα και η αδιαφορία για έντονες κοινωνικές συναναστροφές, του αφαιρούν την καλλιτεχνική έκφραση. Αντίθετα ο Μεσογειακός τύπος διαθέτει και επιστημονικές και καλλιτεχνικές ικανότητες. Η ροπή του προς τις απολαύσεις και την διασκέδαση τον οδηγούν σε έντονες συναισθηματικές εξάρσεις. Μάλιστα οι περιγράφοντες την υποτίθεται "Νορδική" Αρχαία Ελλάδα, αδυνατούν να εξηγήσουν τα Διονυσιακά δρώμενα με βάση τον ψυχρό Νορδικό τύπο και τα αποδίδουν σε επιρροές ανατολικές! Δεν μπορούν να παραδεχτούν ότι αυτά τα πολιτιστικά στοιχεία ταιριάζουν στον Μεσογειακό τύπο.

Οι Νορδικοί ακόμη και σήμερα, διατηρούν μιμητικά τον λεγόμενο Δυτικό πολιτισμό, που στην πραγματικότητα είναι ο Ελληνικός πολιτισμός και τίποτε παραπάνω. Η ψυχοσύνθεσή τους δεν έχει αλλάξει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Είναι ικανότατοι στις επιστήμες και στην βιομηχανία. Μάλιστα Νορδικοί και Μεσογειακοί έχουν απώτερη κοινή καταγωγή από τους Κρομανοειδείς. Συνεπώς οι δύο φυλές βρίσκονται σχετικά κοντά εξελικτικά. Αυτό όμως δεν αλλάζει την εξής διαπίστωση:

Ο Δυτικός, ή καλύτερα Ελληνικός πολιτισμός, είναι δημιούργημα του Μεσογειακού τύπου.