Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014

Ένα ποίημα του Γκαίτε για την κληρονομικότητα

Από τον πατέρα μου πήρα την κορμοστασιά
και την ενθουσιώδη φύση
και ιστορίες να φτιάχνω με χαρά
από την μητέρα μου έλαβα ως κλίση

Τον παππού μου τον λέγανε γυναικά
τα χνάρια του ακολουθώ
Η γιαγιά μου αγαπούσε κοσμήματα και χρυσαφικά
και ούτε εγώ μπορώ να τους αντισταθώ

Αν δεν μπορεί να διαχωριστεί
κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά
πώς γνήσιο μπορεί να ονομαστεί
κάτι που έχεις εσύ, φουκαρά;

Goethe, Zahme Xenien

Μετάφραση-απόδοση, δική μας

Ο Goethe μέσω του ποιήματος αυτού εκφράζει την αλήθεια της κληρονομικότητας. Δεν υπάρχει παρθενογένεση, τα χαρακτηριστικά μας βρίσκονται σχεδόν ατόφια στους προγόνους μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Οι διαχειριστές του ιστολογίου δεν φέρουν καμία ευθύνη για τα σχόλια των αναγνωστών τους.