Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

Εποικιστική πολιτική

Ένας από τους κύριους τρόπους φυλετικής διέυρυνσης είναι ο εποικισμός. Ο αριθμός των ατόμων μιας φυλής αυξάνεται όταν εγκαθίσταται σε νέα εδάφη, τα οποία μπορούν να θρέψουν τα νέα μέλη που θα γεννηθούν. Η διαδικασία αυτή είναι πολύ σημαντική για την μελέτη της διασποράς των φυλετικών τύπων και αξίζει να μελετηθεί. Θα εστιάσουμε σε μεθόδους εποικισμού που έχουν πραγματοποιηθεί στο παρελθόν, εξετάζοντας το κατά πόσον κατάφεραν να αλλάξουν την φυλετική σύνθεση μιας περιοχής.

Ο εποικισμός μπορεί να γίνει είτε οργανωμένα, είτε χωρίς κεντρική οργάνωση. Αν η νέα περιοχή ήδη κατοικείται, τότε οι έποικοι μπορεί να έρθουν σε σύγκρουση με τους ντόπιους, με αποτέλεσμα εκτοπισμούς, εξολοθρεύσεις ή περιορισμένο εποικισμό με φυλασσόμενα σύνορα, ή ακόμα και περίπλοκες κοινωνικές καταστάσεις. Και όλα αυτά μπορεί να συμβούν είτε με εκ των προτέρων πολιτική θέληση, είτε να συμβούν εκ των πραγμάτων. Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται ο εποικισμός, επηρεάζει σημαντικά το τελικό αποτέλεσμα από πλευράς φυλετικής σύνθεσης του νέου πληθυσμού. Θα δούμε κάποια παραδείγματα που δείχνουν την σωστή και την λανθασμένη εποικιστική πολιτική, από φυλετικής σκοπιάς...

Οι αρχαίοι Έλληνες ίδρυσαν εκατοντάδες αποικίες σε όλη την Μεσόγειο και όχι μόνο, στους γνωστούς δύο πρώτους αποικισμούς. Οι περισσότερες αποικίες βρίσκονταν σε παραθαλάσσια μέρη, πολλές φορές με σκοπό να ελέγχουν το εμπόριο με τους ντόπιους κατοίκους της ενδοχώρας. Αυτό ήταν ένα πολύ μεγάλο λάθος, από πλευράς εποικιστικής πολιτικής. Κάθε παραλιακός πληθυσμός είναι λογικό να υφίσταται συνεχώς πληθυσμιακή πίεση από την ενδοχώρα, ενώ ακόμη χειρότερα ελλοχεύει ο κίνδυνος στρατιωτικής κατάκτησης από τις πιο πολυάριθμες λογικά στρατιές που μπορούν να αντληθούν από την ενδοχώρα. Και η στρατιωτική κατάκτηση, μπορεί να οδηγήσει σε εκτοπισμό, εξολόθρευση ή εν γένει, φυλετική αλλοίωση. Συνεπώς, κάθε παραλιακός πληθυσμός, αν θέλει να επιβιώσει και ταυτοχρόνως να διατηρήσει το φυλετικό του υπόβαθρο, πρέπει να αποκτήσει βάθος στην ενδοχώρα.

Ένα ακόμη χειρότερο λάθος της εποικιστικής πολιτικής των αρχαίων Ελλήνων ήταν ο θεσμός της αρχαίας πόλης. Οι Έλληνες, όπου και αν πήγαιναν, ίδρυαν το άστυ, που αποτελούσε τον βασικό θεμέλιο λίθο της κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης. Ας εξετάσουμε το παράδειγμα των αποικιών στην ανατολή. Μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι Έλληνες ίδρυσαν πολυάριθμες αποικίες στην Μικρά Ασία και πολλές ακόμα σποραδικά στην Μέση Ανατολή. Ο τρόπος που ιδρύονταν ήταν ο εξής. Αποφασίζονταν η ίδρυση μιας πόλης από τον Έλληνα βασιλιά ή τοπικό άρχοντα. Ένας αριθμός Ελλήνων από τον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο κυρίως, έρχονταν εθελοντικά για να εγκατασταθούν στην πόλη, προσκαλώντας τον ντόπιο πληθυσμό να εγκατασταθεί και αυτός. Χοντρικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι εξαρχής με την ίδρυση της πόλης οι κάτοικοι ήταν μισοί Έλληνες, μισοί ντόπιοι. Οι Έλληνες που εκγαθίσταντο ήταν φιλόδοξα άτομα, που έρχονταν για να αποτελέσουν τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα της πόλης, κατέχοντας συνήθως μόρφωση, πλούτο και υψηλές διοικητικές θέσεις. Συνεπώς οι Έλληνες αποτελούσαν έναν κατ'εξοχήν αστικό πληθυσμό. Μάλιστα, αν σκεφτεί κανείς λίγο βαθύτερα, θα διαπιστώσει ότι είναι σύνηθες γνώρισμα των Μεσογειακών να αποτελούν αστικό πληθυσμό, καθώς επιδιώκει πλούτο και έντονη κοινωνική ζωή. Αυτό είχε πολύ αρνητικό αποτέλεσμα από φυλετικής σκοπιάς. Όπως είναι γνωστό, ο αστικός πληθυσμός έχει μικρότερη γεννητικότητα σε σχέση με την επαρχία. Επίσης, οι πόλεις αυξάνουν τον πληθυσμό τους τροφοδοτούμενες διαρκώς από την επαρχία. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, ένας πληθυσμός που είναι καθαρά αστικός, μετά από μερικούς αιώνες να τείνει να εξαλειφθεί λόγω χαμηλής γεννητικότητας και αντικατάστασης. Αυτό έγινε και με τους Έλληνες στις πόλεις της ανατολής. Όπως μας δείχνουν οι ανθρωπολογικές έρευνες, οι Μεσογειακοί και λοιποί Ελλαδικοί φυλετικοί τύποι είναι ελάχιστοι έως ανύπαρκτοι σε περιοχές όπως τα βάθη της Μικράς Ασίας, η Συρία, η Παλαιστίνη και σε διάφορες άλλες περιοχές που υπήρχαν Ελληνικές πόλεις, σε βαθμό που σήμερα οι κάτοικοι, ανθρωπολογικά, να μην ξεχωρίζουν από τους ντόπιους.

Πάντως να σημειώσουμε ότι δεν υπήρξε συγκεκριμένη εποικιστική πολιτική από τους αρχαίους Έλληνες, δηλαδή με σκοπό οπωσδήποτε να αντικαταστήσουν τους ντόπιους. Οι αρχαίοι Έλληνες έδρασαν βάσει των θεσμών και του τρόπου σκέψης τους. Ίδρυαν πόλεις, καθώς αυτός ήταν ο κύριος θεσμός του πολιτισμού τους και βρέθηκαν στα νέα εδάφη για περισσότερες ευκαιρίες πλουτισμού και κοινωνικής καταξίωσης. Δεν υπήρξε εποικιστική πολιτική και αυτό το πλήρωσαν, όταν περίπου δύο χιλιετίες μετά, είναι σχεδόν αδύνατο να τους εντοπίσουμε εκεί ανθρωπολογικά.

Ας δούμε τώρα ένα παράδειγμα επιτυχούς εποικιστικής πολιτικής. Η περίπτωση των Ηνωμένων Πολιτειών είναι χαρακτηριστική. Οι λευκοί έποικοι ήταν κυρίως Βρετανοί, Σκανδιναβοί, Γερμανοί και φυλετικά κυρίως Κρομανοειδείς, Ατλαντοειδείς, Νορδικοί. Αρχικά εκτόπισαν τους ντόπιους και εν συνεχεία τους εξολόθρευσαν συστηματικά. Οι λευκοί μοίρασαν την γη, έφτιαξαν φάρμες ή ράντζα, όπου μεγάλο μέρος του πληθυσμού έγιναν καλλιεργητές και κτηνοτρόφοι. Έκαναν πολυμελείς οικογένειες και σχεδόν ποτέ δεν μίχθηκαν με τους ιθαγενείς. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργήσουν έναν παραγωγικό και εύρωστο πληθυσμό, ο οποίος παγίωσε την θέση του στα νέα εδάφη και έγινε αδιαμφισβήτητος κυρίαρχός τους. Μέσα σε λίγους αιώνες, οι λευκοί έγιναν πολλά εκατομμύρια, εξαπλώθηκαν με την ίδια μέθοδο από τις ακτές του Ατλαντικού αρχικά, μέχρι τις ακτές του Ειρηνικού, με συνέπεια οι λευκοί να αποτελούσαν μέχρι και πριν μερικές δεκαετίες πάνω από 80% του πληθυσμού της χώρας.

Η διαφορά μεταξύ των δύο παραπάνω περιπτώσεων είναι εμφανής και δείχνει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει όποιος θέλει να εφαρμόσει μια κατάλληλη εποικιστική πολιτική, η οποία να έχει μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα από φυλετικής άποψης. Η αποστολή ατόμων που θα αποτελούν την δικοικητική ή κοινωνική ανώτερη τάξη σε μια κατεκτημένη περιοχή δεν έχει κανένα μακροχρόνιο αποτέλεσμα. Ο μικρός τους αριθμός, ιδιαίτερα αν είναι και αστικός, θα οδηγήσει σύντομα στην εξάλειψή τους. Αυτό γίνονταν τυπικά στις περισσότερες περιπτώσεις κατακτήσεων. Ο επιτυχέστερος τρόπος εποικισμού είναι αυτός που εφαρμόστηκε στην βόρεια Αμερική από τους λευκούς. Οι έποικοι πρέπει να αποκτήσουν τα εδάφη της επαρχίας, εν ανάγκη απωθώντας τον ντόπιο πληθυσμό και να εγκατασταθούν εκεί. Έπειτα πρέπει να είναι παραγωγικοί, να κάνουν μεγάλες οικογένειες και να μην μιχθούν με τους ντόπιους. Πόλεις είναι απαραίτητο να ιδρυθούν, όμως η επαρχία θα πρέπει πάντοτε να αποτελεί τον πληθυσμιακό πυρήνα της.

Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι ο εποικισμός πρέπει να γίνεται πάνω από όλα στην επαρχία. Ένας πληθυσμός μπορεί να έχει πολιτική ή πνευματική ισχύ όταν εγκαθίστανται στα αστικά κέντρα, όμως αν εγκατασταθεί και στην επαρχία θα αποκτήσει βιολογική ισχύ, που αποτελεί το βασικό εχέγγυο μακροπρόθεσμης επέκτασης της φυλής.

23 σχόλια:

  1. τα επικτητα χαρακτηριστικα δεν κληρονομουνται ?
    το οτι ενας σκανδιναβος νορδικος εχει πιο λευκο δερμα λογο της μικρης εκθεσης του στον ηλιο απο εναν μεσογειακο αυτο δεν ειναι επικτητο χαρακτηριστικο ?
    η προσαρμογη των ανθρωπινων χαρακτηριστικων στο περιβαλλον λογιζεται ως επικτητο χαρακτηριστικο ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα επίκτητα χαρακτηριστικά δεν κληρονομούνται. Άλλα όταν κάποια χαρακτηριστικά που εμφανίζονται τυχαία ευνοούν την επιβίωση τότε αυτά επικρατούν στον πληθυσμό μέσω της φυσικής επιλογής.

      Διαγραφή
    2. ''όταν κάποια χαρακτηριστικά που εμφανίζονται τυχαία'' πιστευω οτι θα υπαρχει καποια επιστημονικη εξηγιση πανω σε αυτο ισως το ιστολογιο θα μπορουσε να εμβαθυνει με καποια δημοσιευση ?

      Διαγραφή
    3. Τα τυχαία εμφανιζόμενα στοιχεία έχουν να κάνουν με την εγγενή μεταβλητότητα. Μελετώνται συστηματικά από τν γενετική. Για την επίδραση της μεταβλητότητας στα εμφανισιακά γνωρίσματα, δες εδώ:

      http://fyletika.blogspot.gr/2013/12/blog-post_20.html

      Διαγραφή
  2. Αυτές οι απόψεις πέρασαν από τον Σωκράτη (που θεωρείται ο πρώτος εθνικοσοσιαλιστής) μέσω του Πλάτωνα στους μεγάλους εθνικοσοσιαλιστές του περασμένου αιώνα και τις οποίες ο Χίτλερ δανείστηκε (και εμπλούτισε) ώστε να πραγματοποιήσει τα ιδεολογικά του όνειρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΕΥΓΕ!ΑΨΟΓΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΦΥΛΕΤΙΚΗΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αντίθετα με τους πραγματικούς Έλληνες,οι αρμενοειδείς άποικοι που
    εγκαταστάθηκαν στην ελληνική μητροπολιτική ενδοχώρα,υπήρξαν σαφώς
    ποιο επιτυχημένοι από τους πρώτους στην αναπαραγωγή των ασχημό-μουτσούνων τους αφού ως γνωστόν ο ποιο σίγουρος τρόπος για τον αφανισμό ενός λαού είναι η ανάπτυξη προηγμένου πολιτισμού.Από την
    άλλη τα τσιμπούρια παρουσιάζουν τρομερή δυναμική στο να επιβιώνουν
    μέχρι να ψοφήσει ο ξενιστής.Το ελληνικό κράτος επιτέλους θα αφανιστεί δίνοντας επιτέλους την δυνατότητα στους Έλληνες να διεκδικήσουν πάλι την πατρίδα τους από τους λαθρο-εισβολείς του 22 και του 21 αιώνα(εξαιρώ τους Έλληνες μικρασιάτες και τους πραγματικούς Σύριους πρόσφυγες που αξίζουν βοήθεια).Τα υπόλοιπα δραβιδικά πιθήκια εξαιρούνται.Ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυνατή ανάλυση.

      Διαγραφή
    2. γιατι αξιζουν βοηθεια οι συριοι δεν καταλαβα.....
      τι ειμαστε κατεξεφτελισμενοι χριστιανοδεξιουληδες-αστουληδες??????

      Διαγραφή
    3. Αυτό ήταν το μόνο μελανό σημείο στην ανάλυση. Κατά τα άλλα, ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να διαφωνήσει;

      Διαγραφή
  5. http://img.uefa.com/imgml/TP/players/14/2015/324x324/250029555.jpg

    Σε ποιο φυλετικό τύπο ανήκει ο Βίκτωρ Κλωναρίδης?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τείνει για Ιρανικός.

      Διαγραφή
    2. http://www.arive.gr/pages/tributes/sotiria_mpellou/3.jpg

      Σωτηρία Μπέλλου

      Διαγραφή
  6. Ο Κλωναριδης ειναι quadroon με επιρροες απο κονγκο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. http://ethnikiomada.vodafone.gr/wp-content/uploads/Karelis-300x238.jpg

    http://stats.onsports.gr/statsapp/uploads/soccer/players/karelis-jpg-32_on.jpg

    Ο Καρέλης σε ποιο φυλετικό τύπο ανήκει?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μεσογειακός και ΚΜ (ο συνδυασμός ονομάζεται και ατλαντο-μεσογειακός).

      Διαγραφή
    2. Ατλαντο-μεσογειακός ο Καρέλης ;; Γελάνε και οι πέτρες ...

      Διαγραφή
    3. Ναι, όπως έγραψα, έτσι ονομάζεται ο συνδυασμός μεσογειακού και ΚΜ. Και μάλιστα, έτσι ονομάζεται χωρίς καν να αποσαφηνίζεται ο ακριβής ΚΜ φαινότυπος.
      Αν δεν το γνώριζες, μπορείς πλέον να το μάθεις.
      Πέραν τούτου, θα έλεγα δίχως μεγάλη σιγουριά πως ο ΚΜ φαινότυπός του δεν είναι βερβερικός. Κι αυτό διότι δεν είναι τόσο χαμαίκρανος, δηλ δεν έχει τόσο "κοντό" κρανίο που είναι κλασσικό χαρακτηριστικό των Βέρβερων. Είναι σίγουρα μεσοπρόσωπος και μεσόρρινος παρόλα αυτά. Tα χαρακτηριστικά αυτά θα μπορούσαν όμως να παραπέμπουν και σε Ευρωπαϊκούς ΚΜ φαινότυπους, όπως ο "παλαιο-σαρδήνιος" (κατά Biasutti).

      Διαγραφή
    4. Προφανώς και γνωρίζω ότι ο συνδυασμός Μεσ-ΚΜ ονομάζεται ατλαντο-μεσογειακός.Γέλασα επειδή ταξινόμησες τον Καρέλη ότι ανήκει στον συγκεκριμένο τύπο.Καλά δεν βλέπεις το χρώμα του πώς είναι;Δεν μπορεί να έγινε μόνο από τον ήλιο έτσι...

      Διαγραφή
  8. Ρε παιδια δε βλαπτει μια ματια στο theapricity η στο zetaboards για ταξινομησεις, ο καρελης συμφωνα με καποια μελη του TA σαχαρικος,"βερβερικος η berid που δικαιολογειται απτην αιγυπτιακη καταγωγη του παππου του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα παρακολουθώ τα συγκεκριμένα foroum απλώς θέλω και την γνώμη εδώ πέρα.

      Διαγραφή
    2. http://i1.ytimg.com/vi/X7LY8R8Vs6A/mqdefault.jpg

      Τον 12 πίθηκο τα συγκεκριμένα foroum τον βγάζουν διναρικό με αρμενοειδής επίδραση εσύ τι λες φίλε

      Διαγραφή
    3. Άλλοι τον βγάζουν ανατολιντ με λίγα λογία μεσογειακός με αρμενοειδής επίδραση.

      Διαγραφή

Οι διαχειριστές του ιστολογίου δεν φέρουν καμία ευθύνη για τα σχόλια των αναγνωστών τους.